ความลับใต้ดิน

"ถอยไปก่อนที่ฉันจะตัดสินใจทำอะไรที่เสียมารยาทกับคุณมากกว่านี้" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ทว่าสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ สายตาของเธอไม่ได้มองชายฉกรรจ์ตรงหน้า แต่จดจ้องไปที่แหวนเพชรเม็ดโตบนนิ้วของ 'คนใกล้ตัว' ที่ก้าวเข้ามาในห้องโถงกว้าง แสงไฟสลัวจากแชนเดอเลียร์สะท้อนกับประกายเพชรนั้นจนดูคล้ายดวงตาของอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดทุกเมื่อ "หนูริน ดูเหมือนว่าความอยากรู้อยากเห็นของหนูจะเริ่มก้าวล่วงขอบเขตที่ฉันวางไว้แล้วนะ" เสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบของคุณหญิงศจีดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นในทันใด หญิงสูงศักดิ์เดินเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม หากแต่ในมือกลับถือไม้เท้าด้ามทองที่ดูไม่น่าไว้วางใจ รินรดาไม่รอให้วงล้อมกระชับเข้ามา เธออาศัยจังหวะที่ชายฉกรรจ์ชะงักไปครู่หนึ่ง หันหลังวิ่งสุดแรงเกิดไปทางโถงทางเดินด้านหลังห้องวาดภาพ รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงดังก้อง เธอรู้ดีว่าที่นี่มีเส้นทางลับที่เคยได้ยินจากคำบอกเล่าของคนเก่าคนแก่ในบ้าน และความทรงจำเลือนรางในวัยเด็กก็กำลังทำหน้าที่เป็นเข็มทิศนำทาง *แกรก...* มือเรียวคว้าจับบานพับไม้เก่าแก่ที่ซ่อนอยู่หลังตู้หนังสือโบราณ ร่างของเธอพุ่งวาบเข้าไปก่อนจะรีบปิดล็อกประตูจากด้านใน ความมืดมิดเข้าโอบล้อมในทันที กลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้รินรดาต้องยกมือขึ้นปิดจมูก เธอเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ แสงสีขาวนวลเผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวลงสู่ชั้นใต้ดิน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ทุกก้าวที่เดินลงบันไดหินที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่ คือการเดิมพันด้วยชีวิต "ใจเย็นๆ ริน... หายใจเข้าลึกๆ" เธอพึมพำกับตัวเอง เมื่อเท้าเหยียบลงบนพื้นห้องใต้ดิน แสงไฟฉายสาดส่องไปกระทบกับลังไม้เก่าๆ จำนวนมากที่ถูกวางกองทับถมกัน เอกสารมากมายถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี รินรดารีบพุ่งตัวไปที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่วางอยู่กลางห้อง บนนั้นมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำเงินวางอยู่ เธอกระชากมันออกมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว "นี่มัน... อะไรกัน" ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขมหาศาลที่ถูกระบุไว้ในบัญชีการโอนเงิน รวมถึงรายชื่อบริษัทนอมินีที่ใช้ฟอกเงินจากการขายที่ดินของตระกูลที่ควรจะเป็นสมบัติสาธารณะ ไม่เพียงเท่านั้น ในหน้าสุดท้ายยังมีบันทึกที่มีลายเซ็นของผู้มีอิทธิพลหลายคนกำกับไว้ และหนึ่งในนั้นคือชื่อที่เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง รอยเท้าที่ดังแว่วมาจากด้านบนทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยัดเอกสารเข้าในกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ แล้วมองหาทางออกอื่น สายตาเหลือบไปเห็นช่องระบายอากาศขนาดพอดีตัวที่อยู่เหนือหัวขึ้นไปเล็กน้อย ทว่า ก่อนที่เธอจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไร เสียงล็อกประตูด้านบนก็ถูกทำลายลง พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลงมายังจุดที่เธอยืนอยู่ "ฉันบอกแล้วใช่ไหมรินรดา ว่าความลับบางอย่าง... มันมีไว้ให้ฝังลืม" เสียงของภาคินดังขึ้นจากความมืดข้างหลังเธอ ไม่ใช่เสียงของคนร้าย แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด รินรดาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ทว่าในมือของภาคินกลับมีปืนกระบอกเล็กจ่อมาทางเธอ ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและสับสนอย่างเห็นได้ชัด "คุณ... คุณก็เป็นหนึ่งในนั้นเหรอ ภาคิน?" รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา "เรื่องทั้งหมดที่คุณช่วยฉันมา... มันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งเพื่อให้ฉันเดินมาติดกับดักของคุณหญิงงั้นเหรอ?" ภาคินเม้มปากแน่น นัยน์ตาสีเข้มของเขาสั่นไหวราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ "ผมไม่มีทางเลือก... ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คนที่ต้องตายไม่ใช่แค่คุณ แต่มันคือครอบครัวของผมทั้งหมด" เขาก้าวเข้ามาหาเธออย่างลังเล แต่ในจังหวะนั้นเอง ประตูทางเข้าห้องใต้ดินก็ถูกพังเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่ก้าวเข้ามา คุณหญิงศจีปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น "เก่งมากภาคิน... ทีนี้ก็เอาเอกสารนั่นมาให้ฉัน แล้วจัดการกับยัยเด็กอวดดีคนนี้ซะ" รินรดาถอยกรูดจนหลังชนกำแพงเย็นเฉียบ เธอเหลือบมองภาคินที่กำลังทำท่าทางลำบากใจ และมองเลยไปที่เงาในมุมมืดของห้องใต้ดินที่ขยับเขยื้อนได้... ใช่ มันไม่ใช่เงาของคน แต่เป็นกลไกบางอย่างที่ถูกกระตุ้นขึ้น! ทันใดนั้น เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ก็ดังลั่นสนั่นห้องพื้นใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือนและค่อยๆ ยุบตัวลง ราวกับว่านี่ไม่ใช่แค่ห้องเก็บเอกสาร แต่เป็นกับดักสังหารที่ถูกออกแบบมาเพื่อปิดปากทุกคนที่ล่วงรู้ความจริง ภาคินทิ้งปืนในมือลงพื้นแล้วพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของรินรดาไว้ "วิ่งริน! วิ่งไปที่ประตูนั่น!" รินรดาหันไปมองคุณหญิงศจีที่กำลังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน ทว่าก่อนที่พวกเขาจะทันได้ก้าวเท้าหนี ร่างของใครบางคนในชุดดำสนิทก็กระโดดลงมาจากเพดาน ขวางกั้นทางออกไว้ และเมื่อแสงไฟจากโทรศัพท์ส่องไปที่ใบหน้านั้น... รินรดาก็ถึงกับหยุดหายใจ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ไม่ใช่คนของฝ่ายคุณหญิงศจี... แต่เป็นคนที่เธอเชื่อมาตลอดว่า 'เสียชีวิต' ไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน เอมเมอรัลด์อายส์ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลับนี้ไปกับรินรดานะคะ