ความสูญเสีย

“อย่าแม้แต่จะคิดขยับไปไหน รินรดา” เสียงเย็นเยียบของคุณหญิงศจีดังขึ้นในความมืดสนิท กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นสาบของความเก่าแก่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ทำให้น้ำลายในปากของรินรดารู้สึกขมปร่า หญิงสาวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่กดลงบนแผ่นหลัง แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของผู้กระทำ แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงรัศมีแห่งการทำลายล้างที่แผ่ออกมา “ดิฉันไม่เคยคิดจะหนีค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามคุมลมหายใจให้เป็นจังหวะ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก “เพราะสิ่งที่ดิฉันต้องการ... คือความจริง ไม่ใช่การประลองกำลังในที่ลับตาคนเช่นนี้” “ความจริงงั้นหรือ?” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู คล้ายเสียงกรีดของคมมีดบนแก้วเจียระไน “เด็กน้อยเอ๋ย เธอคงยังไม่เข้าใจสินะว่า ในโลกของตระกูลที่ต้องรักษาสมดุลแห่งเกียรติยศ... ความจริงคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุด หากมันถูกนำมาวางผิดที่” คุณหญิงศจีผลักไหล่รินรดาให้หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่องที่ตั้งเด่นอยู่กลางห้อง บนนั้นมีกล่องไม้ประดับมุกใบเก่าที่รินรดาจำได้แม่นยำ มันคือสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่เหลืออยู่จากความทรงจำที่แตกสลายของเธอ—บันทึกส่วนตัวของมารดาที่เธอเพิ่งเสี่ยงชีวิตไปเอามาได้ รินรดาเบิกตากว้าง ความหวังที่เคยเป็นแสงสว่างเดียวในใจสั่นคลอน “นั่น... คุณหญิงจะทำอะไรคะ?” “บทเรียนน่ะ รินรดา” คุณหญิงศจีขยับยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของหญิงสูงวัยคมกริบไร้ความปราณี “เธอคิดว่าสิ่งที่เก็บไว้ในกล่องนี้จะพังทลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมาได้งั้นหรือ? ของที่มีค่าที่สุดของเธอ ก็คือสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด” โดยไม่รอให้รินรดาได้เอ่ยห้าม คุณหญิงศจีหยิบไฟแช็กทองคำขึ้นมา เปลวไฟสีส้มวูบไหวสะท้อนในดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยความแค้น เธอจุดลงไปที่หน้ากระดาษของบันทึกเล่มนั้นอย่างเลือดเย็น กระดาษเหลืองกรอบติดไฟอย่างรวดเร็ว กลิ่นกระดาษไหม้โชยเข้าจมูกของรินรดา ราวกับกลิ่นของความตายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแย่งชิงความทรงจำสุดท้ายของเธอไป “ไม่!” รินรดาร้องลั่น พุ่งตัวจะเข้าไปแย่งชิง แต่บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็ล็อคตัวเธอไว้แน่น รินรดาทรุดลงกับพื้น มองเปลวเพลิงที่กลืนกินตัวอักษรทุกบรรทัด ทุกความลับที่เธอเฝ้าตามหาถูกแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านในพริบตา น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาอาบแก้ม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเจ็บปวดที่รากลึกถึงวิญญาณ “นั่นคือบทเรียนแรก” คุณหญิงศจีเดินเข้ามาเชยคางรินรดาขึ้น บังคับให้เธอจ้องมองเถ้าถ่านที่เหลือเพียงเศษซาก “หากเธอพยายามจะแฉความลับของตระกูลเราอีก ครั้งต่อไป... ไม่ใช่แค่ของในกล่อง แต่จะเป็นคนรอบตัวเธอที่ต้องกลายเป็นเถ้าถ่านแบบนี้” รินรดาสะบัดหน้าหนี แววตาที่เคยอ่อนไหวกลับกลายเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “คุณหญิงคิดว่าถ้าเผาบันทึกนี้ไปแล้ว ทุกอย่างจะจบงั้นหรือคะ? ความทรงจำอาจจะถูกทำลาย แต่รอยแผลที่ท่านทิ้งไว้ในใจดิฉัน... มันไม่มีวันมอดไหม้ไปกับไฟหรอกค่ะ” “ปากดีนักนะ” คุณหญิงศจีสะบัดมือออกด้วยความรังเกียจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องพาตัวเธอออกไป ระหว่างที่รินรดาถูกลากตัวออกไปท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงโปร่งของภาคินยืนพิงผนังอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตาเข้ากับรินรดา เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน เมื่อถูกพาตัวออกมาถึงรถที่จอดรออยู่ รินรดาสังเกตเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกวางทิ้งไว้บนเบาะคนขับ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดอย่างสั่นเทา ภายในนั้นไม่มีเอกสารลับ ไม่มีรูปถ่ายบุคคลสำคัญ แต่มีเพียง 'กุญแจ' ดอกเล็กๆ ดอกหนึ่งที่ทำจากเหล็กกล้า พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของใครบางคนที่เธอไม่คาดคิด *“บันทึกที่คุณเห็นถูกเผา... เป็นของปลอม”* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอหันกลับไปมองที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เริ่มดับไฟลงทีละดวง ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว หากนั่นคือของปลอม แล้วของจริงอยู่ที่ไหน? และใครเป็นคนวางจดหมายนี้ไว้ในรถที่ปิดล็อคอยู่ของเธอ? ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะสตาร์ทรถ กระจกข้างฝั่งคนขับก็ถูกเคาะด้วยนิ้วเรียวยาวของชายคนหนึ่งที่เธอคิดว่าเขาตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน รินรดาชะงักงัน ลมหายใจขาดห้วงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในเงามืด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลวงนี้ไปกับรินรดานะคะ โดย เอมเมอรัลด์อายส์