ที่พึ่งสุดท้าย

“ถ้าคุณส่งแฟลชไดรฟ์นี้ให้ผม... รินรดาจะถูกปล่อยตัวทันที สัญญาของคุณมีค่าแค่ไหนในวงการนี้ คุณหญิงศจี?” เสียงของภาคินเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในคืนฤดูหนาว เขาไม่ได้พยายามซ่อนความเกลียดชังที่พุ่งพล่านอยู่ในดวงตา ขณะที่คนปลายสาย—คุณหญิงศจี—หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางราบเรียบราวกับกำลังจิบน้ำชาในสวนดอกไม้ มากกว่าจะเป็นการต่อรองชะตากรรมของชีวิตคนหนึ่งคน “ความเชื่อใจเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่นักข่าวตกอับอย่างคุณไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะ ภาคิน” คุณหญิงตอบกลับนิ่งๆ “แต่ในเมื่อคุณรักแม่นั่นมากพอจะยอมเทหมดหน้าตัก... ข้อมูลลับของตระกูลวรโชติเมธีแลกกับอิสรภาพของยัยเด็กนั่น ดีลนี้ก็นับว่าคุ้มค่าสำหรับความบันเทิงในยามว่างของฉัน” ภาคินกำแฟลชไดรฟ์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกร้างที่ลมกรรโชกแรงราวกับจะพัดพาเอาตัวตนของเขาให้ปลิวหายไปกับความมืดมิด เบื้องล่างนั้นคือแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ที่ดูสวยงาม แต่ภายในกลับเน่าเฟะด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น รินรดาถูกคุมตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง—อาจจะเป็นคฤหาสน์หลังโตที่เต็มไปด้วยความลับ หรือห้องใต้ดินที่ไม่มีใครค้นพบ เธอคือจุดอ่อนเดียวที่เขามี และมันก็เป็นจุดอ่อนที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้นทุกครั้งที่นึกถึง “ที่ไหน” ภาคินเค้นเสียงถาม “โกดังเก่าหลังโรงสีร้างที่เขตชายแดน อีกหนึ่งชั่วโมง... ถ้าฉันไม่ได้รับข้อมูลนี้ในเซิร์ฟเวอร์ที่กำหนด รินรดาจะได้เป็นแค่ความทรงจำที่หายไปเหมือนกับพ่อแม่ของเธอ” สายถูกตัดไปพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าจู่โจมประสาทสัมผัส ภาคินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจที่หอบถี่เริ่มสม่ำเสมอ เขาไม่ได้รู้สึกกลัว แต่รู้สึกถึงความผิดพลาดที่ตัวเองสร้างขึ้นมานานนับปี ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์นี้คือสิ่งที่เขาเฝ้าหามาตลอดชีวิต มันคือน้ำหนักที่มากพอจะสั่นคลอนรากฐานของตระกูลวรโชติเมธีให้พังทลายลง หากเขาเปิดเผยมัน โลกของตระกูลผู้สูงศักดิ์จะกลายเป็นนรก แต่ถ้าเขาเก็บมันไว้... รินรดาก็จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก เขาเดินไปที่คอมพิวเตอร์พกพาที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ นิ้วเรียวยาวสั่นเล็กน้อยก่อนจะกดปุ่มส่งข้อมูล—ข้อมูลที่เขาใช้เวลาเดิมพันด้วยชีวิตมาหลายปี กำลังถูกอัปโหลดขึ้นสู่ระบบตามข้อตกลง *‘ขอโทษนะริน... แต่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น’* หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่โกดังร้างกลิ่นอับชื้นและฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศ รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ถูกมัดด้วยเชือกฟาง สติของเธอพร่าเลือนจากการถูกมอมยา แต่นัยน์ตาที่ยังหลงเหลือความขัดขืนนั้นยังคงจ้องมองไปที่ประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท เธอได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่คุ้นเคย ประตูถูกถีบเปิดออก! เงาร่างของภาคินปรากฏขึ้นในความมืด เขาดูสะบักสะบอมจากการฝ่าวงล้อมของชายชุดดำที่ซุ่มรออยู่ด้านนอก รินรดามองเขาด้วยแววตาที่สั่นไหว “ภาคิน... นายมาทำไม? นายเอาข้อมูลนั่นให้พวกเขาแล้วเหรอ?” เขารีบวิ่งเข้าไปแก้เชือกให้เธอ มือของเขาอุ่นจัด แต่รินรดากลับรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ “นายไม่ควรทำแบบนี้ มันคือทั้งหมดที่นายมี... เพื่อความยุติธรรมที่นายตามหามาตลอด!” “ความยุติธรรมที่ไม่มีเธอ มันก็แค่เศษเหล็กที่ไม่มีความหมาย” ภาคินกระซิบเสียงเครือ เขาประคองใบหน้าเธอไว้ มือสั่นเทาขณะที่เช็ดคราบเลือดที่มุมปากของเธอ “ฉันเลือกแล้วริน... ถ้าจะให้ฉันแลกความภูมิใจทั้งหมดเพื่อชีวิตของเธอ ฉันยอมแลกตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบเธอแล้ว” รินรดานิ่งงันไป น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าภาคินไม่ได้พูดเพื่อเอาใจ แต่เขากำลังพูดจากความเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพื่อช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง ทว่า ในจังหวะที่ภาคินกำลังจะพาเธอออกไปจากโกดัง แสงไฟจากรถยนต์หลายสิบคันก็สาดส่องเข้ามาทางช่องว่างของประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ล้อมกรอบโกดังไว้อย่างมิดชิด “นึกว่าหนีพ้นจริงๆ หรือจ๊ะ?” เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบของคุณหญิงศจีดังมาจากทางเข้าที่กว้างขึ้น นางก้าวเข้ามาพร้อมกับชายชุดดำในชุดสูทเรียบกริบ “ข้อมูลที่คุณส่งมาน่ะมันล้ำค่ามาก ภาคิน แต่ก็น่าเสียดาย... ที่ความฉลาดของคุณยังตามเกมของฉันไม่ทัน” ภาคินดึงรินรดามาหลบด้านหลัง “คุณต้องการอะไรอีก!” คุณหญิงศจีเผยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกกรีดผิวหนัง “ฉันอยากให้คุณเห็นสิ่งที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์นั่นจริงๆ... เพราะนอกจากข้อมูลตระกูลฉันแล้ว คุณยังเผลอแนบ 'หลักฐานการโกงอายุของตัวเอง' เข้าไปด้วย” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอหันไปมองภาคินที่ชะงักไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่เขาไม่เคยเผยให้เห็นมาก่อน “ภาคิน... คุณเป็นใครกันแน่?” รินรดาถามเสียงสั่น “ทำไมคุณหญิงถึงบอกว่าคุณโกงอายุ... แล้วแฟลชไดรฟ์นั่น... มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้!” ภาคินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่มองไปที่มือของตัวเองที่เริ่มมีรอยจางๆ ของตัวเลขรหัสที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากผิวหนังเหมือนภาพมายา และในความเงียบงันที่แสนบีบคั้น ร่างของชายหนุ่มตรงหน้าเธอก็เริ่มบิดเบี้ยว... ราวกับเขาไม่ใช่คนจริงๆ แต่เป็นเพียง 'เงา' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำภารกิจบางอย่าง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลวงนี้ไปกับรินรดานะคะ โดย เอมเมอรัลด์อายส์