กลยุทธ์ทำลายล้าง

“ถ้าคุณคิดว่าการถอนหุ้นของกลุ่มบริษัทในเครือศิริวัฒน์จะเป็นแค่จุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันหวั่นไหว คุณอาจจะประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไปนะคะ คุณหญิง” รินรดาวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในห้องทำงานที่เงียบสงัด เธอนั่งตัวตรง สบตากับภาพถ่ายของคุณหญิงศจีที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือด้วยแววตาที่นิ่งสนิท ทว่าภายในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบที่เพิ่งถูกตีขึ้นเพื่อประกาศศึก คุณหญิงศจีไม่ได้แค่ต้องการเอาชนะ แต่หล่อนต้องการ 'ลบ' รินรดาออกไปจากวงจรธุรกิจและสังคมชั้นสูงราวกับคราบสกปรกที่ต้องรีบกำจัดทิ้งก่อนที่มันจะซึมลึกเข้าสู่เนื้อผ้าของตระกูลอันทรงเกียรติ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ภาคินจะก้าวเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าปกติ มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตที่แสดงกราฟหุ้นร่วงดิ่งเหวของบริษัทรินรดา ซึ่งเป็นผลมาจากการที่คู่ค้าหลักหลายรายยกเลิกสัญญาพร้อมกันอย่างมีเงื่อนงำภายในชั่วข้ามคืน “พวกเขาทำเร็วกว่าที่เราคิดครับริน” ภาคินพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ “ไม่ได้มีแค่การยกเลิกสัญญา แต่ดูเหมือนจะมีกระแสข่าวลือเรื่องการทุจริตในแผนกบัญชีถูกปล่อยออกมาตามหน้าสื่อโซเชียลแบบเจาะจง นี่ไม่ใช่แค่การกดดันทางธุรกิจ แต่มันคือการทำลายความน่าเชื่อถือแบบถอนรากถอนโคน” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยประสานกันแน่น “การทำลายล้างที่ไร้เสียง... วิธีการที่สะอาดหมดจดของคุณหญิงสินะคะ เธอคงคิดว่าการโยนเศษเงินก้อนใหญ่ให้คนรอบข้างฉันหันหลังให้ คือกลยุทธ์ที่ฉลาดที่สุด” “เราต้องโต้กลับ” ภาคินเสนอ “ผมไปสืบมาแล้วว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวในเว็บบอร์ดชื่อดัง นั่นไม่ใช่พนักงานทั่วไป แต่มันคือคนที่มีรหัสผ่านเข้าถึงข้อมูลภายใน คุณต้องการให้ผมลากคอเขาออกมาไหม?” รินรดาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานสูง มองลงไปยังถนนเบื้องล่างที่รถราสัญจรไปมาอย่างวุ่นวาย “อย่าเพิ่งค่ะภาคิน... ในเมื่อเธออยากให้เราจมน้ำ เราก็แค่ต้องเปลี่ยนมหาสมุทรให้กลายเป็นทะเลเพลิง” บทสนทนาหยุดชะงักลงเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์ส่วนตัวที่ไม่ระบุชื่อ แต่เธอกลับรู้ดีว่าคือใคร “รับสิคะริน” ภาคินกระซิบเบาๆ รินรดากดรับ สายตาจ้องเขม็งไปที่ความมืดสลัวของยามเย็นข้างนอกหน้าต่าง “สวัสดีค่ะคุณหญิง... วันนี้อากาศดีนะคะ เหมาะแก่การทำลายชีวิตใครสักคนหรือเปล่าคะ?” ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งดังลอดออกมา “รินรดา... ความมั่นใจของเธอยังน่าชื่นชมเหมือนเดิมนะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ดอกไม้ที่สวยงามที่สุด มักจะร่วงโรยเร็วที่สุดเมื่อขาดแหล่งน้ำเลี้ยง เธอคิดว่าบริษัทเล็กๆ ของเธอจะรอดพ้นจากอำนาจของตระกูลฉันได้นานแค่ไหนกันเชียว?” “ถ้าคุณหญิงคิดว่าฉันเป็นแค่ดอกไม้ที่รอวันร่วงโรย คุณคงลืมไปว่าดอกไม้บางชนิดก็มีหนามแหลมคมพอที่จะทำให้มือที่พยายามเด็ดมันต้องเลือดตกยางออก” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าในแววตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งการแก้แค้น “อ้อ... อีกอย่างนะคะ สิ่งที่คุณหญิงเพิ่งทำไปเมื่อเช้า ฉันได้ส่งของขวัญชิ้นพิเศษกลับไปให้ที่หน้าคฤหาสน์แล้ว หวังว่าจะถูกใจนะคะ” สายตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศในห้อง ภาคินขมวดคิ้ว “คุณส่งอะไรไปให้เธอ?” รินรดายิ้มเย็น “เอกสารการโอนถ่ายเงินของลูกชายคนเดียวของเธอ ที่ฉันไปพบเข้าโดยบังเอิญในแฟ้มข้อมูลที่ถูกลบไป... ภาคินคะ ในเมื่อเธออยากทำลายธุรกิจฉัน ฉันก็แค่ต้องเตือนเธอว่า คนเราไม่ควรใช้ก้อนหินปาใส่บ้านที่สร้างจากกระจกใส ในขณะที่ตัวเองก็มีห้องลับที่ซ่อนความลับสกปรกเอาไว้มากมาย” ภาคินเบิกตากว้าง “นั่นมันอันตรายเกินไปริน ถ้าเธอรู้ว่าคุณกุมความลับนี้ไว้ เธอจะไม่มีวันปล่อยคุณไว้แน่” “เธอไม่ปล่อยฉันไว้อยู่แล้วค่ะ” รินรดาหันกลับมามองเขา แววตามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว “เราถอยไม่ได้แล้ว และคืนนี้... ม่านหมอกจะถูกเปิดออก ความจริงที่เธอพยายามปิดบังจะถูกตีแผ่ต่อหน้าสาธารณชน” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ของภาคินก็ดังขึ้นรัวๆ เขาหน้าถอดสีเมื่อเปิดอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ “ริน... ดูนี่!” ภาคินตะโกน “บัญชีธนาคารของบริษัทเราถูกอายัดโดยคำสั่งศาลฉุกเฉิน... และมีคนแจ้งจับคุณในข้อหายักยอกทรัพย์บริษัทในเครือศิริวัฒน์เมื่อสิบนาทีก่อน... นี่มันเกินกว่ากลยุทธ์ธุรกิจแล้วครับ นี่มันคือการจับกุม!” เสียงไซเรนรถตำรวจดังแว่วเข้ามาใกล้คฤหาสน์ของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ รินรดาเดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะ หยิบซองเอกสารสำคัญออกมาหนึ่งซอง ก่อนจะหันไปหาภาคินด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “ไม่ต้องห่วงค่ะภาคิน... เพราะก่อนที่ฉันจะถูกคุมตัวไป ความลับที่ฉันถืออยู่ในมือนี้ จะถูกส่งไปถึงโต๊ะบรรณาธิการของสำนักข่าวทุกแห่งในประเทศพร้อมกันทันที” ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบ ทว่ารินรดากลับวางซองเอกสารลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น พลางก้าวเดินไปหาเจ้าหน้าที่เหล่านั้นด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชินีที่กำลังเดินไปสู่ราชบัลลังก์ของตนเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าในขณะที่เธอเดินออกจากห้องนั้น เงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องทำงานฝั่งตรงข้าม กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นสั่งการบางอย่างด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำให้ความหวังสุดท้ายของรินรดากำลังจะมอดดับลงไปตลอดกาล... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งความลวงนี้ไปกับรินรดานะคะ โดย เอมเมอรัลด์อายส์