เบาะแสแรก

“คุณไม่ได้กำลังเล่นสนุกอยู่ใช่ไหม รินรดา?” ภาคินวางซองจดหมายสีหม่นลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำ เขาไม่ได้มองไปที่มัน แต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาคู่นั้นของเขามีประกายวาววับของนักล่าที่พบร่องรอยของเหยื่อที่น่าสนใจ ไม่ใช่ความหวังดีแบบคนทั่วไป รินรดาขยับตัวเล็กน้อย เสียงถอนหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายกระทบหลังคากระเบื้อง “ถ้าฉันจะเล่นสนุก ฉันคงเลือกที่ที่อันตรายน้อยกว่าการขุดคุ้ยเรื่องที่ใครบางคนพยายามฝังไว้ในคฤหาสน์หลังนั้น” “งั้นก็บอกมาว่าทำไมลายเซ็นบนจดหมายนี้ถึงเป็นของคนที่ตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน” ภาคินขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ เสียงไม้ครูดกับพื้นกระเบื้องบาดหูราวกับการกรีดร้องของความลับ “และทำไมคนอย่างคุณหญิงศจีถึงต้องสั่งให้คนไปรื้อค้นห้องทำงานของคุณทันทีที่ได้รับข่าวเรื่องจดหมายฉบับนี้” รินรดาชะงัก เธอพยายามรักษาความนิ่งเงียบไว้ แต่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอที่เผลอจิกแน่นกับขอบโต๊ะได้ทรยศความรู้สึกนั้นไปเสียสนิท “คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?” “ผมเป็นนักข่าวรินรดา งานของผมคือการรู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่ต้องการให้รู้” เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก “คุณกำลังแบกความลับที่ใหญ่เกินกว่าผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับไหว และเชื่อเถอะ... ตระกูลศิริโชติไม่ได้ใจดีพอที่จะปล่อยให้คนนอกเข้ามาแกะรอยประวัติศาสตร์อันเน่าเฟะของพวกเขาได้ง่ายๆ” ห้องทำงานของรินรดาเงียบลง เหลือเพียงเสียงติ๊กของนาฬิกาแขวนผนังที่ดูเหมือนจะเดินช้าลงทุกขณะ รินรดามองชายหนุ่มตรงหน้า... ภาคินมีความฉลาดที่เป็นพิษ แววตาของเขาซ่อนเป้าหมายบางอย่างที่มากกว่าแค่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักข่าว แต่ในสถานการณ์ที่เธอถูกต้อนจนมุมเช่นนี้ การปฏิเสธความช่วยเหลือของเขาดูจะเป็นเรื่องที่ไร้สติที่สุด “ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วย” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย “ผมไม่ได้มาเพื่อขออนุญาต แต่ผมมาเพื่อยื่นข้อเสนอ” ภาคินโน้มตัวลงมา กลิ่นจางๆ ของยาสูบและกระดาษเก่าลอยปะทะจมูก “ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุในคืนนั้นที่ศาลากลางน้ำ ข้อมูลที่ไม่มีอยู่จริงในแฟ้มประวัติของตำรวจ และผมรู้ว่านั่นคือสิ่งที่รบกวนคุณมาตลอด... ใช่ไหม?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ภาพความทรงจำที่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ ผุดขึ้นมาในหัว... เสียงกรีดร้องในสายฝน แสงไฟหน้ารถที่สว่างวาบ และความรู้สึกที่ว่าหัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น “ตกลง” เธอตอบสั้นๆ “แต่ถ้าคุณทรยศฉัน...” “คุณจะไม่มีวันได้เห็นผมอีก” ภาคินตอบทันควัน ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาส่องกับแสงไฟ “เราต้องเริ่มต้นที่จุดที่ทุกอย่างพังทลาย คืนนั้นที่บ้านพักตากอากาศของตระกูลศิริโชติ คนที่ส่งจดหมายฉบับนี้ให้คุณ ไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่มันเป็นคนเดียวกับคนที่คุณเคยไว้ใจมากที่สุดในชีวิต” เขาวางจดหมายลงแล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาขีดเขียนบางอย่าง ก่อนจะดันมันไปทางรินรดา “นี่คือรายชื่อพยานที่ยังไม่ตาย และคุณหญิงศจีก็กำลังตามเก็บพวกเขาอยู่ทีละคน” รินรดากวาดสายตาอ่านรายชื่อเหล่านั้น มือของเธอสั่นสะท้านเมื่อเห็นชื่อสุดท้ายที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ—ชื่อที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับบาดแผลในวัยเด็ก “เขายังมีชีวิตอยู่?” เสียงของเธอแหบพร่า “และเขากำลังรอพบคุณ” ภาคินหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตาของเขาเย็นเยียบและจริงจัง “แต่มีเงื่อนไขเดียว คือห้ามเปิดเผยตัวตนกับใครเด็ดขาด แม้แต่กับผมเอง... เพราะคืนนี้หลังจากที่เราออกจากที่นี่ไป สิ่งที่รอเราอยู่ข้างหน้าไม่ใช่แค่ความจริง แต่มันคือกับดักที่จะเปลี่ยนทุกอย่างที่รินรดาเคยเชื่อไปตลอดกาล” ภาคินก้าวไปที่ประตูแล้วหยุดชะงักก่อนจะหันกลับมามอง “อ้อ... เกือบลืมไป อีกไม่กี่นาทีจะมีคนมาเคาะประตูห้องนี้ ไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นคนของตระกูลศิริโชติ... เตรียมตัวให้พร้อม เพราะบทสนทนาหลังจากนี้ จะเป็นตัวกำหนดว่าเราจะได้เห็นรุ่งเช้าหรือไม่” ยังไม่ทันสิ้นเสียงประโยค เสียงเคาะประตูสามครั้งที่หนักแน่นและจังหวะที่ผิดปกติก็ดังขึ้นแทรกผ่านความเงียบงัน รินรดาหันไปมองบานประตูที่ดูเหมือนจะสั่นไหวตามแรงเคาะ—นั่นไม่ใช่การเคาะเพื่อสอบถาม แต่มันคือการเคาะด้วยความโกรธแค้นของคนที่กุมอำนาจชีวิตของเธอไว้ในมือ ขณะที่เธอหยิบกุญแจรถขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เสียงหนึ่งก็ดังลอดผ่านประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่รินรดาคุ้นเคยดีเสียจนทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงไปถึงกระดูก “เปิดประตูเถอะรินรดา... ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น และฉันมีสิ่งที่พ่อของคุณฝากไว้ให้ก่อนเขาจะจากไปมามอบให้” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในม่านหมอกแห่งความลับนี้กับผมครับ - เอมเมอรัลด์อายส์