ความเห็นอกเห็นใจ

“ความยุติธรรมที่คุณยึดถือ มันอาจจะเป็นเพียงแค่เศษซากของความแค้นที่ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำตาลนะคะ คุณหญิงศจี” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโชติ เธอไม่ได้จ้องมองไปที่ใบหน้าของผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าโดยตรง แต่สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพถ่ายใบเก่าที่ตั้งอยู่บนหลังตู้ไม้ประดู่ขัดเงา ภาพของหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งที่มีเค้าโครงใบหน้าคล้ายคลึงกับคุณหญิงศจีในยามนี้ ทว่าแววตานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวมากกว่าความทะเยอทะยาน คุณหญิงศจีแค่นหัวเราะ เสียงที่หลุดออกมาจากลำคอแห้งผากนั้นฟังดูเหมือนเสียงแก้วร้าว “ความเห็นอกเห็นใจงั้นหรือ? รินรดา... เธอเป็นแค่เด็กสาวที่เดินหลงเข้ามาในพายุที่พวกเราสร้างไว้ เธอจะไปเข้าใจอะไรเกี่ยวกับคำว่า ‘หน้าที่’ หรือ ‘การปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่’ ได้อย่างไร” รินรดาขยับตัวเล็กน้อย แสงไฟจากโคมระย้าด้านบนสะท้อนเข้ากับดวงตาของเธอจนดูวาวโรจน์ เธอเดินตรงไปยังภาพถ่ายใบนั้น นิ้วเรียวสัมผัสกรอบรูปที่เย็นเฉียบ “หน้าที่ที่ต้องแลกด้วยความโดดเดี่ยวบนบัลลังก์ที่กำลังพังทลายหรือคะ? ฉันเคยเกลียดคุณ ฉันเคยสาบานว่าจะทำให้คุณต้องชดใช้กับทุกสิ่งที่ทำกับครอบครัวฉัน แต่พอได้เห็นคุณในมุมนี้... ในมุมที่ความลับทั้งหมดกัดกินคุณจนไม่เหลือความเป็นคน ฉันกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากตัวคุณมากกว่าความโกรธ” ภาคินที่ยืนเฝ้าสังเกตการณ์อยู่มุมห้องขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง เขาสังเกตเห็นมือที่กุมขอบเก้าอี้ของคุณหญิงศจีสั่นเทาเล็กน้อย มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเปราะบางที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้คุมเกม “เธอไม่ได้กำลังสงสารฉันหรอก” คุณหญิงศจีหันมามองรินรดา ดวงตาที่เคยเฉียบคมบัดนี้หมองหม่นราวกับม่านหมอกที่ไร้ทางออก “เธอแค่กำลังหวาดกลัว เพราะเธอเริ่มเห็นแล้วว่า ปลายทางของคนทวงความยุติธรรมอย่างเธอก็อาจจะเป็นจุดจบที่อ้างว้างไม่ต่างจากฉัน” “นั่นอาจจะเป็นความจริงก็ได้ค่ะ” รินรดายอมรับอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่ทว่าหนักแน่น “แต่ฉันยังเหลือหัวใจที่สามารถเจ็บปวดแทนผู้อื่นได้ ในขณะที่หัวใจของคุณ... ถูกฝังลงไปพร้อมกับชื่อเสียงที่คุณพยายามรักษาไว้ตั้งแต่วันที่ครอบครัวของคุณแตกสลายไปทีละคน” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศรอบข้างถูกสูบออกไป ภาคินก้าวเข้ามาขวางหน้าคุณหญิงศจีเมื่อเห็นว่าฝ่ายหลังหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กสีดำออกมาจากใต้หมอนพิงหลัง ท่าทีของเขาเปลี่ยนเป็นระแวดระวังทันที “นั่นอะไร” ภาคินถามสั้นๆ น้ำเสียงกดต่ำ คุณหญิงศจีไม่ได้ตอบ แต่กลับเปิดสมุดบันทึกหน้านั้นด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกลาง รินรดาชะงักไปเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ มันไม่ใช่รายการบัญชีลับ หรือแผนการชั่วร้ายอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันคือรายชื่อของคนในตระกูลอัครเดชโชติที่ล้มหายตายจากไปในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา พร้อมกับคำสารภาพที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ในหน้าสุดท้าย รินรดาเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาอ่านช้าๆ ข้อความในนั้นทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดลง ความเกลียดชังที่เคยเป็นเสาหลักในใจเริ่มสั่นคลอน เมื่อเธอพบว่าคุณหญิงศจีไม่ได้เป็นเพียงผู้บงการ แต่เป็นผู้รับบาปที่ต้องแบกความผิดบาปของทุกคนในตระกูลเอาไว้เพียงลำพัง เพื่อไม่ให้ลูกหลานที่เหลืออยู่ต้องแปดเปื้อน “ฉันไม่ใช่คนดี รินรดา” คุณหญิงศจีพึมพำ “แต่ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ใครจะคอยปัดกวาดรอยเลือดที่พวกเขาทำหกไว้บนทางเดินล่ะ” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนรับใช้ในบ้าน แต่มันเป็นจังหวะที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจที่ทำให้คนทั้งสามในห้องต้องหันไปมองพร้อมกัน ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้าง ชายวัยกลางคนที่รินรดาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนก้าวเข้ามาในห้อง ในมือของเขาถือปืนที่เก็บเสียงไว้อย่างดี ดวงตาของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายที่มากกว่าความต้องการเงินทองหรืออำนาจ เขาไม่ได้มองรินรดาหรือภาคินเลย เขามองเพียงแค่คุณหญิงศจีด้วยสายตาของคนที่เป็นหนี้แค้นกันมานานแสนนาน “จบลงเสียทีนะ ศจี” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะหันกระบอกปืนมาที่รินรดาโดยไม่ลังเล “แกเลือกผิดคนแล้วที่เข้ามาจุ้นจ้านในเรื่องที่แกไม่มีวันเข้าใจ!” นิ้วชี้ของชายคนนั้นเริ่มขยับผ่านโกร่งไก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นความมืดมิดที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับสิ่งที่เขาพูดต่อมา... “เพราะความจริงที่เธอตามหาน่ะรินรดา... มันตายไปพร้อมกับพ่อแม่ของเธอที่ฉันเป็นคนฝังเองกับมือเมื่อยี่สิบปีก่อน!” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามม่านหมอกแห่งความลวงนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ โดย เอมเมอรัลด์อายส์