ตามรอยอดีต

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ปืนกระบอกนั้นลั่นใส่หน้าผากตัวเอง ก็ช่วยเก็บมันไว้ในที่ที่ควรอยู่ แล้วหันมามองทางนี้เสียที!” เสียงของรินรดาเฉียบขาดทว่าสั่นเครือ เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความกดดันในน้ำเสียงนั้นทำให้ภาคินชะงักมือที่กำลังปลดล็อกประตูรถกระบะเก่าคร่ำคร่า ชายหนุ่มหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้ผุพังของกระท่อมร้างในหมู่บ้านชายแดนแห่งนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งระหว่างสัญชาตญาณนักข่าวที่อยากจะพุ่งชนความจริง กับความปรารถนาที่จะปกป้องผู้หญิงตรงหน้าให้พ้นจากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “เรากำลังเข้าใกล้รังของงูพิษมากเกินไปแล้วนะ ริน” ภาคินลดระดับเสียงลง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหมอกจางและกลิ่นดินชื้น “แม่ของคุณไม่ได้หายไปไหน ท่านถูกขังอยู่ในกรงทองของคุณหญิงศจีมานานหลายปี และคนที่เรารอกำลังจะเดินออกมาจากเงามืดนั่น... ถ้าเขาไม่โผล่มาภายในห้านาที เราต้องไปจากที่นี่” รินรดาไม่ตอบ เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอฝนและกลิ่นบุหรี่จางๆ จากเสื้อแจ็กเก็ตของชายหนุ่ม เธอสูดหายใจลึก พยายามดับความร้อนรนในอก “ถ้าฉันถอยตอนนี้ ฉันจะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมคุณหญิงถึงต้องลงทุนทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น เพื่อปกปิดความลับอะไรกันแน่ที่ฝังอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบใบตองแห้งสนิทหลังกระท่อม ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ จะดังขึ้นจากพงหญ้าที่รกชัฏ ชายชราคนหนึ่งในชุดม่อฮ่อมซีดจางก้าวออกมา ร่างกายเขาดูทรุดโทรม ใบหน้าซีกหนึ่งมีรอยแผลเป็นลึกที่ดูเหมือนจะถูกของมีคมกรีดไว้เมื่อนานมาแล้ว ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับคนเสียสติ ทว่าเมื่อสบตาเข้ากับสร้อยข้อมือทองคำสลักชื่อที่รินรดาสวมไว้ มือที่หยาบกร้านของเขาก็สั่นเทาอย่างรุนแรง “คุณหญิง... คุณหญิงส่งพวกคุณมาใช่ไหม?” ชายชราถอยกรูด เสียงแหบพร่าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “พวกคุณมาเพื่อปิดปากผมเหมือนที่ทำกับแม่ของเด็กคนนั้นเมื่อยี่สิบปีก่อน!” รินรดาถลาเข้าไปหาแทบจะทันทีโดยไม่ฟังคำเตือนของภาคิน เธอคว้าแขนชายชราไว้แน่น “ฉันไม่ใช่คนของคุณหญิง ฉันคือลูกสาวของคนที่คุณกำลังพูดถึง... บอกฉันมาว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น! ทำไมแม่ฉันถึงต้องอยู่ที่นั่น ทำไมทุกคนถึงบอกว่าท่านตายไปแล้ว!” ชายชราหยุดนิ่ง สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ็บปวด เขายิ้มเหยเกที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง “คุณหญิงศจีไม่ได้แค่ขังแม่ของคุณไว้หรอกนะแม่หนู...” เขาพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบขาดหาย “นางต้องการ ‘บางอย่าง’ ที่อยู่ในสายเลือดของตระกูลคุณ และตราบใดที่แม่ของคุณยังไม่ยอมคายรหัสลับของเซฟนั่นออกมา... นางก็จะไม่มีวันปล่อยให้แม่คุณตาย... แต่ก็นั่นแหละ ท่านอาจจะอยากให้คุณลองไปถาม ‘คนในเงามืด’ อีกคนที่ถูกขังอยู่ข้างห้องแม่คุณดู” ภาคินเบิกตากว้าง เขาพุ่งเข้ามาจับไหล่รินรดาแล้วดึงตัวเธอออกมา “ริน ฟังนะ เราต้องไปเดี๋ยวนี้ ข้อมูลนี้มันเกินกว่าที่เราจะรับมือไหว!” “ไม่!” รินรดาสะบัดตัวออก เธอหันไปมองชายชราด้วยสายตาที่มุ่งมั่น “ใคร? ใครอีกที่ถูกขังอยู่ที่นั่น บอกฉันมา!” ชายชราหัวเราะร่า รอยหัวเราะที่ฟังดูน่าขนลุกก่อนจะชี้มือไปยังรถยนต์สีดำสนิทที่แล่นเข้ามาจอดปิดทางออกของหมู่บ้านอย่างเงียบเชียบ แสงไฟจากหน้ารถสาดกระทบใบหน้าของชายฉกรรจ์ชุดดำสามคนที่ก้าวลงมาพร้อมอาวุธครบมือ โดยมีสตรีวัยกลางคนผู้สง่างามเดินตามหลังมาด้วยท่าทีเฉยเมย คุณหญิงศจีหยุดยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ใบหน้าของนางเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง “ตามหาความจริงกันสนุกพอหรือยังจ๊ะ รินรดา?” คุณหญิงปรายตามองชายชราที่ทรุดลงไปกับพื้นด้วยความเวทนา ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับรินรดา แต่เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา “แม่ของเธอรอพบเธออยู่นะ แต่ฉันเกรงว่า... เธออาจจะไม่ดีใจนักหรอกที่ได้รู้ว่าทำไม ‘พ่อ’ ของเธอถึงต้องเป็นคนลงมือล็อกประตูห้องขังนั่นด้วยมือของเขาเอง” รินรดาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความลับที่เธอกำลังตามหาดูเหมือนจะใหญ่โตและดำมืดกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัว ภาคินชักปืนออกมาในจังหวะเดียวกับที่ลูกน้องของคุณหญิงศจีขยับปืนเล็งมาที่หัวใจของเขาทั้งคู่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั่นเอง ประตูรถตู้สีดำอีกคันที่จอดถัดไปก็เปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูละม้ายคล้ายรินรดาจนน่าตกใจก้าวออกมา ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตา และเธอก็พูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาพังทลายลงในวินาทีนั้น “พี่ริน... อย่าเชื่อในสิ่งที่เขาบอก เพราะคนที่เราต้องกลัวที่สุดในคฤหาสน์หลังนั้น... ไม่ใช่คุณหญิง แต่คือคนที่กำลังยืนถือปืนอยู่ข้างพี่ตอนนี้นั่นแหละ!” หวังว่าตอนที่สิบสี่นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและลุ้นไปกับชะตากรรมของตัวละครของเรานะคะ เอมเมอรัลด์อายส์ขอบพระคุณทุกกำลังใจและการติดตามอย่างอบอุ่นเสมอมาค่ะ