เงาที่ตามติด

"ก้มหัวลง! รินรดา!" เสียงกระซิบแหบพร่าของภาคินแทบจะจมหายไปกับเสียงเศษกระจกที่ถูกเหยียบจนแตกละเอียดอยู่เบื้องล่าง รินรดาทิ้งตัวลงแนบกับพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยฝุ่นผงของอาคารร้างที่เคยเป็นโรงพยาบาลเก่าในเขตชายแดน หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่มันคือความอัดอั้นที่ความจริงอันดำมืดกำลังไล่ล่าพวกเขาเหมือนหมาป่าที่หิวโหย ไฟฉายลำแสงสีขาวนวลกวาดผ่านหน้าต่างที่บานกระจกแตกกระจายไปมา แสงนั้นสะท้อนกับเศษซากเหล็กก่อให้เกิดเงาที่เต้นระบำอย่างน่าขนลุกบนผนังปูนเปลือย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนหยุดลงที่หน้าโถงทางเดิน กลิ่นบุหรี่ราคาถูกลอยมาปะทะจมูก รินรดากลั้นหายใจจนหน้าอกปวดร้าว "พวกมันไม่อยู่ชั้นล่าง..." เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้น สะท้อนก้องไปมาในความเงียบงัน "ตรวจสอบทุกห้อง อย่าให้เหลือแม้แต่แมลงสักตัว... คุณหญิงสั่งมาแล้วว่างานนี้ต้อง 'เก็บ' ให้สะอาดที่สุด" รินรดาหันไปสบตากับภาคินในความมืด ดวงตาของเขาฉายแววเคร่งเครียด แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีประกายแห่งความเชื่อมั่นที่ทำให้เธอยังพอมีสติ ภาคินขยับปากโดยไม่มีเสียง แต่เธออ่านออกว่าเขาต้องการบอกอะไร—*ไปที่บันไดหนีไฟ* ทว่าความซวยมักจะมาเยือนในจังหวะที่คนเราเปราะบางที่สุด พื้นไม้เก่าๆ ที่รินรดาเหยียบลงไปกลับส่งเสียง 'เอี๊ยด' ดังลั่นท่ามกลางความเงียบสนิท "นั่น! เสียงมาจากห้องเวชระเบียน!" ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง กระสุนนัดแรกก็เจาะทะลุประตูไม้เข้ามาทันที เศษไม้กระเด็นว่อน รินรดาคว้าแขนภาคินแล้วพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างด้านหลังอย่างไม่คิดชีวิต นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมากลัวความสูง เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสี่ยง พวกเขาร่วงหล่นลงมายังชั้นล่างที่เต็มไปด้วยกองขยะและเศษปูน รินรดากลิ้งตัวหลบไปหลังเสาเข็มต้นใหญ่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะร้องออกมา ภาคินรีบคว้าข้อมือเธอไว้ พลางใช้สายตาสำรวจรอบกาย "ฟังนะรินรดา" เขาพูดเสียงต่ำแต่หนักแน่น "คุณต้องวิ่งไปที่รถคันสีดำหลังอาคาร ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจพวกมันเอง" "ไม่! ฉันจะไม่ทิ้งคุณภาคินไว้ที่นี่" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความโกรธปนกังวล "เรามาด้วยกัน เราต้องรอดไปด้วยกัน!" "สถานการณ์นี้ไม่มีที่ว่างสำหรับความดื้อรั้นนะ!" ภาคินจับไหล่เธอแน่น แรงบีบนั้นทำให้รินรดาต้องหยุดนิ่ง "คุณถือหลักฐานชิ้นนั้นอยู่ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ทุกอย่างที่เราทำมา... ความทรงจำที่คุณพยายามไขปริศนามันจะจบลงตรงนี้ คุณหญิงศจีจะชนะ... คุณยอมให้เขาชนะงั้นหรือ?" คำพูดของเขาเป็นดั่งเข็มที่ทิ่มแทงเข้าสู่ใจกลางความรู้สึก รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาจากการสูญเสียครอบครัวในอดีตปะทุขึ้นมาแทนที่ความกลัว "จำไว้นะรินรดา ถ้าผมไม่ไปถึงที่รถในอีกสิบนาที ให้ขับออกไปทันที อย่าหันหลังกลับ" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะหยิบเอาเศษเหล็กข้างตัวขว้างออกไปอีกฝั่งของโถงทางเดินเพื่อล่อความสนใจ แล้ววิ่งหายไปในเงามืดอีกด้านหนึ่ง รินรดาทำได้เพียงมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยใจที่แทบสลาย เธอฝืนลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ วิ่งลัดเลาะไปตามทางที่วางแผนไว้ เสียงปืนดังไล่หลังมาเป็นระยะ พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอด้วยความหัวเสียของเหล่าผู้คุ้มกัน ทว่า... เมื่อเธอวิ่งมาถึงจุดที่รถจอดอยู่ ลมหายใจของเธอก็แทบหยุดกะทันหัน ไม่ใช่รถของภาคินที่จอดรออยู่ตรงนั้น แต่เป็นรถลีมูซีนสีดำสนิทที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร กระจกข้างคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เปรียบเสมือนฝันร้ายในวัยเด็กของเธอ คุณหญิงศจีนั่งอยู่เบื้องหลังความหรูหรานั้น ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวมองผ่านความมืดตรงมายังร่างที่สั่นเทาของรินรดา "วิ่งเหนื่อยไหมจ๊ะ... ลูกหนู" น้ำเสียงเรียบเย็นของหญิงสูงศักดิ์ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว "คิดหรือว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ 'เงา' อย่างเธอ หลุดรอดไปจากม่านหมอกที่ฉันสร้างขึ้นได้ง่ายๆ?" ก่อนที่รินรดาจะทันได้ขยับตัว ชายชุดดำสองคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของตัวรถ เข้าประชิดตัวเธอจากด้านหลัง พร้อมกับลำกล้องปืนที่จ่อเข้าที่ขมับทันที "เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... ผู้ช่วยตัวน้อยของเธอ เพิ่งจะหมดลมหายใจไปเมื่อครู่นี้เอง" เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับรินรดาและภาคินในตอนนี้นะคะ