นัยน์ตามรกตซ่อนปริศนา: รอยยิ้มอาบยาพิษ•ตอนที่ 47

พบกับความจริง

ผลงานโดย เอมเมอรัลด์อายส์
กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าและคราบหมึกพิมพ์ราคาถูกในห้องใต้ดิน คล้ายจะกลายเป็นอากาศพิษที่บีบให้ปอดของรินรดาตีบตัน บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เอกสารนับร้อยแผ่นถูกกางออกเรียงราย ราวกับซากศพของความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้พสุธามานานนับทศวรรษ ภาคินไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงแต่เลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มแผ่นสุดท้ายมาตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นสะท้อนความเคร่งเครียดและร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการไล่ล่าความจริงที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด "คุณแน่ใจนะ... ว่านี่คือของจริง" น้ำเสียงของรินรดาแห้งผาก ราวกับคนไข้ใกล้หมดลมหายใจ ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสลงบนกระดาษแผ่นที่ประทับตราลับของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง "ไม่มีทางปลอมหรอกค่ะริน" ภาคินทอดถอนหายใจยาวนาน มือหนาเอื้อมมาวางทับมือที่กำลังเย็นเฉียบของเธอไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "พยาบาลคนนั้นเก็บมันไว้ในตู้เซฟธนาคารมาตลอดสี่สิบปี เธอกลัวความผิดจนไม่กล้าทำลายมัน แต่สำเนาใบมรณะบัตรตัวจริงที่ถูกสลับชื่อ กับบันทึกการจ่ายเงินก้อนโตจากบัญชีส่วนตัวของคุณหญิงศจี... ทุกอย่างโยงใยเข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีช่องโหว่ให้แก้ตัวอีกแล้ว" รินรดากวาดสายตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก ความทรงจำสีเทาในวัยเด็กที่เคยเลือนราง ค่อยๆ ปะติดปะต่อขึ้นมาเป็นภาพเหตุการณ์อันโหดร้าย มารดาผู้ให้กำเนิดของเธอไม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตามที่ตระกูลใหญ่ประกาศเกริ่นให้สังคมรับรู้ หากแต่ถูก "ปลิดชีพ" ด้วยมือของคนสนิทใกล้ชิด และผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังความตายนั้น ก็ไม่ใช่ใครอื่น—นอกจากคุณหญิงศจี ผู้หญิงที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของสังคมด้วยรอยยิ้มอันสง่างามและเบื้องหน้าที่เพียบพร้อม ภาพลักษณ์คุณหญิงผู้ใจบุญและทรงอิทธิพล พังทลายลงในความรู้สึกของรินรดาเหลือเพียงเถ้าถ่าน ความโกรธแค้น ความเคียดแค้น ชิงชัง และความเจ็บปวดรวดร้าวถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบยืนไม่อยู่ หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย แต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันร่วงหล่นลงมา รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่เดิมแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว "ท่านทำลายชีวิตแม่ฉัน... และพยายามจะทำลายชีวิตฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า" รินรดากระซิบผ่านไรฟัน น้ำเสียงสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "ฉันจะเอาหลักฐานนี่แหละ กระชากหน้ากากคนใจอำมหิตคนนั้นให้สังคมได้เห็นความชั่วช้าที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกนอกอันงดงาม" "ช้าก่อนค่ะริน..." ภาคินรั้งข้อมือเธอไว้เบื้องเบา แต่หนักแน่นด้วยความห่วงใย "คุณหญิงศจีไม่ใช่คนธรรมดา อำนาจเงินและอิทธิพลของท่านแผ่ขยายไปทั่วทุกวงการ ถ้าเราเดินเกมพลาดแม้แต่น้าวเดียว เอกสารชุดนี้อาจมลายหายไปก่อนที่จะถึงมือตำรวจ และตัวคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายหายสาบสูญไปจากโลกนี้แทน" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอย่อมรู้ดีว่าคู่ต่อสู้ของเธอคืองูพิษที่ซ่อนพิษร้ายไว้ใต้เกล็ดทองคำ การจะเด็ดหัวงูเห่าตัวนี้ จะใช้เพียงความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ ต้องใช้ความเยือกเย็นและการวางแผนที่รัดกุมที่สุด "ฉันรู้ค่ะภาคิน..." รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นฉายประกายเด็ดเดี่ยวจนน่าเกรงขาม "ฉันอดทนรอเวลานี้มานานเกินพอแล้ว ถึงเวลาที่ความจริงจะต้องปรากฏเสียที" เธอยื่นมือไปหยิบสำเนาใบมรณะบัตรฉบับจริงขึ้นมาพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง ลายเซ็นอันคุ้นเคยที่กำกับอยู่มุมล่างขวาทำให้เธอรู้สึกชาไปทั้งร่าง มันเป็นลายมือของคุณหญิงศจีไม่มีผิดเพี้ยน หลักฐานชิ้นนี้ชี้ชัดว่าฆาตกรลอยนวลมานานเกินไปแล้ว และบัญชีแค้นครั้งนี้ ถึงเวลาต้องสะสาง ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะพับเก็บเอกสารชุดสำคัญลงในกระเป๋าเอกสาร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดด้านนอกห้องใต้ดิน! จังหวะการก้าวเดินนั้นรวดเร็ว ไร้ความเกรงกลัว และเต็มไปด้วยไอสังหารที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ภาคินผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขารีบคว้าท่อนเหล็กใกล้ตัวมาถือไว้มั่น ขณะที่รินรดายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาสองข้างเบิกกว้างด้วยความตกใจ ประตูห้องใต้ดินถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนา แสงไฟสว่างจ้าจากด้านบนสาดส่องลงมาตัดกับความมืดมิดภายในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของชายชุดดำสามคนก้าวเข้ามาขวางทางออกไว้ทั้งหมด และตรงกลางวงล้อมนั้น... ร่างระหงในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษของคุณหญิงศจีก็ก้าวเท้าตามเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "หาหลักฐานสนุกไหมคะ... คุณหนูรินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยทักทายด้วยความเย้ยหยัน ดวงตาคู่คมกริบของคุณหญิงกวาดมองเอกสารบนโต๊ะด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตารินรดา นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความตกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าพวกเธอถูกต้อนให้จนมุมอยู่ในกำมือของท่านมาตั้งแต่ต้นแล้ว เอมเมอรัลด์อายส์ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นระทึกไปกับตัวละครในตอนนี้นะคะ
สารจากนักเขียน (เอมเมอรัลด์อายส์)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง นัยน์ตามรกตซ่อนปริศนา: รอยยิ้มอาบยาพิษ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%