แผนที่ที่หายไป

“ลดปืนลงเสียเถอะครับ ก่อนที่นิ้วของคุณจะเผลอเหนี่ยวไกแล้วทำให้ผมต้องเสียเงินค่าทำความสะอาดพรมผืนนี้ไปโดยเปล่าประโยชน์” เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหินแกรนิต ดวงตาเรียวคมจ้องมองไปยังปากกระบอกปืนไรเฟิลที่สั่นระริกในมือของชายชุดดำที่บุกเข้ามา ชายคนนั้นคือ ‘วิคเตอร์’ หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยระดับสูงของสมาคมโกงความตาย—คนที่เขาเคยจ่ายเงินจ้างให้กำจัดศัตรูในอดีต แต่บัดนี้ อีกฝ่ายกลับหันปลายกระบอกปืนมาที่อกซ้ายของเขาเสียเอง ลูน่าที่ยืนอยู่ข้างกายเรย์ไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่ขยับตัวไปด้านข้างเล็กน้อย มือเรียวบางกดลงบนแป้นคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตามนุษย์ปกติ การเคลื่อนไหวของเธอเงียบเชียบและแม่นยำดุจนักฆ่า “คุณเรย์... ผมได้รับคำสั่งมาให้จบเรื่องทุกอย่างที่นี่” วิคเตอร์เค้นเสียงลอดไรฟัน เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก “อย่าโทษกันเลย เงินจากสมาคมมันหอมหวานกว่าความซื่อสัตย์ที่คุณเคยให้ผมมากนัก” “เงินน่ะเหรอครับ?” เรย์หัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงเตือนภัยที่กำลังดังระงม “คุณคิดว่าสมาคมโกงความตายจ่ายคุณเท่าไหร่? หลักสิบล้าน? หรือร้อยล้าน? ในโลกที่ข้อมูลคือสกุลเงิน ผมบอกคุณได้เลยว่าคุณกำลังขายวิญญาณให้พวกเศษขยะในราคาถูกเกินไป” ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม เสียงสัญญาณเตือนภัยดับลงทันทีราวกับถูกปิดสวิตช์ด้วยมือปีศาจ ลูน่าหันมามองเรย์พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “รหัสผ่านระดับสูงสุดถูกแฮกแล้วค่ะเรย์ ทางเชื่อมเข้าสู่ ‘เขตแดนไร้พิกัด’ เปิดออกแล้ว” วิคเตอร์ชะงัก สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวเริ่มสั่นไหวเมื่อเห็นข้อมูลมหาศาลไหลผ่านหน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวเขา มันไม่ใช่แค่ข้อมูลทางการเงิน แต่มันคือแผนที่ดิจิทัลของพื้นที่ลับที่ถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักของสมาคมมานานหลายทศวรรษ—พื้นที่ที่ไม่มีใครเคยเข้าไปถึง “แก... แกทำอะไร!” วิคเตอร์ตะคอก ก่อนจะตัดสินใจเหนี่ยวไก *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นก้องห้อง แต่แทนที่จะเป็นเสียงเนื้อหนังที่ถูกเจาะ กลับกลายเป็นเสียงโลหะปะทะกับบาเรียพลังงานที่เรย์กางขึ้นมาในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เรย์ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังงานสีทองมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกหน้าอกของวิคเตอร์จนร่างของเขากระเด็นไปอัดติดผนัง ปืนไรเฟิลหลุดมือร่วงลงกับพื้น เรย์เดินย่างสามขุมเข้าไปหา ชายผู้กุมความลับของสมาคมที่กำลังไอโขลกออกมาเป็นเลือด เขาคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงด้วยเจตนาสังหาร “ผมไม่สนใจหรอกว่าคุณได้รับคำสั่งมาจากใคร แต่ในวินาทีที่ปลายกระบอกปืนของคุณหันมาทางผม คุณได้เสียสิทธิ์ในการเจรจาไปเรียบร้อยแล้ว” “แกไม่มีวันได้แผนที่นั่น...” วิคเตอร์แค่นยิ้ม “ข้างในนั่นมันคือนรก... พื้นที่ที่พวกมันใช้เก็บ ‘หัวใจ’ ของระบบ” เรย์หันไปสบตากับลูน่า ทั้งคู่สื่อสารกันผ่านสายตาเพียงครู่เดียว เขารู้ดีว่าแผนที่นี้ไม่ใช่เพียงแค่ข้อมูล แต่มันคืออาวุธชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายสมาคมให้สิ้นซาก เรย์ดึงการ์ดสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือบัตรเครดิตระดับ ‘Infinite Black’ ที่ไม่มีวงเงินจำกัด “ลูน่า เปิดใช้งานพิกัดลับนั่น” เรย์สั่งเสียงเรียบ “จ่ายเงินมหาศาลเท่าที่จำเป็น ซื้อสิทธิ์ในการเข้าถึงพื้นที่นั้นมาให้หมด... ต่อให้ต้องซื้อทั้งเซิร์ฟเวอร์ของพวกมันมาเป็นเจ้าของ ผมก็ยินดี” ลูน่าพยักหน้า มือของเธอรัวแป้นพิมพ์อีกครั้ง เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติของสมาคมดังขึ้นก้องทั่วห้องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: *[ธุรกรรมเสร็จสิ้น ยอดเงินโอนผ่านมูลค่าเกินขีดจำกัด... ยินดีต้อนรับท่านผู้ครอบครองคนใหม่ สู่พื้นที่ลับ ‘ไร้พิกัด’]* วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าของเขาสิ้นหวังอย่างที่สุดเมื่อเห็นแสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นจากพื้นห้อง พื้นที่นั้นเริ่มแยกออก เผยให้เห็นเส้นทางลับที่มืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังงานโบราณที่สาบสูญ ทว่า ในขณะที่ประตูสู่พื้นที่ลับกำลังจะเปิดออกจนสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกขึ้นมาจากโถงทางเดิน ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องถูกพังทลายลงด้วยแรงระเบิด ร่างของกลุ่มชายชุดเกราะหนักนับสิบคนก้าวเข้ามา พร้อมกับเงาร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคย—คนที่เรย์เคยรักและไว้ใจที่สุด แต่กลับเป็นคนที่หักหลังเขาจนตกอับ เธอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยาม “คิดว่าจะหนีพ้นงั้นเหรอ เรย์? ของสิ่งนั้นน่ะ... ไม่ใช่สิ่งที่คนขี้แพ้อย่างคุณจะครอบครองได้หรอกนะ” เรย์หันไปมองหญิงสาวคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาไม่ได้แสดงความประหลาดใจ แต่กลับเป็นฝ่ายยิ้มตอบอย่างมั่นใจ “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ... แต่ดูเหมือนคุณจะมาช้าไปก้าวหนึ่งนะ” เรย์กล่าวพลางกดปุ่มบนบัตรสีดำในมือ “เพราะตอนนี้ ผมไม่ได้แค่จะเข้าพื้นที่นั้น แต่ผมเพิ่งสั่งซื้อกรรมสิทธิ์ในตึกที่คุณยืนอยู่นี้ทั้งหมด... รวมถึงชีวิตของพวกคุณทุกคนที่กำลังยืนขวางทางผมอยู่ในขณะนี้ด้วย” สิ้นเสียงของเรย์ ไฟทุกดวงในตึกดับวูบลง เหลือเพียงเสียงระบบรักษาความปลอดภัยที่ประกาศก้องด้วยโทนเสียงใหม่: *[เปลี่ยนโหมดการควบคุม... ต้อนรับเจ้าของคนใหม่ เริ่มต้นกระบวนการกำจัดสิ่งแปลกปลอมออกจากอาคารภายใน 10 วินาที]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ