อาณาจักรส่วนตัว

“สิบ… เก้า… แปด…” เสียงสังเคราะห์จากระบบรักษาความปลอดภัยดังกึกก้องไปทั่วโถงตึกสำนักงานใหญ่ของสมาคมโกงความตาย บรรดาผู้บริหารระดับสูงที่เพิ่งหนีตายจากการลอบโจมตีเมื่อครู่ต่างหันรีหันขวาง สายตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วอาคาร พวกเขาคิดว่าระบบป้องกันตัวกำลังจะทำงานเพื่อ ‘คุ้มครอง’ พวกเขา แต่เปล่าเลย… นั่นคือเสียงประกาศิตแห่งความล่มสลาย “คุณเรย์ครับ… ถ้าเราทำลายตึกนี้ทิ้งไปทั้งหมด มูลค่าทรัพย์สินที่เหลืออยู่จะหายไปเกือบสี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะครับ” ลูน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางพิมพ์รัวนิ้วลงบนโฮโลกราฟิกที่ฉายขึ้นมาจากข้อมือ แววตาของเธอสะท้อนแสงไฟสีแดงที่สั่นไหว แต่กลับดูมั่นคงดุจหินผา เรย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก สายตามองดูเหล่าผู้บริหารที่กำลังวิ่งหนีตายลงไปยังชั้นใต้ดินเหมือนหนูติดจั่น “สี่สิบเปอร์เซ็นต์นั่นคือราคาของการล้างบางครับลูน่า อย่าลืมสิว่าเราไม่ได้มาเพื่อกู้ซาก แต่เรามาเพื่อสร้างอาณาจักรใหม่บนกองขี้เถ้าของพวกมัน… สั่งการระบบปิดล็อกประตูทุกบาน ตัดระบบออกซิเจนในห้องลับ แล้วเริ่มกระบวนการ ‘ปรับปรุงอสังหาริมทรัพย์’ ได้เลย” “รับทราบค่ะ… เออ ขอโทษครับ รับทราบครับ” ลูน่าแก้ไขคำพูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะกดคำสั่งสุดท้าย *ตึ้ง!* เสียงโลหะหนักปิดตายดังขึ้นทั่วอาคาร พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว เรย์ไม่รอให้เสียงเหล่านั้นรบกวนโสตประสาท เขาก้าวเดินไปข้างหน้า พื้นที่โถงกว้างขวางเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง โครงสร้างเหล็กกล้าและผนังหินอ่อนราคาแพงถูกระบบที่เรย์เข้ายึดครองทำการปรับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่ทั้งหมด นี่ไม่ใช่แค่การยึดตึก แต่นี่คือการ ‘เซตอัพ’ อาณาจักรส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกมนี้ “ท่านครับ… พวกหัวหน้ากิลด์พันธมิตรข้างนอกเริ่มพังประตูเข้ามาแล้ว พวกมันคิดว่าเรากำลังติดกับดัก” เรย์ปรายตามองผ่านกล้องวงจรปิด เห็นกองทัพผู้เล่นนับพันกำลังรุมล้อมอาคาร พวกเขามีความมั่นใจสูงลิ่วเพราะคิดว่า ‘สมาคมโกงความตาย’ คือผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่บนรังของมังกรที่ตื่นจากการหลับใหล “เปิดระบบป้องกันด่านนอกเดี๋ยวนี้ครับลูน่า แต่แทนที่จะยิงปืนใหญ่… ให้เปิดหน้าต่างสื่อสารสาธารณะเชื่อมต่อกับไอดีหลักของผม” เรย์หยิบแว่นตากันลมขึ้นมาสวม “บอกให้พวกมันรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่ดินผืนนี้” ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนืออาคารที่มืดมิดก็สว่างวาบขึ้นด้วยโฮโลแกรมขนาดมหึมาที่ขยายใหญ่จนครอบคลุมพื้นที่เมืองหลวงทั้งหมด ภาพที่ปรากฏไม่ใช่ภาพการต่อสู้ แต่เป็นภาพของเรย์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทท่ามกลางความว่างเปล่าที่เพิ่งถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่จนดูเหมือนห้องบัญชาการระดับสูงของกองทัพอวกาศ “ยินดีต้อนรับสู่ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่านครับ” เสียงของเรย์ดังกังวานไปทั่วทุกเขตในเกม ทุกคนหยุดนิ่ง ทุกคนชะงักงัน “กิลด์ที่พวกคุณสังกัดอยู่ ทั้งสมาคมโกงความตาย และพันธมิตรที่เหลือ… นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกคุณถูกโอนย้ายสู่ระบบของผมโดยชอบธรรมตามเงื่อนไขที่พวกคุณเซ็นไว้ในสัญญา ‘ความเสี่ยง’ ที่พวกคุณอ่านไม่ละเอียด” เรย์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว *คลิก!* เสียงปลดล็อกระบบของตึกกิลด์ทั่วทั้งทวีปดังขึ้นพร้อมกันทั่วทุกแห่ง ไม่ใช่แค่ที่นี่ แต่ทุกอาณาเขตของศัตรูถูก ‘รีเซ็ต’ และเปลี่ยนโฉมหน้าใหม่ในทันที การ์ดรักษาความปลอดภัยชุดใหม่ที่เป็นหุ่นยนต์ระดับสูงที่เรย์สร้างขึ้นจากซากข้อมูลของสมาคมก้าวออกมาประจำการแทนที่มนุษย์ “ไม่ต้องพยายามล็อกอินซ้ำครับ เพราะบัญชีของพวกคุณถูกระงับด้วยเหตุผลด้านความปลอดภัย… ตลอดกาล” ความโกลาหลระเบิดขึ้นเบื้องล่าง แต่เรย์ไม่สนใจ เขาหันไปหาลูน่าที่กำลังยิ้มกว้าง “เราทำสำเร็จแล้วใช่ไหมครับ?” “มากกว่าที่คาดไว้เยอะเลยค่ะ… เอ่อ ผมหมายถึงครับ” ลูน่าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นหน้าจอรายงานตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินที่พุ่งทะลุเพดานให้เรย์ดู “นี่คืออาณาจักรที่เราสร้างขึ้น ในชื่อของ ‘รากฐานแห่งการล้างแค้น’ ใหญ่กว่ากิลด์ไหนๆ ในโลกเกมนี้ถึงสิบเท่า” เรย์มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกนิรภัยที่กำลังเปลี่ยนเป็นหน้าจอแสดงผลกลยุทธ์ “ยังไม่จบหรอกครับลูน่า… นี่เป็นแค่ฐานที่มั่น สิ่งที่ผมต้องการคือการเปิดโปงความลับที่อยู่ใต้ชั้นใต้ดินชั้นที่ 50 ของอาคารนี้… ความลับที่พวกมันใช้ ‘ซื้อ’ ความตายของคนในโลกจริง” ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือนสีทองระบุว่ามี ‘ผู้บุกรุก’ ที่ไม่ได้มาในรูปแบบผู้เล่น แต่มาในรูปแบบของ ‘คำสั่งจากระบบต้นทาง’ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเรย์บิดเบี้ยว ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นแทนที่ตัวเลขทรัพย์สิน: *[คุณคิดว่าคุณชนะแล้วงั้นหรือ? ผู้กล้าที่ตกอับ… ลองหันกลับมาดูสิ่งที่อยู่ข้างหลังคุณเสียก่อน]* เรย์ตัวแข็งทื่อ เขาค่อยๆ หันกลับไปมองลูน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ลูน่าคนเดิม เธอคนนั้นค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนภาพสะท้อนที่ถูกรบกวน พร้อมกับรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเสียงกระซิบที่คุ้นหูที่สุด “ลูน่า… นี่เธอ?” “ลาก่อนค่ะ… ท่านผู้กล้า” ประตูเหล็กกล้าด้านหลังเรย์ถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในจุดที่สูงที่สุดของเกมนี้… คนที่เคยเป็นคนสำคัญที่สุดในอดีตของผู้กล้าที่ตกอับคนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและร่วมเป็นสักขีพยานในการสร้างอาณาจักรแห่งการล้างแค้นนี้นะครับ