การลอบสังหารที่ล้มเหลว

"แคตเธอรีน... การกลับมาของเธอในคืนนี้ ดูเหมือนจะขาดของขวัญต้อนรับที่เหมาะสมไปหน่อยนะครับ" เรย์ไม่ได้หันหลังกลับไปมองร่างที่ยืนอยู่ตรงบานประตูที่ถูกกระชากเปิดออก เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ภายในห้องรับรองชั้นสูงสุดของหอคอยแห่งโชคชะตา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเนิบนาบ ขณะที่ลูน่าซึ่งยืนอยู่ข้างกายเขาเพียงแค่ปรายตามองแขกผู้มาเยือนด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของนักฆ่าหกคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของห้องเริ่มขยับตัว พวกมันคือ 'กลุ่มเงาทมิฬ' มือสังหารระดับพระกาฬที่สมาคมโกงความตายทุ่มงบมหาศาลว่าจ้างมาปิดบัญชีเรย์ในคืนนี้ "เรย์... นายเปลี่ยนไปมากนะ" แคตเธอรีนในชุดเดรสราตรีสีดำสนิทเดินนวยนาดเข้ามาในห้อง แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อสบกับสายตาที่ว่างเปล่าของอดีตคนรัก "แต่น่าเสียดายที่ความเย่อหยิ่งของนาย กำลังจะจบลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า" "จบลงงั้นหรือครับ?" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบเหรียญทองคำที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'ระบบธนาคารมิติ' ขึ้นมาควงเล่น "ลูน่าครับ ดูเหมือนว่าค่าหัวที่สมาคมนั่นจ่ายให้พวกมือสมัครเล่นพวกนี้ จะต่ำกว่ามาตรฐานไปหน่อยนะ คุณว่าไหม?" ลูน่าขยับยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ใจ เธอคว้าแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาแล้วกดรัวเร็ว "จ่ายไปห้าล้านเหรียญทองสำหรับการสังหารผู้กล้า... พวกมันช่างประเมินค่าตัวคุณต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ ค่ะเรย์" ทันใดนั้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางห้อง สัญญาณแจ้งเตือนจากระบบธนาคารมิติดังลั่นไปทั่วบริเวณ บรรดานักฆ่าที่เตรียมจะชักอาวุธถึงกับชะงักงัน "ข้าพเจ้า เรย์ ผู้ครอบครองกองทุนสำรองของกิลด์อิสระ ขอประกาศเพิ่มมูลค่าเงินรางวัลให้แก่กลุ่มเงาทมิฬ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ใครก็ตามที่สามารถจัดการไอ้พวกที่เหลือในห้องนี้ได้ แล้วหันคมดาบไปหาคนที่จ้างพวกแกมา... ข้าจะจ่ายให้เป็นสิบเท่าของที่พวกมันให้พวกแก!" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น แคตเธอรีนหน้าถอดสี "อย่าไปฟังมัน! มันแค่ปั่นหัวพวกแก! จัดการมันเดี๋ยวนี้!" แต่สายตาของหัวหน้านักฆ่าไม่ได้มองไปที่แคตเธอรีนอีกต่อไป เขามองไปที่หน้าต่างสถานะที่เด้งขึ้นตรงหน้า ซึ่งแสดงยอดเงินฝากที่จะได้รับทันทีหากภารกิจ 'เปลี่ยนเป้าหมาย' สำเร็จ ตัวเลขห้าสิบล้านเหรียญทองนั้นส่องประกายจนทำให้ดวงตาของเหล่านักฆ่าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "สมาคมโกงความตายมันเห็นพวกเราเป็นเพียงเบี้ยที่ไร้ค่ามานานแล้ว" หัวหน้านักฆ่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันปลายมีดไปทางแคตเธอรีน "แต่เงินสดของท่านเรย์... มันคือของจริง" เสียงมีดกระทบกันดังกังวานไปทั่วห้อง นักฆ่าหกคนหันไปรุมล้อมแคตเธอรีนด้วยความกระหายในเงินรางวัลที่มากกว่าค่าจ้างเดิมถึงสิบเท่า เรย์เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ขณะที่มองดูเหตุการณ์การหักหลังที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาอย่างเลือดเย็น "ลูน่าครับ ช่วยบันทึกภาพเหตุการณ์นี้ไว้ให้ชัดๆ นะครับ" เรย์กล่าวพลางหยิบไวน์ราคาแพงขึ้นมาจิบ "ผมอยากให้พวกบอร์ดบริหารของสมาคมโกงความตายได้เห็นว่า... เงินของผม ไม่เพียงแต่ซื้อชีวิตคนได้ แต่มันยังซื้อความจงรักภักดีที่เปราะบางของคนของพวกเขามาเหยียบย่ำเล่นได้ด้วย" แคตเธอรีนกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามถอยร่นไปจนติดกำแพง "แกมันปีศาจ! เรย์! แกมันไม่ใช่ผู้กล้าคนเดิมที่ข้ารู้จัก!" "ผู้กล้าที่แสนดีคนนั้นตายไปตั้งแต่วันที่เธอแทงข้างหลังเขาทิ้งลงเหวแล้วครับ แคตเธอรีน" เรย์ก้าวเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ พร้อมกับกดปุ่มบนอุปกรณ์สื่อสารในมือ "และตอนนี้... ผมคือเจ้าหนี้ที่มาทวงคืนทุกอย่าง ทั้งเงิน ทั้งอำนาจ และความเจ็บปวดที่เธอเคยมอบให้" ทันทีที่เรย์กดปุ่ม ประตูบานใหญ่ที่ปิดตายก็เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นบุคคลที่ทำให้ทั้งห้องต้องหยุดชะงักไปชั่วขณะ ไม่ใช่กองกำลังของสมาคมโกงความตายอย่างที่คาดไว้ แต่เป็นชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เป็นผู้อำนวยการสูงสุดของระบบเกมนี้ยืนอยู่พร้อมกับเอกสารในมือ "สวัสดีครับคุณเรย์ ผมมาเพื่อนำเอกสารการถ่ายโอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของหอคอยแห่งนี้มาให้คุณเซ็น" ชายผู้นั้นกล่าวพร้อมกับยิ้มให้เรย์อย่างนอบน้อม ซึ่งภาพนั้นสร้างความตกตะลึงให้แก่แคตเธอรีนจนล้มทั้งยืน เพราะนั่นหมายความว่าสิ่งที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดได้ตกไปอยู่ในมือของคนที่เธอเกลียดชังที่สุดอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เรย์รับปากกาจากผู้อำนวยการมาถือไว้ สายตาคมกริบมองไปยังใบหน้าของแคตเธอรีนที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้ลูน่าที่ถือกล้องถ่ายทอดสดรอไว้แล้ว "เตรียมตัวให้ดีนะครับ" เรย์กระซิบ "เพราะหลังจากผมจรดปากกาเซ็นลงไปนี้... โลกทั้งใบของสมาคมโกงความตายจะถูกลบหายไปจากเซิร์ฟเวอร์ทันที!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการล้างแค้นอันหอมหวานของผมอย่างเหนียวแน่นนะครับ