มิตรภาพในสนามรบ

"ถ้าพวกคุณยังคิดจะก้มหน้ายอมรับเศษเงินจากสมาคมโกงความตาย... เชิญไสหัวออกไปจากที่นี่ซะครับ!" เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่น ก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมใต้ดินที่อับชื้นและมีกลิ่นอัปของความพ่ายแพ้ เรย์ยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มคนนับร้อยที่นั่งสลอนอยู่เบื้องล่าง พวกเขาคืออดีตผู้เล่นระดับท็อปที่เคยถูกเหยียบย่ำ ถูกหักหลัง และถูกเตะส่งออกจากกิลด์ใหญ่ด้วยข้อหา 'ไร้ประโยชน์' ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าสบตาชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท แม้แต่หัวหน้ากิลด์รองเท้าแตะอย่าง 'บิ๊กเบิ้ม' อดีตแทงค์เลเวล 95 ที่เคยตัวใหญ่คับฟ้า ก็ยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเผชิญหน้ากับออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเรย์ "คุณเรย์... พูดมันก็ง่ายสครับ" เสียงแหบแห้งของ 'มาเรีย' อดีตนักบวชหญิงสายซัพพอร์ตผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าดังขึ้น เธอหัวเราะในลำคออย่างขื่นขม มือที่สั่นเทากำชายผ้าคลุมแน่น "พวกเราสูญเสียทุกอย่าง ไอเทมระดับตำนานถูกยึด กิลด์ของพวกเราล่มสลาย เงินในบัญชีแทบไม่พอซื้อขนมปังประทังชีวิตในเกม แล้วจะให้พวกเราเอาอะไรไปสู้กับสมาคมที่มีเงินหนุนหลังนับพันล้านและมีระบบเซิร์ฟเวอร์อยู่ในมือ?" ลูน่า ซึ่งยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลัง ปรายตามองหญิงสาวเล็กน้อย มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงด้วยความเหนือกว่า เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้แสงไฟ ชูแท็บเล็ตสีดำในมือขึ้นให้ทุกคนได้เห็นชัดๆ "เงินพันล้านเหรอครับ?" ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง สะกดทุกสายตาให้หันมามอง "ถ้าพวกคุณคิดว่าเงินจำนวนนั้นมันมากมายมหาศาลจนไม่มีวันเอื้อมถึงล่ะก็... ลองดูตัวเลขบนหน้าจอนี้สครับ" แสงสีฟ้าจากหน้าแท็บเล็ตสะท้อนเข้ากับดวงตาของทุกคน บิ๊กเบิ้มอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่อเห็นยอดเงินในบัญชีส่วนกลางที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวเลขเก้าหลัก ตามด้วยเครื่องหมายบวกและสกุลเงินจริงที่ถูกแปลงค่าอย่างมหาศาล มันไม่ใช่แค่เงินทุน แต่มันคือขุมทรัพย์ที่สามารถซื้อเซิร์ฟเวอร์เกมนี้ได้ทั้งดุ้น! "นี่มัน... บ้าอะไรกัน..." มาเรียพึมพำ ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตกตะลึง "เงินสดจากกระเป๋าของผมเองครับ" เรย์ยืดตัวตรง จัดปกเสื้อให้เข้าที่ สายตากวาดมองฝูงชนที่กำลังเปลี่ยนสีหน้าจากความสิ้นหวังกลายเป็นความโลภและความฮฮดฮือ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อชวนพวกคุณมาตั้งวงดื่มเหล้าบ่นโชคชะตา แต่ผมมาที่นี่เพื่อ 'ซื้อ' ศักดิ์ศรีที่พวกมันเหยียบย่ำ และผมจะจ่ายให้ไม่อั้น... ขอแค่พวกคุณมี 'ความแค้น' มากพอที่จะลากคอพวกมันลงมาคุกเข่าต่อหน้าพวกเรา" บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนไปในพริบตา ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่ ความเร่าร้อนของไฟแห่งการแก้แค้นเริ่มจุดประกายขึ้นในอกของเหล่าผู้เล่นตกอับ บิ๊กเบิ้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันของอดีตแทงค์ผู้เกรียงไกรกลับมาอีกครั้ง เขาประสานมือคำนับเรย์อย่างไม่ลังเล "ถ้าคุณมีเงินขนาดนี้ และกล้าพอที่จะชนกับพวกมัน... หัวข้อหมาๆ อย่างผม 'บิ๊กเบิ้ม' ขอเอาชีวิตที่เหลือนี้เดิมพันด้วยครับ!" เสียงคำรามรับด้วยความฮึกเหิมดังระเบิดขึ้นจากผู้เล่นรอบห้อง ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนชูอาวุธขึ้นฟ้า แสดงถึงความพร้อมที่จะทำสงครามล้างบาง เรย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลย มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังนับถอยหลังเวลาตายของศัตรู เขาหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษออกมากดหน้าจอส่งสัญญาณบางอย่าง "ดีมากครับ..." เรย์กระซิบเบาๆ แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน "เพราะหลังจากผมกดปุ่มนี้... ปาร์ตี้ต้อนรับความตายของสมาคมโกงความตายจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ" ทันใดนั้นเอง หน้าจอขนาดมหักที่ติดอยู่กลางห้องประชุมก็สว่างวาบขึ้น ภาพจากกล้องวงจรปิดเรียลไทม์แสดงให้เห็นตึกบัญชาการใหญ่ของสมาคมโกงความตายที่ตั้งอยู่อย่างโอ่อ่ากลางเมืองหลวงในเกม และภาพต่อมาที่ปรากฏขึ้นบนจอก็ทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง— รถบรรทุกติดอาวุธหนักนับสิบคันพุ่งชนประตูหน้าของตึกสมาคมพังยราบเป็นจุล พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีขาวที่ก้าวลงมาจากรถ พร้อมชูระเบิดเวลาเลเซอร์ขึ้นเหนือหัว! "นายท่านครับ..." เสียงรายงานจากปลายสายของลูกน้องมือหนึ่งดังผ่านสปีกเกอร์โฟนในห้องประชุม "ทุกเส้นทางหนีถูกตัดขาด ระบบป้องกันถูกแฮกเบ็ดเสร็จ และตอนนี้... ทางเรากำลังรอคำสั่งระเบิดทำลายล้างจากท่านครับ" เรย์ปรายตามองหน้าจอที่มีภาพความโกลาหลของศัตรู ก่อนจะหันมามองลูน่าที่กำลังกดปุ่มยืนยันการทำธุรกรรมครั้งสุดท้ายบนแท็บเล็ต นิ้วเรียวยาวของเรย์แตะลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเพื่ออนุมัติคำสั่งขั้นเด็ดขาด [ติ๊ง! ยืนยันการทำลายล้างสมาคมโกงความตาย มูลค่าความเสียหาย: หักล้างด้วยทรัพย์สินทั้งหมดของเป้าหมาย] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับภาพตึกบัญชาการของศัตรูที่เริ่มมีประกายไฟพวยพุ่งขึ้นมาจากชั้นใต้ดิน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางแก้แค้นไปกับผมนะครับ