คุกเข่าเดี๋ยวนี้

เสียงสะท้อนจากเทียบเชิญสีขาวนวลที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เนื้อดีดังขึ้นในความคิดของเรย์ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลัง ลาร์ส ผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลวาล็อตต์และหัวหน้ากิลด์อสรพิษเพลิง ผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาและลูน่าให้จมดินในวันที่ตกอับที่สุด บัดนี้กลับส่งสุนัขรับใช้มาคุกเข่ารอคำตอบจากชายที่พวกมันเคยคิดว่าเป็นเพียงเศษสวะ เรย์ไม่ได้แตะต้องซองจดหมายมีกลิ่นอายอันตรายนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีรัตติกาลของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มองลอดผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานครแห่งเกมออนไลน์และโลกจริงที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของย่านการค้าที่ทุกตารางนิ้วถูกขับเคลื่อนด้วยเงินตราและอำนาจ "ส่งคนกลับไปบอกมัน..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนทำให้ลูน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างถึงกับละสายจากหน้าจอระบบการเงินมามอง "ว่าถ้าลาร์สอยากพบฉัน... ให้มันมาด้วยตัวเอง และที่สำคัญที่สุด... ต้องมาในฐานะของผู้มาขอร้อง ไม่ใช่ผู้เชิญ" ลูน่ายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของเธองดงามแต่ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก นิ้วเรียวยาวกดปิดหน้าต่างสถานะของกิลด์อสรพิษเพลิงที่กำลังดิ่งลงเหว "ข้อมูลล่าสุดจากตลาดมืดระบุว่า กิลด์ของพวกมันกำลังประสบภาวะวิกฤตทางการเงินอย่างหนักหน่วงครับคุณเรย์ ไอเทระดับตำนานที่ต้องใช้ประคองสงครามเขตแดนถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยง และตอนนี้... คนเดียวในเซิร์ฟเวอร์ที่มีสิทธิ์ขาดในการครอบครองวัตถุดิบเหล่านั้น มีเพียงเราเท่านั้น" "ดีมาก ลูน่า" เรย์หันกลับมามองคู่ชีวิตที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในยามที่โลกใบนี้หันหลังให้ "ความพินาศมักมีกลิ่นหอมหวานเสมอเมื่อมันถูกชำระด้วยดอกเบี้ยทบต้น" ผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวของโรงแรมระดับเจ็ดดาวก็ถูกความกดดันเข้าปกคลุมจนแทบหายใจไม่ออก ประตูบานคู่ถูกผลักออกอย่างไร้ความปรานี ลาร์ส ผู้นำแห่งตระกูลวาล็อตต์ผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เสื้อผ้าสูทสั่งตัดราคาแพงยับยี่ย่งบ่งบอกถึงความลนลานที่ไม่อาจปกปิด ด้านหลังของลาร์สคือเหล่าผู้เล่นระดับท็อปที่เคยหัวเราะเยาะเรย์ในวันวาน บัดนี้แต่ละคนก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "เรย์..." ลาร์สเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อพบว่าคนที่นั่งไขว่ห้างรออยู่บนโซฟาหนังแท้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือชายหนุ่มที่เขาเคยสั่งให้ลูกน้องรุมประชาทัณฑ์จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด "แก... นายเรย์... ฉัน... ฉันมาที่นี่เพื่อ..." "เชิญนั่งก่อนสิครับ ท่านลาร์ส" เรย์ผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงสุภาพแต่แฝงด้วยความเย้ยหยันบาดลึก "หรือว่าเก้าอี้ตัวนั้นมันสูงเกินไปสำหรับคนที่กำลังจะล้มละลาย จนต้องยืนค้ำหัวเจ้าของบ้านแบบนี้ล่ะครับ?" ลาร์สกัดฟันกรอด ความอับอายและศักดิ์ศรีจอมปลอมตีรวนขึ้นมาในอก แต่ภาพกราฟสถานะกิลด์ที่กำลังติดลบและเสียงแจ้งเตือนการล้มละลายที่ดังระรัวอยู่ในหัว ทำให้เขารู้ดีว่าเวลานี้ตัวเองไม่มีสิทธิ์ต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น "ฉัน... ฉันต้องการสิทธิ์การซื้อขาดวัตถุดิบ 'หัวใจเพลิงสุริยะ' ทั้งหมดที่นายถือครองอยู่" ลาร์สพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ตั้งราคามาเท่าไหร่ ฉันจ่ายไม่อั้น!" เรย์หัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นชาเสียจนลาร์สรู้สึกเหมือนถูกอาบด้วยน้ำแข็ง น้ำเสียงของอดีตผู้กล้าไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด "จ่ายไม่อั้นอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อธนาคารขึ้นมาหมุนเล่น "ลูน่า ช่วยคำนวณมูลค่าความเสียหายที่ตระกูลวาล็อตต์เคยฝากไว้กับเราเมื่อสามปีก่อน พร้อมดอกเบี้ยอัตราทบต้นแบบรายวินาทีให้ท่านลาร์สฟังหน่อยสิครับ" ลูน่าก้าวออกมาข้างหน้า เปิดโฮโลแกรมตารางตัวเลขสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ เสียงระบบแจ้งเตือนยอดหนี้มหาศาลดังระรัวจนทำให้เหล่าผู้ติดตามด้านหลังของลาร์สถึงกับหน้าถอดสี "ยอดรวมทั้งหมด ณ ปัจจุบัน... อยู่ที่ 1,450,000,000 เหรียญทองครับ" ลูน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "และเนื่องจากสถานะเครดิตของตระกูลวาล็อตต์ในขณะนี้ติดลบถึงขีดสุด ทางเราจึงไม่รับเช็คหรือการค้ำประกันใดๆ ทั้งสิ้น... นอกจากวิธีเดียวเท่านั้น" ลาร์สหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว "วิธี... อะไร?" ลาร์สถามเสียงสั่น เรย์โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาดุดันคมกริบราวกับพญายมที่พร้อมจะปลิดวิญญาณ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "คุกเข่าลงซะ... แล้วกราบเท้าขอร้องฉันเหมือนกับที่ฉันและคนของฉันเคยทำเมื่อสามปีก่อน" เรย์เอ่ยคำพูดนั้นออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "แล้วฉันจะพิจารณาดูว่า... จะเมตตาโยนเศษอาหารให้กิลด์ใกล้ตายของนายสักชิ้นสองชิ้นดีไหม" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับรองทันที เหล่าลูกน้องของลาร์สต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นี่คือการตบหน้ากลางสาธารณชนที่รุนแรงและสะใจที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกมและโลกจริง ลาร์สเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้นพรมทันทีโดยไม่ต้องรอให้เรย์เอ้ำเอินซ้ำ ศักดิ์ศรีทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นD ผู้นำตระกูลวาล็อตต์ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต บัดนี้กำลังก้มหน้าติดพื้น ร้องขอความเมตตาจากชายที่เขาเคยเหยียบย่ำ "ฉ... ฉันขอร้อง... ได้โปรด... เมตตา..." เสียงสะอื้นปนความแค้นของลาร์สดังลอดออกมาจากพื้นห้อง เรย์มองภาพนั้นด้วยสายตาราบเรียบ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทขึ้นมาแตะลงบนเครื่องอ่านชำระเงินไร้สายที่ลูน่ายื่นมาให้ เสียงระบบตอบรับอัตโนมัติดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... [ยินดีต้อนรับท่านเรย์... ทำการชำระเงินจำนวน 1,450,000,000 เหรียญทอง สำเร็จลุล่วง...] แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานอีกบานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่ดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งตึก และบุคคลที่ไม่คาดฝันก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาทางประตูฉุกเฉินพร้อมกับปืนไรเฟิลเล็งตรงมาที่หัวใจของเรย์! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับการล้างแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!