สงครามเศรษฐกิจ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสิบสองจอที่ลอยวนอยู่กลางห้องควบคุมลับ สะท้อนภาพกราฟิกราคาหุ้นของ "สมาคมโลหิตทมิฬ" ที่กำลังดิ่งเหวราวกับก้อนหินตกหน้าผา เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังระงับประสาทไม่หยุดหย่อน แต่สำหรับเรย์แล้ว เสียงเหล่านั้นกลับไพเราะราวกับบทเพลงซิมโฟนีแห่งการล่มสลาย "คุณเรย์คะ... ดิฉันไม่ได้มาเพื่อหยุดคุณ แต่ดิฉันมาเพื่อบอกว่า สิ่งที่คุณกำลังเล่นอยู่น่ะ... มันไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือโปรเจกต์ที่รัฐบาลจับตาดูอยู่เพื่อใช้ในการฟอกเงินระดับประเทศ และคนที่คุณเพิ่งฮุบหุ้นมาด้วยน่ะ... เขาไม่ใช่แค่บารอนธรรมดา แต่เขาคือคนของตระกูลที่พวกเรากำลังตามล่าตัวอยู่เหมือนกัน" คำพูดของลูน่ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าร่างระหงของเธอจะขยับเข้าไปใกล้หน้าต่างกระจกใสเพื่อมองดูความโกลาหลเบื้องล่าง ลูน่าในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาสีนิลคู่นั้นฉายแววคมกริบและเยือกเย็นเช่นเดียวกับเขาราวกับถอดแบบกันมา เรย์ไม่ตอบคำถามในทันที นิ้วเรียวยาวของอดีตผู้กล้าเคาะลงบนโต๊ะทำงานไม้มาฮอกกานีเป็นจังหวะช้าๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่กราฟการซื้อขายของตลาดเงินในเกมเสมือนจริงที่เชื่อมต่อกับระบบเศรษฐกิจใต้ดินจริง "รัฐบาลอย่างนั้นหรือ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ถ้าพวกมันกล้าเอาเงินภาษีประชาชนมาฟอกผ่านสมาคมขยะกลุ่มนี้ การที่ฉันกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดแล้วเทขายทิ้งในรวบเดียว ก็เท่ากับเป็นการทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่ไม่ใช่หรือไง ลูน่า" ลูน่าหันกลับมามองเขา มุมปากของหญิงสาวหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยาก "คุณนี่มัน... ร้ายกาจไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ถึงว่าล่ะค่ะ ทำไมบารอนคอร์เนลิอุสถึงได้อกแตกตายคาห้องประชุมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เพราะหุ้น 51% ที่เขาถืออยู่ถูกคุณซื้อด้วยเงินสดในบัญชีลับที่ไม่มีที่มาที่ไป เล่นเอาผู้บริหารระดับสูงของสมาคมโลหิตทมิฬกระอักเลือดกันเป็นแถบ" "เงินสดฟาดหน้า... คือภาษาเดียวที่พวกมันเข้าใจ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อโค้ทตัวยาวสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว เขาเดินเข้าไปใกล้ลูน่า กลิ่นอายความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขาจนบรรยากาศรอบข้างราวกับลดอุณหภูมิลงหลายองศา "แล้วข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลที่เธอบอกล่ะ? แน่ใจนะว่าเจ้าพวกนั้นคือเป้าหมายเดียวกันกับที่เราตามหา" "ไม่ผิดแน่ค่ะ" ลูน่ายื่นแท็บเล็ตส่วนตัวให้เรย์ดูข้อมูลที่เธอเพิ่งถอดรหัสได้สดๆ ร้อนๆ "ตราสัญลักษณ์รูปกางเขนกลับหัวที่ประทับอยู่บนสัญญาซื้อขายลับของบารอน มันคือสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลวาล็อตต์' ขุนนางนอกรีตที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของปาร์ตี้เราเมื่อสามปีก่อน และตอนนี้... พวกมันกำลังใช้สมาคมโลหิตทมิฬเป็นแหล่งฟอกเงินเพื่อซื้ออาวุธสงครามข้ามมิติ" เรย์กวาดสายตาอ่านข้อมูลบนหน้าจอ ความแค้นที่ถูกแช่แข็งไว้ในอกตลอดสามปีที่ผ่านมาพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง รสชาติของความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกหักหลังและปล่อยให้ตายอย่างไร้ค่าในดันเจี้ยนระดับ S บัดนี้มันถูกแปลงสภาพเป็น "มูลค่าความเสียหาย" ที่เขาจะเรียกเก็บจากพวกมันทีละเหรียญทองจนกว่าจะหมดตัว "ดี..." เรย์พึมพำลอดไรฟัน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานระยิบระยับ "ในเมื่อพวกมันชอบเล่นเกมอำนาจเงินนัก งั้นเรามาดูกันว่า เงินทุนสำรองของสมาคมระดับประเทศ กับเงินในบัญชีส่วนตัวของอดีตผู้กล้าที่กวาดล้างดันเจี้ยนมาทั่วโลก... ฝ่ายไหนจะถังแตกก่อนกัน" ทันใดนั้น หน้าจอหลักในห้องควบคุมก็ปรากฏภาพวิดีโอคอลฉุกเฉิน ใบหน้าอันซีดเผือดและเต็มไปด้วยเหงื่อไคลของ "มาสเตอร์กิลด์" แห่งสมาคมโลหิตทมิฬปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจอย่างคนใกล้ตาย เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงในสำนักงานใหญ่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเอกสารกระจัดกระจาย *(แฮ่ก... แฮ่ก... แกเป็นใครกันแน่! ทำไมจู่ๆ ถึงเทขายหุ้นออกมาสามล้านลุ้นในเวลาไล่เลี่ยกัน หุ้นของเราดิ่งลงจนติดฟลอร์ 30% ติดต่อกันสามรอบแล้วนะโว้ย! กิลด์เรากำลังจะล้มละลาย!)* เสียงของมาสเตอร์กิลด์คำรามลั่นผ่านลำโพงด้วยความคลุ้มคลั่งและสิ้นหวัง เรย์หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบช้าๆ ก่อนจะกดเปิดไมโครโฟนตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "จำฉันไม่ได้แล้วหรือครับ... มาสเตอร์ผู้ทรงเกียรติ?" เรย์เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี "คนที่พวกคุณเคยถีบส่งออกจากปาร์ตี้เพราะคิดว่าเป็นตัวถ่วง... คนที่คุณบอกว่าไม่มีค่าอะไรนอกจากเป็นเนื้อย่างให้มอนสเตอร์กินไงล่ะครับ" บรรยายกาศฝั่งปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงตาสว่างด้วยความหวาดกลัวจะดังขึ้นราวกับคนเสียสติ *(นะ... หรือว่าแกคือ... เรย์?! เป็นไปไม่ได้! แกมันแค่ไอ้กากเดนตายที่ตกหน้าผาไปแล้วไม่ใช่เรอะ!)* "ตกหน้าผาเหรอครับ? น่าเสียดายจังนะที่ผมดันดวงแข็งเกินไป แถมระหว่างทางดันไปเจอสมบัติที่พวกคุณไม่มีวันจินตนาการได้ซะด้วย" เรย์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดัง *เคร้ง* "ตอนนี้ หุ้น 51% ที่ผมถืออยู่ในมือ มีอำนาจเบ็ดเสร็จในการสั่งยุบสGอมการค้าทั้งหมดของสมาคมคุณ และทรัพย์สินทุกชิ้นของพวกคุณ... กำลังจะถูกยึดมาเป็นของผมตามกฎหมายตลาดหลักทรัพย์" *(แก... แกจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ! ถ้านายทำแบบนั้น ตำรวจสากลและกองกำลังพิเศษของรัฐบาลจะตามล่าแกข้อหาปั่นหุ้นข้ามชาติแน่!)* มาสเตอร์กิลด์กรีดร้องเสียงหลง พยายามหาข้ออ้างมาขู่เพื่อเอาตัวรอด "รัฐบาลอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบมองไปยังลูน่าที่กำลังพยักหน้ารับรู้ "คุณคิดว่าทำไมผมถึงกล้าเล่นเกมนี้ล่ะครับ? ก็เพราะว่า... คนที่กำลังนั่งเซ็นอนุมัติหมายจับพวกคุณอยู่บนโต๊ะทำงานตอนนี้ ก็คือหน่วยงานพิเศษที่ผมเพิ่งเซ็นสัญญาให้การสนับสนุนทางการเงินไปร้อยล้านเหรียญยังไงล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องควบคุมลับก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เสียงฝเท้าหนักแน่นของกองกำลังติดอาวุธในชุดเกราะล้ำสมัยพร้อมตราสัญลักษณ์รัฐบาลก้าวเข้ามาล้อมรอบห้องไว้หมดสิ้น ผู้นำหน่วยพิเศษก้าวออกมาด้านหน้า พร้อมกับชูหมายจับสีทองอร่ามขึ้นตรงหน้าจอวิดีโอคอล "มาสเตอร์กิลด์โลหิตทมิฬ คุณถูกจับในข้อหาฟอกเงิน สมคบคิดกับขุนนางนอกรีต และก่ออาชญากรรมทางเศรษฐกิจระดับประเทศ..." นายทหารยศนายพลเอ่ยประกาศเสียงก้อง ก่อนจะหันมาพยักศีรษะให้ความเคารพแก่เรย์เล็กน้อย "ท่านเรย์ครับ... ทรัพย์สินทั้งหมดของเป้าหมายถูกอายัดเรียบร้อยแล้วตามคำสั่งของท่าน" เรย์ปัดมือปิดหน้าจอวิดีโอคอลที่กำลังฉายภาพมาสเตอร์กิลด์ทรุดตัวลงคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายด้วยความสิ้นหวัง เขาหันมามองลูน่าที่ยื่นซองเอกสารชิ้นสุดท้ายให้ด้วยรอยยิ้มรู้กัน "งานในส่วนนี้เรียบร้อยแล้วครับ" เรย์เอ่ยเบาๆ พรางปลดกระดุมเสื้อสูทออกเล็กน้อย "แต่เกมล่าล้างตระกูลวาล็อตต์... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นเอง" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเรย์ก็ดังขึ้นด้วยเสียงแจ้งเตือนพิเศษ เป็นข้อความจากธนาคารกลางที่ระบุยอดเงินคงเหลือในบัญชีลับหลังจากการหักลบกลบหนี้ทั้งหมดในตลาดหุ้นวันนี้ ยอดเงินในหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวพุ่งทะยานผ่านหลัก "เก้าหลัก" ไปจนแตะอนันต์ และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงเฮลิคอปเตอร์รบหุ้มเกราะส่วนตัวของตระกูลขุนนางใหญ่ก็บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกสูงตรงหน้า พร้อมกับประตูห้องที่ถูกเปิดออกโดยชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาผู้ถือซองจดหมายผนึกตราประทับทองคำ "เรียน ท่านเรย์... ท่านลาร์ส ผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลวาล็อตต์ ส่งเทียบเชิญท่านไปร่วมรับประทานอาหารค่ำในค่ำคืนนี้ครับ..." ชายชุดขาวโค้งคำนับอย่างนอบน้อม พร้อมกับยื่นซองจดหมายที่ส่งกลิ่นอายอันตรายออกมาให้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มาจนถึงตอนนี้นะครับ