การเจรจาที่ไม่มีจริง

เสียงส้นรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนของห้องประชุมชั้นบนสุดดังระรัว มันคือเสียงของความตื่นตระหนกที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง เบื้องโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีขนาดยักษ์ "บารอนแวน" ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการพิเศษแห่งสมาคมโกงความตาย กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวซับเหงื่อเม็ดโตที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน และยิ่งตอกย้ำความพ่ายแพ้ด้วยกราฟมูลค่าหุ้นของสมาคมที่ดิ่งลงเหวแบบไร้ก้นบึ้งในหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า "เรย์... แกต้องการเท่าไหร่ว่ามา!" บารอนแวนกระแทกเสียงลอดไรฟัน แม้จะพยายามรักษามาดของผู้มีอำนาจ แต่เสียงที่สั่นเครือได้ทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง "ถอนการโจมตีทางเศรษฐกิจและยกเลิกคำสั่งซื้อหนี้เสียทั้งหมดของพวกเราซะ แล้วฉันจะยอมให้แกกลับเข้าสมาคมในฐานะ... ในฐานะรองประธาน!" ผม—เรย์ อดีตผู้กล้าที่ถูกพวกมันตราหน้าว่าเป็นขยะไร้ค่า นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม มือข้างหนึ่งถือแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีทับทิมราคาแพงลิบลิ่ว ส่วนมืออีกข้างหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างไม่ใส่ใจ บรรยากาศรอบตัวผมเงียบสงบ ตัดขาดจากความตึงเครือและเสียงหายใจหอบถี่ของฝ่ายตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง ข้างกายผม ลูน่า ในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่ขับเน้นความเฉียบคมและทรงอำนาจ กำลังกวาดสายตาอ่านเอกสารสัญญาในแท็บเล็ตเวทมนตร์ รอยยิ้มมุมปากของเธองดงามเยือกเย็นราวกับยมทูตกำลังตรวจบัญชีรายชื่อวิญญาณก่อนลงทัณฑ์ "รองประธานงั้นหรือครับ?" ผมทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวดังขึ้น ทว่ากลับทำให้บารอนแวนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาด "คุณแวนครับ... คุณยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองสินะครับ ตอนนี้คุณไม่ได้อยู่ในจุดที่จะมาต่อรอง หรือแม้แต่จะยื่นข้อเสนอใดๆ ทั้งสิ้น" "ไอ้เด็กเวร! แกอย่าลำพองใจให้มันมากนักนะ!" ผู้บริหารระดับสูงอีกคนทุบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าผม เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัด "สมาคมของเรามีรากฐานรากลึกหยั่งรากไปถึงราชสำนักและกิลด์ทหารรับจ้างทั่วทวีป! ถ้าพวกเราล่มสลาย แกและอีผู้หญิงข้างกายแกก็ต้องตายอย่างไร้แผ่นดินกลบหน้าเหมือนกัน!" ลูน่าเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต ดวงตาสสีครามคู่สวยมองชายคนนั้นด้วยความเวทนา ราวกับกำลังมองแมลงสาบที่ดิ้นรนอยู่บนกองขยะ "รากฐานในราชสำนักหรือครับ?" ลูน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขาม "ดิฉันต้องขอแสดงความเสียใจด้วยนะหว่าง บัญชีลับที่ท่านใช้ติดสินบนขุนนางและซื้อเสียงในสภา ตอนนี้ถูกโอนถ่ายสิทธิ์การถือครองมาอยู่ภายใต้ชื่อของ 'บริษัท เรย์ลูน่า โฮลดิ้ง จำกัด' เรียบร้อยแล้วเมื่อสามนาทีที่แล้ว... และเอกสารฉบับจริงก็อยู่บนโต๊ะทำงานขององค์จักรพรรดิแล้วเช่นกันครับ" สีหน้าของบารอนแวนและคณะกรรมการสมาคมซีดเผือดลงทันตาเห็น ราวกับถูกสูบวิญญาณออกจากร่าง ความเย่อหยิ่งทระนงตนก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ เมื่อตระหนักได้ว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่ไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นด้วยดาบ แต่มาเพื่อถอนรากถอนโคนชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขาให้กลายเป็นขอทานในชั่วพริบตา "พวก... พวกแก..." บารอนแวนทรุดตัวลงนั่งกระแทกกับเก้าอี้ ดวง เบิกกว้างอย่างไร้สติ "แกต้องการทำลายพวกเราให้พินาศจริงๆ สินะ..." "คำว่า 'ทำลาย' มันดูใจร้ายเกินไปหน่อยนะครับคุณแวน" ผมวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของแก้วกับกระจกดังชัดเจนในความเงียบ ผมโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือเข้าหากัน สายตาคมกริบมองตรงไปยังอดีตเจ้านายเก่า "ผมแค่มอบ 'โอกาสครั้งสุดท้าย' ให้พวกคุณต่างหากครับ... โอกาสในการไถ่บาปด้วยเงินสด" ผมพยักเพยิดให้ลูน่าส่งเอกสารแผ่นหนึ่งข้ามโต๊ะไป เอกสารสีขาวสะอาดปราศจากลวดลายซับซ้อน มีเพียงหัวข้อตัวอักษรสีดำตัวหนาที่เขียนไว้ว่า **"สัญญาซื้อขายกิจการและโอนกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินแบบเบ็ดเสร็จ"** "อ่านดูสครับ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับมิตรสหายใจดี "นี่คือสัญญาขายกิจการทั้งหมดของสมาคมโกงความตาย รวมถึงหนี้สินทั้งหมดที่พวกคุณกู้ยืมจากธนาคารกลางมาพยุงบริษัท... แน่นอนว่าราคามันอาจจะสูงสักหน่อย สมกับคุณค่าและประวัติอันยาวนานของสมาคมล่ะนะครับ" บารอนแวนหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา สายตากวาดมองไปยังตัวเลขบรรทัดสุดท้ายที่ระบุยอดเงินรวมที่ต้องชำระทันทีเพื่อแลกกับการรักษาสภาพบริษัทและอิสรภาพของพวกเขา *ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบทะลุเบ้า* "หน... หนึ่งพันล้านเหรียญทองคำบริสุทธิ์?! แกบ้าไปแล้วหรือไง! ต่อให้ขายพวกเราทั้งสมาคมสิบชาติก็ไม่มีทางหาเงินจำนวนนี้มาจ่ายได้หรอก!" บารอนแวนแผดเสียงลั่นห้องด้วยความสติหลุด "ผมไม่ได้บอกให้พวกคุณผ่อนส่งนี่ครับ" ผมยกยิ้มมุมปาก ยืดตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ "เงินจำนวนหนึ่งพันล้านเหรียญทองคำ... ชำระเต็มจำนวนเป็นเงินสด ภายในเวลาสามสิบวินาทีนี้ครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทุกสายตาจ้องมองผมด้วยความรู้สึกที่ผสม The ระหว่างความโกรธแค้น ความสิ้นหวัง และความไม่เข้าใจ ว่ามนุษย์หน้าไหนจะบ้าอำนาจและมีเงินสดในมือมากมายขนาดนั้น ลูน่าหยิบอุปกรณ์ชำระเงินเวทมนตร์สีดำสนิท ซึ่งสลักลวดลายอักษรโบราณเรืองแสงสีทองอร่ามออกมาวางไว้กลางโต๊ะ มันคือ 'แบล็กการ์ด' วงเงินไม่จำกัด ที่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบการเงินส่วนกลางของทวีป "เวลาเริ่มเดินแล้วนะครับ" ลูน่ากล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับกดปุ่มเริ่มนาฬิกานับถอยหลังบนแท็บเล็ตโฮโลแกรม ตัวเลขดิจิทัลสีแดงเริ่มกระพริบถอยหลังจาก 30... 29... 28... บารอนแวนมองหน้าลูกน้องในสังกัด ทุกคนต่างหลบสายตาและส่ายหัวด้วยความสิ้นหวัง พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว หากหมดเวลาและเงินไม่เข้าบัญชี สมาคมจะถูกยึดทรัพย์ และพวกเขาจะต้องไปนอนในคุกใต้ดินมืดมิดชั่วชีวิต "ทะ... ทำไม... ทำไมแกถึงเกลียดพวกเราฝังรากลึกขนาดนี้..." บารอนแวนน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเทา ผมมองหน้าเขา นึกย้อนไปถึงวันที่ผมถูกพวกมันหักหลัง โยนลงไปในดันเจี้ยนระดับนรกโดยไม่มีแม้แต่อาวุธติดตัว ปล่อยให้ผมต้องต่อสู้กับความตายและความมืดมิดเพียงลำพัง ขณะที่พวกมันหัวเราะเยาะบนกองเงินกองทอง "เพราะพวกคุณทำให้ผมรู้ว่า..." ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนี๊ยบกริบ ก้มลงมองสบตาบารอนแวนที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นใจกลางห้อง "ในโลกใบนี้น่ะ... เงินสดมันซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิตของพวกสวะอย่างพวกคุณยังไงล่ะครับ" *ติ๊ด! 5... 4... 3...* เสียงเตือนจากนาฬิกานับถอยหลังดังขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางความกดดันที่บีบรัดจนบารอนแวนต้องหลับตาปี๋แล้วคว้ามือสั่นเทามากดรหัสผ่านลงบนเครื่องชำระเงินเวทมนตร์สีดำสนิทของลูน่า ท่ามกลางเสียงถอนหายใจเฮือกสุดท้ายของทุกคนในห้อง *แป๊ก... แกร๊ก!* เสียงสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จอัตโนมัติที่พ่นกระดาษยาวเหยียดออกมาพร้อมข้อความแจ้งเตือนสถานะ: **[ชำระเงินสำเร็จ: 1,000,000,000 G - ยอดเงินคงเหลือในระบบ: อนันต์]** ทันทีที่เสียงสลิปกระดาษใบนั้นหยุดลง ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เสียงฝเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก้าวเข้ามา พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่เป็นหัวหน้าหน่วยตรวจสอบทรัพย์สินหลวง เดินตรงเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าผมและลูน่าทันที "ท่านเรย์ครับ... ทางเราได้รับโอนกรรมสิทธิ์และอำนาจสิทธิ์ขาดทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว" ชายคนนั้นกล่าวด้วยความนอบน้อมสูงสุด "และตอนนี้... มีบุคคลปริศนาส่งข้อความด่วนผ่านเครือข่ายลับ แจ้งว่าพวกเขากำลังรอพบท่านที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวดาดฟ้าตึก เพื่อส่งมอบ 'ของขวัญชิ้นสุดท้าย' ที่ท่านเคยสั่งไว้ครับ" _____________________________________________ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและร่วมเดินหน้าล้างแค้นไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ