กบฏในกิลด์เก่า

เสียงกระแทกของแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะไม้มะฮอกกานีดังสนั่น ลั่นไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของกิลด์ "โล่ศักดิ์สิทธิ์" กิลด์อันดับหนึ่งที่เรืองอำนาจในเวลานี้ "แกหมายความว่ายังไง! ไคล์!" บาฮามุท หัวหน้ากิลด์ผู้สวมชุดเกราะทองคำประดับอัญมณีระยิบระยับ ลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้กระเด็น ดวงตาของเขาเบิกโพงด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เบื้องหน้าของเขาคือไคล์ หัวหน้าหน่วยแนวหน้าที่กุมกำลังรบหลักของกิลด์เอาไว้ครึ่งหนึ่ง ไคล์ไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง มือข้างหนึ่งหมุนแหวนทองคำเล่นอย่างสบายใจ สายตาที่มองหัวหน้ากิลด์เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช "ก็ตามที่พูดนั่นแหละครับ ท่านบาฮามุท... สัญญาจ้างห้าปีของผมกับกิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์ มันหมดลงตั้งแต่เที่ยงคืนที่ผ่านมาแล้ว" ไคล์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงความเย็นชาไว้จนน่าขนลุก "หมดสัญญา? แกกล้าดียังไงถึงไม่ต่อสัญญา! พวกเราสร้างกิลด์นี้มาด้วยกันนะเว้ย!" บาฮามุทคำรามลั่น ตบโต๊ะจนข้าวของกระจัดกระจาย "หรือว่า... แกแอบติดต่อกับพวกกิลด์อื่น? บอกมานะว่ามันให้ผลประโยชน์แกเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้เป็นสองเท่า!" ไคล์หัวesหึๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สองเท่าเหรอครับ? น่าสนใจดีนะ... แต่เสียดายที่ตัวเลขที่ผมได้รับ มันไม่ใช่แค่สองเท่า หรือสามเท่าหรอกครับ..." ไคล์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาดึงเอกสารฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วโยนมันลงไปกลางโต๊ะประชุม เอกสารนั้นคือหนังสือลาออกอย่างเป็นทางการที่มีรายชื่อสมาชิกระดับท็อปของกิลด์อีกกว่าสามสิบคนแนบมาด้วย "นี่คือรายชื่อของคนครึ่งกิลด์ ที่ตัดสินใจยื่นใบลาออกพร้อมกับผมในวันนี้ครับ" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที เสียงหายใจของเหล่าผู้บริหารคนอื่นๆ ดังแข่งกับเสียงแอร์ บาฮามุทก้มมองรายชื่อบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทีละน้อย มือที่กำหมัดสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก หากกำลังรบระดับหัวกะทิครึ่งหนึ่งหายไปในพริบตา กิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์ที่เขาสร้างมากับมือจะกลายเป็นแค่กระดาษทิชชูเปียกน้ำทันที "ไอ้... ไอ้สารเลว! ใครเป็นคนซื้อตัวพวกแก!" บาฮามุทคำรามเสียงแหบพร่า พยายามพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของไคล์ ทว่า ไคล์กลับปัดมือของบาฮามุทออกอย่างไร้เยื่อใย เขายิ้มกริ่มแล้วเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งห้องประชุมต้องแข็งค้างราวกับถูกสาปเป็นหิน "คนๆ นั้นก็คือ... อดีตผู้กล้าที่พวกคุณเคยรุมเหยียบย่ำและขับไล่ออกจากสมาคมเมื่อสามเดือนก่อนยังไงล่ะครับ... คุณเรย์" *** ณ เพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางมหานครลอยฟ้า เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท สายตาสีเทาคู่คมทอดมองทัศนียภาพเบื้องล่างผ่านกระจกใสบานยักษ์ บรรยากาศรอบตัวเขาสงบนิ่ง ทว่าแผ่รังสีความกดดันที่น่าเกรงขามออกมาอย่างปิดไม่มิด บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีแท็บเล็ตโฮโลแกรมแสดงกราฟการเงินและสถานะของกิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังดิ่งเหวลงอย่างต่อเนื่อง เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาคาโมมายล์ ลูน่า คู่ชีวิตและมันสมองของเขาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางถาดกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะ ดวงตากลมโตคู่สวยมองสามีด้วยแววตาที่อ่านไม่อצי ออก เธอส่งยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนว่าแผนการขั้นแรกจะสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีนะคะ เรย์... ไคล์ส่งสัญญาณยืนยันมาแล้วว่า สมาชิกแนวหน้าชุดแรกสาม puluh คนเซ็นสัญญาลาออกและย้ายเข้าสังกัดใหม่ของเราเรียบร้อยแล้วค่ะ" เรย์หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบรสชาติขมอมหวานช้าๆ ดวงตายังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรม "มันยังน้อยไปลูน่า... เงินจำนวนนั้นที่ฉันจ่ายให้พวกเขา ไม่ได้ซื้อแค่ใบลาออก แต่ฉันซื้อ 'ความภักดี' ที่พวกมันเคยถวายให้กิลด์สวะนั่นต่างหาก" ลูน่านั่งลงที่โซฟาข้างๆ เธอยื่นมือเรียวบางไปแตะหลังมือของเรย์เบาๆ สัมผัสอุ่นๆ นั้นช่วยคลายความตึงเครียดในใจของชายหนุ่มได้เป็นอย่างดีตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "คุณไม่ได้ใช้แค่เงินสดฟาดหัวพวกเขานะคะ... แต่คุณใช้ 'ความจริง' เปิดตาพวกมันต่างหาก ว่ากิลด์ที่พวกมันเคยภักดี แท้จริงแล้วก็แค่ปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อพวกมันเพื่อผลประโยชน์ของบาฮามุทเท่านั้น" ลูน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "มนุษย์เราน่ะนะเรย์ เมื่อเจออำนาจเงินที่มากพอจนพลิกชีวิตได้ กับความจริงที่เจ็บปวด... พวกเขาเลือกที่จะเดินออกมาหาแสงสว่างกันทั้งนั้นแหละค่ะ" เรย์วางถ้วยชาลง เสียงกระทบกับจานรองดังเบาๆ เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเยือกเย็นของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เงินซื้อได้ทุกอย่าง... ถ้ามันยังไม่พอ แสดงว่ายังจ่ายไม่มากพอ" เรย์กล่าวเสียงเรียบ "ในเมื่อบาฮามุทชอบใช้เงินอำนาจซื้อความยุติธรรมนัก ฉันก็จะใช้เงินนี่แหละ ซื้อทุกอย่างที่มันรัก ทำลายทุกสิ่งที่มันสร้าง และทำให้มันรู้ว่า... นรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" พริบตาถัดมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบการเงินส่วนตัวก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* โฮโลแกรมสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางห้อง แสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีลับที่พุ่งสูงขึ้นจากการปันผลของบริษัทในเครือที่พวกเขาเพิ่งเทคโอเวอร์มา ลูน่ากวาดสายตาอ่านตัวเลขบนหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "อืม... ดูเหมือนว่าหุ้นของกิลด์โล่ศักดิ์สิทธิ์ในตลาดมืดวันนี้ จะร่วงลงไปอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะคะ บาฮามุทคงกำลังคลุ้มคลั่งจนสติหลุดไปแล้วแน่ๆ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่แสงไฟนีออนของเมืองกำลังส่องประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้าน "ปล่อยให้มันดิ้นรนไปก่อน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้องกังวานในความเงียบ "เตรียมตัวให้พร้อม ลูน่า... พรุ่งนี้เช้า เราจะไปเยี่ยมกิลด์เก่าของฉันกันสักหน่อย ในฐานะ... 'ลูกค้ารายใหญ่ที่สุด' ที่จะเข้าไปกว้านซื้อตึกใหญ่ของพวกมันทั้งหมด" ลูน่ายิ้มรับอย่างรู้ใจ เธอลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา ดวงตาส่องประกายความตื่นเต้นไม่แพ้กัน "ค่ะ... ฉันจะเตรียมเอกสารและ 'บัตรเครดิต' วงเงินไม่จำกัดใบนั้นไว้ให้พร้อมนะคะ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นกะทันหัน! *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* หน้าจอโฮโลแกรมหลักเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ชั้นล่างสุดปรากฏร่างของชายสวมฮู้ดสีดำคนหนึ่งกำลังก้าวผ่านประตูเข้ามาอย่างอุกอาจ ท่ามกลางการคุ้มกันของระบบป้องกันความปลอดภัยระดับสูงสุดที่ถูกเจาะระบบในพริบตาเดียว! ชายคนนั้นหยุดเดินเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดโดยตรง ราวกับเขากำลังมองทะลุกระจกมาสบตากับเรย์และลูน่าโดยตรง รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นภายใต้เงาฮู้ด พร้อมกับเสียงทุบกระจกและข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเรย์ทันที **[เตือนภัย: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับผู้ดูแลระบบ ถูกใช้เข้าสู่ระบบจากบุคคลนิรนาม... และคนๆ นั้นกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของคุณในตอนนี้แล้วครับ!]** --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดและร่วมเดินหน้าล้างแค้นไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ