ดันเจี้ยนต้องห้าม

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาวเลือดเก่าแก่ลอยอวลอยู่ในความมืดมิดเบื้องหน้า แรงกดดันระดับมหาศาลจากอาณาเขตของดันเจี้ยนระดับ S "ซากปรักหักพังแห่งราชาผู้ล่มสลาย" แผ่ซ่านจนผิวหนังของเรย์รู้สึกได้ถึงความยิบยابلคล้ายเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทง ที่นี่คือเขตหวงห้ามที่สมาคมผู้ใช้พลังพิเศษเคยประกาศก้องว่าเป็น "สุสานไร้ทางกลับ" อัตราการรอดชีวิตของผู้ที่ก้าวเท้าเข้ามาคือศูนย์ ไม่มีกิลด์หน้าไหนกล้าส่งคนเข้ามาเสี่ยง แม้แต่พวกสมาคมโกงความตายเองก็ยังเก็บดันเจี้ยนนี้ไว้เป็นเพียงฉากหลังสำหรับขู่ขวัญคู่แข่ง แต่สำหรับเรย์และลูน่า มันคือร้านสะดวกซื้อส่วนตัว "ความกดดันระดับนี้... ดูท่าทางระบบป้องกันของดันเจี้ยนจะยังทำงานเต็มอัตราศึกสินะครับคุณลูน่า" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท ปราศจากความหวาดกลัวใดๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองซากอารยะที่พังทลายรอบตัวด้วยความเบื่อหน่าย ราวกับกำลังเดินสำรวจห้างสรรพสินค้าช่วงลดราคา ลูน่าขยับแว่นกรอบเงินที่สะท้อนแสงสีแดงก่ำจากผลึกมานาโบราณ นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังกวาดรัวอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสง ข้อมูลมหาศาลไหลผ่านนัยน์ตาของเธอด้วยความเร็วสูง "ถูกต้องค่ะ... เอ่อ ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" ลูน่าชะงักเล็กน้อยก่อนจะแก้ไขคำพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก "ระบบป้องกันอัตโนมัติของชั้นที่สามสิบกำลังรวบรวมพลังงานเพื่อสร้างบอสประจำดันเจี้ยน 'ราชันย์โครงกระดูกทมิฬ' อัตราการฟื้นตัวของมันอยู่ที่เจ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์ต่อวินาที ถ้าเป็นนักผจญภัยทั่วไป คงโดนแรงโน้มถ่วงบดขยี้จนกระดูกแหลกละเอียดไปตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาแล้วล่ะค่ะ" "โชคดีที่เราไม่ได้มา 'เคลียร์' ดันเจี้ยนเพื่อความบริสุทธิ์ของโลกใบนี้..." เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปเบื้องหน้า ฝ่ามือแบออกปลดปล่อยละอองแสงสีทองอร่ามที่ทรงพลังยิ่งกว่ามานาทั่วไป "เรามาที่นี่เพื่อ 'กว้านซื้อ' ของขวัญชิ้นพิเศษไปตบหน้าพวกสมาคมต่างหาก" ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น! โฮกกกกกกกก—! เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทหูทะลักออกมาจากรอยแยกของพื้นหินอัคนี โครงกระดูกมหึมาสูงกว่าสิบเมตร สวมเกราะเหล็กกล้าโบราณที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีฟ้า พุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด ดาบยักษ์ในมือของมันเงื้อขึ้นสูงสุดขีดก่อนจะฟาดฟันลงมาด้วยความเร็วระดับเสียง แรงลมจากการโจมตีฉีกกระชากอากาศจนเกิดเสียงระเบิดย่อยๆ! ทว่า... เรย์แม้แต่จะชายตามองก็ยังไม่ทำ "ช้าเกินไป" เปรี้ยง! คลื่นกระแทกสีทองระเบิดออกจากการก้าวเท้าเพียงครั้งเดียวของอดีตผู้กล้า แรงกดดันระดับเทพเจ้าบดขยี้ร่างของราชันย์โครงกระดูกทมิฬจนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ดาบยักษ์ในมือของมันแตกละเอียดเป็นผุยผงในเสี้ยววินาที แรงโน้มถ่วงรอบตัวถูกบิด เรย์ไม่ได้ชักดาบ เขากลับหยิบ "การ์ดสีดำสนิท" แวววาวไร้ลวดลายออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท มันคือการ์ดสิทธิ์ขาดระดับพระเจ้าที่ซื้อมาด้วยมูลค่าทรัพย์สินเทียบเท่า GDP ของประเทศเล็กๆ สามประเทศรวมกัน "ระบบยืนยันสิทธิ์... ทำการซื้อกิจการดันเจี้ยน 'ซากปรักหักพังแห่งราชาผู้ล่มสลาย' ทั้งหมดด้วยเงินสด" [ติ๊ง! ทำการทำธุรกรรมสำเร็จ!] [ท่านได้กลายเป็น "เจ้าของกรรมสิทธิ์" 100% ของดันเจี้ยนระดับ S เป็นที่เรียบร้อยแล้ว] [ระบบป้องกันทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นโหมด: "ต้อนรับแขกวีไอพี"] เปลวเพลิงสีฟ้าบนร่างของราชันย์โครงกระดูกทมิฬดับวูบลงทันที มันคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มศีรษะแนบพื้นต่อหน้าเรย์ด้วยความเคารพสูงสุด เช่นเดียวกับมอนสเตอร์นับพันตัวในดันเจี้ยนที่ต่างพากันหมอบกราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง ลูน่าปิดหน้าจอโฮโลแกรม เธอปรบมือเบาๆ ชื่นชม "เรียบร้อยและสะอาดหมดจด สินค้าชิ้นเอกประจำคลังแสงโบราณชิ้นนี้... 'ดาบเพลิงโลกันต์ทลายสวรรค์' ถูกย้ายมาอยู่ในกระเป๋าเก็บไอเทมของเราแล้วค่ะ" "ดีมาก" เรย์เก็บการ์ดสีดำเข้าที่เดิม นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายความเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ามอนสเตอร์ตัวไหนๆ "ได้เวลาเดินทางกลับไปสู่โลกภายนอกแล้ว... วันนี้ ประธานสมาคมกากเดนพวกนั้น คงกำลังจัดงานแถลงข่าวใหญ่โตเพื่อประกาศความยิ่งใหญ่สินะครับ" "ค่ะ พวกเขากำลังถ่ายทอดสดทั่วประเทศ เพื่อประกาศว่าเราเป็นแค่พวกสุนัขจนตรอกที่ไม่มีทางเทียบชั้นกับมหาอำนาจของพวกเขาได้" ลูน่าแย้มยิ้มอย่างงดงาม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "งั้นเราก็ไปร่วมงานแถลงข่าวในฐานะ 'แขกรับเชิญพิเศษ' กันเถอะ" เรย์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา นิ้วเรียวกดเปิดแอปพลิเคชันสตรีมมิ่งยอดฮิตที่มีคนดูนับสิบล้านคน ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นใบหน้าอันมั่นอกมั่นใจของประธานสมาคมที่กำลังยืนอยู่บนโพเดียม ท่ามกลางเสียงปรบมืออึกทึกครึกโครมของเหล่านักข่าว เรย์ส่งยิ้มให้กล้องในมือถือ ก่อนจะกดปุ่มส่งสัญญาณแทรกแซงระบบกระจายเสียงส่วนกลางของเมืองหลวงทั้งหมดทันที ภาพและเสียงของเขาปรากฏหราบนจอภาพยักษ์ทุกมุมเมือง ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของผู้คนนับล้าน และในวินาทีนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะรุ่นท็อปสุดหรูหรา ก็บินแหวกกลุ่มเมฆลงมาจอดสนิทบนลานกว้างหน้าตึกสมาคม ประตูกลเปิดออกพร้อมกับพรมแดงที่ทอดยาวลงมาต้อนรับผู้เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามและร่วมเดินทางชำระแค้นไปกับผมในตอนนี้นะครับ