ไอเทมฟาดหน้า

“ราคานี้... แกจะบ้าหรือไง! ดาบเลเวล 40 ตีบวก 10 ขายสิบเหรียญทอง? นี่มันราคาเศษเหล็กชัดๆ!” เสียงตะคอกของหัวหน้ากิลด์ ‘โลหิตทมิฬ’ ดังลั่นไปทั่วจัตุรัสกลางเมืองหลวงแห่งอาณาจักรเอลเดอร์ร่า แต่คำขู่ของเขากลับไม่มีน้ำหนักพอจะสยบฝูงชนที่กำลังรุมล้อมแผงลอยสีขาวสะอาดตาได้เลย เรย์ยืนกอดอกพิงเสาหิน ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มจ้องมองความโกลาหลเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เขาไม่ได้ขยับตัวทำอะไร นอกจากปล่อยให้ลูน่าที่ยืนข้างๆ จัดการกวาดไอเทมระดับสูงนับร้อยชิ้นลงบนแผงขายของเสมือนจริง “คุณเรย์ครับ กิลด์โลหิตทมิฬเริ่มส่งคนมาป่วนแล้ว ดูเหมือนพวกเขาจะเสียรายได้จากภาษีตลาดมืดที่เคยรีดไถผู้เล่นใหม่ไปมหาศาลเลยนะครับ” ลูน่ากระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสนุกสนาน “ให้พวกมันโวยวายไปเถอะครับลูน่า ในโลกนี้... กฎที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดคือ ‘เงินใครหนากว่าคนนั้นชนะ’ วันนี้ผมจะทำให้สมาคมโกงความตายพวกนี้รู้ว่า การผูกขาดตลาดด้วยความเห็นแก่ตัวมันให้ผลลัพธ์ที่เจ็บปวดแค่ไหน” เรย์ก้าวออกไปข้างหน้า ท่ามกลางสายตาของผู้เล่นนับพันที่มองเขาเป็นดั่งเทพเจ้าผู้มาโปรด เขากดปุ่ม ‘แจกจ่ายฟรี’ บนหน้าต่างระบบทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทั่วทั้งจัตุรัส ไม่ใช่แค่แผงลอย แต่หน้าต่างระบบของผู้เล่นทุกคนในรัศมีห้ากิโลเมตรเด้งไอเทมระดับ ‘ตำนาน’ เข้าสู่ช่องเก็บของโดยอัตโนมัติ “นั่น... นั่นมันชุดเกราะมังกรเพลิง! ให้ฟรีงั้นเหรอ? นี่มันเรื่องจริงหรือบั๊กของระบบกันแน่!” ผู้เล่นหน้าใหม่คนหนึ่งทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบคว้าดาบเล่มโตมาถือไว้ในมือด้วยมือที่สั่นเทา ในพริบตาเดียว ตลาดที่เคยถูกกิลด์โลหิตทมิฬควบคุมราคาจนพุ่งสูงลิ่วเพื่อขูดเลือดขูดเนื้อผู้เล่นใหม่ ก็พังทลายลงไม่เป็นท่า กองทัพคนตัวเล็กตัวน้อยที่เคยถูกกดขี่ บัดนี้มีอาวุธล้ำค่าอยู่ในมือ พวกเขาไม่ได้มองกิลด์ใหญ่ด้วยความหวาดกลัวอีกต่อไป แต่เป็นความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานาน “เฮ้ย! พวกเราลุย! มันขายตัดราคาเราจนหมดตัวแล้ว พวกเราไม่มีเงินจะจ่ายค่าธรรมเนียมกิลด์แล้วโว้ย!” เสียงโห่ร้องดังขึ้น หัวหน้ากิลด์โลหิตทมิฬหน้าซีดเผือด เขารีบหันไปสั่งการลูกน้องให้เข้าจัดการเรย์ แต่ทว่า... เรย์เพียงแค่ดีดนิ้ว ระบบป้องกันเมืองทำงานทันที โล่พลังงานสีฟ้าเข้มครอบคลุมพื้นที่รอบตัวเขาและลูน่าไว้ แรงกระแทกของเหล่านักรบกิลด์โลหิตทมิฬที่พุ่งเข้ามากระเด็นถอยหลังไปคนละทาง “พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าใครจะรวยหรือจนในโลกนี้?” เรย์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ในเมื่อพวกคุณใช้อำนาจเงินเหยียบย่ำคนอื่น วันนี้ผมก็จะใช้ ‘เงิน’ ของผม ลบตัวตนพวกคุณออกไปจากสารบบของเกมนี้เองครับ” เขากดปุ่มบนแผงควบคุมในมืออีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่แจกไอเทม แต่เป็นการ ‘กว้านซื้อ’ กิจการและร้านค้าทั้งหมดที่กิลด์โลหิตทมิฬถือครองอยู่ด้วยราคาที่สูงกว่าตลาดถึงสิบเท่า! “ระบบแจ้งว่า... สมาคมโลหิตทมิฬถูกยกเลิกสัญญาเช่าที่ดินทั้งหมดภายในสามวินาที” ลูน่าอ่านข้อความจากระบบด้วยรอยยิ้มบางๆ “เงินโอนเข้าบัญชีส่วนกลางเรียบร้อยแล้วครับเรย์ เราทำกำไรได้มากกว่าตอนที่ซื้อมาเสียอีก” “เหลือแค่ ‘หัวใจ’ ของมันแล้วล่ะครับ” เรย์เดินตรงไปยังใจกลางจัตุรัส ที่ซึ่งรูปปั้นทองคำที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจกิลด์ศัตรูตั้งตระหง่านอยู่ “นายจะทำอะไรน่ะ!” หัวหน้ากิลด์โลหิตทมิฬแผดเสียง พยายามจะพุ่งเข้ามาแต่ก็ถูกแรงกดดันจากจิตสังหารของเรย์จนต้องหยุดชะงัก เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชูแผ่นการ์ดสีดำสนิทที่มีตราสัญลักษณ์ของ ‘ระบบบริหารจัดการเซิร์ฟเวอร์’ ขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นฉับพลันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ “จงดูให้ดี... ว่าใครกันแน่ที่ถือครอง ‘ความตาย’ ที่แท้จริง” ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสของเกมกลับกลายเป็นสีเลือด เมฆหมอกดำทะมึนก่อตัวเป็นรูปกรงเล็บที่กำลังจะขยี้รูปปั้นกิลด์ทิ้งให้เป็นผุยผง และในวินาทีที่เงาดำนั้นแผ่ขยายลงมา ร่างหนึ่งที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะโผล่มาในตอนนี้ ก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังเขา พร้อมกับปลายดาบที่จ่อตรงเข้าที่ลำคอของลูน่าอย่างแนบเนียน “ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... ท่านผู้กล้าที่รัก” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากเงามืดด้านหลัง “การ ‘แจกเงิน’ ของนายน่ะสนุกดี... แต่ดูเหมือนเกมนี้จะมีเจ้าของที่แท้จริงที่เขาไม่ปลื้มกับการเล่นสนุกของคุณเท่าไหร่เลยนะครับ” เรย์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่อยู่ภายใต้เงามืดนั้น... มันคือคนที่เขาคิดว่า ‘ตาย’ ไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายแค้นครั้งนี้กับผมนะครับ