สกัดแหล่งวัตถุดิบ

"เซ็นสัญญาซะ หรือจะให้ฉันฉีกมันทิ้งแล้วปล่อยให้พวกแกกินแกลบทั้งกิลด์?" เสียงกระแทกแฟ้มหนังราคาแพงดังสนั่นห้องประชุมใหญ่ของบริษัทพัฒนาเกมและแพลตฟอร์มโลกเสมือน *NewWorld Online* แรงกระแทกนั้นทำให้กาแฟในแก้วกระเซ็นเปรอะเปื้อนเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินเขตฟาร์มมรกต พื้นที่เพาะปลูกวัตถุดิบระดับตำนานที่สมาคม ‘โกงความตาย’ จำเป็นต้องใช้ในการอัปเกรดอาวุธเซ็ตใหญ่เพื่อลงดันเจี้ยนระดับ S ในสัปดาห์หน้า เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ชายคนนั้นคือผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของสมาคมโกงความตาย คนที่เคยถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาเมื่อครึ่งปีก่อน ในวันที่เรย์ถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้อย่างไม่ใยดี "คุณเรย์... เรื่องนี้มันเกินไปหน่อยนะครับ!" เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นผสมความหวาดกลัว "โฉนดที่ดินฟาร์มมรกตแปดร้อยไร่นั่น เป็นเส้นเลือดใหญ่ของพวกเรา ถ้าคุณเหมาซื้อไปหมดแบบนี้ สมาชิกสเราจะเอาวัตถุดิบที่ไหนไปคราฟต์ไอเทม" "แล้วตอนที่พวกแกผลักฉันลงเหว เพื่อฮุบไอเทมระดับเทพชิ้นสุดท้าย พวกแกเคยคิดบ้างไหมว่าฉันจะเอาชีวิตรอดจากก้นเหวนรกนั่นยังไง?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงราวกับติดลบ เขายกนิ้วเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วกระทบกระจก มันคือเสียงนับถอยหลังสู่ความพินาศของสมาคมที่เคยยิ่งใหญ่ ลูน่า คู่ชีวิตและมันสมองของเขา ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ยื่นแท็บเล็ตแสดงตัวเลขบัญชีทรัพย์สินให้ผู้จัดการคนนั้นดู เธอปรายตามองด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ไม่ต้องห่วงเรื่องวัตถุดิบหรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที ผมติดนิสัยพูดครับ" เรย์แก้คำพูดตัวเองเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเยาะ "พูดให้ถูกคือ ตอนนี้วัตถุดิบทุกชิ้นในเซิร์ฟเวอร์ ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกแกอีกต่อไปแล้ว แต่พืชผลและแร่หายากร้อยเปอร์เซ็นต์ อยู่ในกำมือของ *บริษัท เรย์นา โฮลดิ้งส์* เรียบร้อย" ผู้จัดการหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือที่ถือปากกาเซ็นสัญญาถึงกับสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ หากไม่มีวัตถุดิบเหล่านั้น สมาชิกนับพันคนของสมาคมจะกลายเป็นผู้เล่นตกยุคทันที อาวุธพัง ซ่อมไม่ได้ ดันเจี้ยนเคลียร์ไม่ผ่าน และที่สำคัญที่สุด... สัญญาณเตือนภัยจากเหล่านักลงทุนรายใหญ่กำลังจะระเบิดใส่หน้าประธานสมาคมของพวกเขา "คุณต้องการเท่าไหร่... เงินสดเท่าไหร่ คุณถึงจะยอมปล่อยมือจากฟาร์มพวกนั้น?" เสียงนั้นเริ่มสั่นเครือ "เงินสดเหรอ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยผอมโซในอดีตบัดนี้เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและอوراแห่งผู้กุมอำนาจ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวผู้จัดการสมาคมช้าๆ จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังจนชนผนังห้อง "เงินของพวกแก มันสกปรกเกินกว่าที่ฉันจะเอามาใช้ฟอกมือ" เรย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงิน ลวดลายสลักด้วยทองคำแท้ขึ้นมาควงเล่นในมือ "แต่ถ้าอยากได้ฟาร์มคืน... ง่ายมาก ให้ประธานกิลด์ของพวกแก คุกเข่าลงแล้วกราบขอร้องฉันออกสื่อสตรีมมิ่งสดทั่วประเทศ ภายในเวลาสามนาทีนี้ ไม่อย่างนั้น... ฉันจะกดปุ่ม 'กวาดล้าง' เผาทิ้งทุกแปลงให้ราบเป็นหน้ากลอง" หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่บนผนังห้องฉภาพกราฟิกเรียลไทม์ของฟาร์มมรกต แปลงเพาะปลูกโสมวิญญาณและแร่หินดาราที่กำลังออกดอกงดงาม เรย์ยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวยาววางอยู่บนปุ่มคำสั่งสีแดงฉานที่มีข้อความระบุชัดเจนว่า *[ทำลายล้างทรัพยากรทั้งหมด - มูลค่าความเสียหาย 500 ล้านเหรียญ]* เวลาผ่านไปทีละวินาที เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องดัง *ติ๊ก... ติ๊ก...* บีบเค้นหัวใจของคนในห้องจนแทบหยุดหายใจ ลูน่ายืนกอดอกมองภาพความสิ้นหวังนั้นด้วยสายตาเรียเฉย เธอรู้ดีว่าสามีของเธอไม่ได้ขู่ เรย์ทำจริงทุกอย่างที่พูด ผู้จัดการสมาคมเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นนิ้วของเรย์เริ่มกดน้ำหนักลงบนหน้าจอสมาร์ตโฟนทีละน้อย ระยะห่างระหว่างปลายนิ้วกับปุ่มทำลายล้างเหลือเพียงเสี้ยวพิกเซล "ทะ... ท่านประธานกำลังมา! ขอเวลาอีกนิด!" ผู้จัดการตะโกนสุดเสียง น้ำตาไหลพรากด้วยความอัปยศอดสู ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้านอกหน้าต่างกระจกใส แรงลมจากการหมุนของใบพัดตีเข้ากับกระจกเสียงดังสนั่น ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง ประธานสมาคมโกงความตายตัวจริงเสียงจริงก้าวลงมาด้วยใบหน้าซีดเผือดและเนื้อตัวสั่นเทา เขารีบวิ่งกระหืดกระหอบผลักประตูห้องประชุมเข้ามา พร้อมกับล้มตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นเสียงดัง *ตุบ* ต่อหน้าเรย์ทันทีโดยไม่顾ศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น เรย์หยุดนิ้วที่กำลังจะกดหน้าจอลงพอดิบพอดี เขาก้มมองชายผู้เคยเหยียบย่ำเขาในอดีตที่กำลังก้มกราบแทบเท้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกล้องวงจรปิดในห้องที่เชื่อมต่อไปยังหน้าจอของสมาคมและสื่อทั่วประเทศ "ยินดีต้อนรับสู่เกมของฉันครับ... ท่านประธาน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ