ผู้กล้าที่ไม่ต้องการชื่อ

ตัวเลขมูลค่าสองร้อยล้านเหรียญทองกำลังกะพริบเป็นสีแดงฉานอยู่บนหน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องประชุมใหญ่ของสมาคมโกงความตาย บรรยากาศภายในห้องที่เคยอึกทึกครึกโครมด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าผู้บริหารระดับสูง บัดนี้กลับเงียบกริบราวกับป่าช้า เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับของมาสเตอร์กิลด์ผู้เคยประกาศก้องว่าจะเหยียบย่ำเศษสวะให้จมดิน "เป็นไปไม่ได้... ระบบแจ้งเตือนผิดพลาดหรือเปล่า ทำไมบัญชีสำรองของกิลด์ถึงถูกอายัดแบบเรียลไทม์พร้อมกันทุกเซิร์ฟเวอร์!" เสียงคำรามด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากรองหัวหน้าสมาคม ใบหน้าที่เคยหยิ่งทะนงบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองกราฟการเงินที่ดิ่งลงเหวในพริบตาเดียว เรย์ยืนกอดอกพิงผนังกระจกใสบานใหญ่ สายตาสีเทาเข้มมองลงไปยังเบื้องล่างผ่านคราบเขม่าแห่งความทรงจำอันเจ็บปวด เขาสวมชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของ "ผู้กล้าตกอับ" ผู้เคยถูกหักหลังและโยนทิ้งลงหลุมศพดิจิทัลแห่งนี้เมื่อสามปีก่อน ในมือของเขามีแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีแดงเข้ม หมุนวนช้าๆ ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เหยื่อจะดิ้นรนจนหมดลมหายใจ "ระบบไม่ได้ผิดพลาดหรอกครับท่านรอง..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง ลูน่าก้าวเท้าเข้ามาอย่างสง่างามในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังเคาะหน้าจอแท็บเล็ตส่วนตัวเพื่อแสดงรายละเอียดธุรกรรมทางการเงินที่น่าสะพรึงกลัว "และเงินจำนวนสองร้อยล้านนั้น ก็ไม่ได้ถูกอายัด... แต่มันถูก 'ซื้อขาด' โดยบริษัทโฮลดิ้งที่ชื่อว่า 'รีเซ็ต โกลบอล' ต่างหากล่ะคะ... อ้อ ขออภัยครับ ผมติดปากไปหน่อย" เธอแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาสีฟ้าใสพราวระยับด้วยประกายแห่งความสะใจที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เรย์หันกลับมามองคู่ชีวิตของตน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเพียงเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของยมทูตที่กำลังนับถอยหลังเวลาตายของเป้าหมาย "จำได้ไหมครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังจนทำให้ทุกคนในห้องประชุมต้องสะดุ้งเฮือก "เมื่อสามปีก่อน ตอนที่พวกคุณรุมประณามผมว่าเป็นแค่ภาระ เป็นผู้กล้าที่ไร้ประโยชน์ และถีบพวกเราลงมาจากหอคอยแห่งนี้... พวกคุณบอกว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังและอำนาจ ไม่ใช่ความดีงาม" มาสเตอร์กิลด์หน้าซีดเผือด รีบยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง นิ้วที่สั่นเทาชี้มาที่เรย์ราวกับคนเสียสติ "แก... แกมันเรย์! ไอ้สวะนั่น! เป็นไปไม่ได้... แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้เพื่อซื้อหุ้นทั้งหมดของสมาคมเรา!" "เงินเหรอครับ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังต้องสั่นสะท้าน "เงินที่พวกคุณใช้เสวยสุขบนหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของคนอื่น ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมไม่ได้ไปไหนเลยครับ... ผมแค่ใช้เวลาทุกวินาทีคำนวณมูลค่าความแค้นของตัวเองออกมาเป็นตัวเลข และตอนนี้... บัญชีของพวกคุณติดลบจนแม้แต่ลมหายใจก็ยังต้องจำนองไว้กับผมแล้ว" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหามาสเตอร์กิลด์ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องประชุมดัง ก๊อป... ก๊อป... ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับภูทั้งลูกกำลังกดทับบ่าของทุกคนในที่นั้น "นายต้องการอะไร! จะเอาอะไรก็ว่ามา! หุ้นคืนไปก็ได้! ขอร้องล่ะ... ไว้ชีวิตพวกเราด้วย!" มาสเตอร์กิลด์ผู้ยิ่งใหญ่เมื่อครู่ บัดนี้ทรุดตัวลงคุกเข่าแทบเท้าของอดีตผู้กล้า หยดน้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง เรย์หยุดยืนเบื้องหน้าชายผู้เคยเหยียบย่ำเขา เขาก้มมองร่างที่สั่นเทานั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ขึ้นมาถือไว้ "ผมไม่ต้องการหุ้นคืนหรอกครับ..." เรย์กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหูของอีกฝ่าย "สิ่งที่ผมต้องการ คือการประกาศให้โลกเกมนี้ได้รู้... ว่าสมาคมที่พวกคุณภาคภูมิใจนักหนา ได้ถูกซื้อกิจการและถูกยุบในเวลาเดียวกันด้วย 'เงินสด' เพียงใบเดียว" เรย์หันไปพยักหน้าให้ลูน่า หญิงสาวกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายบนแท็บเล็ตทันที เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกเซิร์ฟเวอร์ หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ทุกแห่งบนท้องฟ้าจำลองของเมืองหลวงปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขนาดมหึมา: **[สมาคมโกงความตายถูกซื้อกิจการและถูกลบออกจากระบบถาวรโดย: ผู้กล้าที่ไม่ต้องการชื่อ]** ความโกลาหลระเบิดขึ้นทันที เสียงกรีดร้องและความตกใจของผู้เล่นหลายล้านคนดังระงมทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ แต่ในห้องประชุมแห่งนี้ กลับมีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เรย์มองภาพความพินาศผ่านกระจกใส ก่อนจะเสียบบัตรเครดิตสีดำลงบนเครื่องอ่านข้อมูลออปติคอลที่ติดตั้งไว้ที่ผนัง เสียง "ติ๊ด" ดังขึ้นยาวนานยืนยันการทำธุรกรรมสมบูรณ์แบบ พร้อมกับที่ร่างของผู้บริหารทุกคนค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทาและหายลับไปจากระบบตลอดกาล ลูน่าเดินเข้ามาเคียงข้าง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูก เรย์โอบไหล่บางของเธอไว้เบื้องหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่เผยให้เห็นรุ่งอรุณแห่งการแก้แค้นที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ทว่า ทันใดนั้นเอง หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงกระพริบถี่ พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาโดยไม่มีที่มา: *"ยินดีด้วยกับชัยชนะขั้นแรก... ผู้กล้าตัวปลอม"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ