ดวลกับมือขวาของศัตรู

"น่าสมเพชเสียจริง... นึกว่าสมาคมโกงความตายจะส่งสุนัขล่าเนื้อที่มีฝีมือมากกว่านี้เสียอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานดังขึ้นท่ามกลางเศษซากหินปูนที่พังทลายของลานประลองใต้ดิน เรย์ยืนนิ่งสงบ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำสนิท อีกข้างถือดาบสั้นที่เคลือบด้วยออร่าสีทองจางๆ สายตาคมกริบมองร่างของ "การ์เน็ต" มือขวาคนสนิทของผู้บริหารสมาคม ที่บัดนี้กำลังนอนหอบหายใจรดพื้นดิน สภาพเสื้อผ้าขาดวิ่นและเต็มไปด้วยรอยแผลไหม้จากการโจมตีเมื่อครู่ การ์เน็ตกัดฟันกรอด เลือดสีสดไหลยิ้มมุมปาก ดวงตาเบิกโพ้างosด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อไม่กี่นาที ก่อน เขายังเป็นฝ่ายได้เปรียบ ใช้ทักษะระดับสูงกดดันเรย์จนมุม แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวที่เรย์ตัดสินใจ "เปิดใช้ระบบ" ทุกอย่างก็พลิกผันราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ "เป็น... เป็นไปไม่ได้..." การ์เน็ตเค้นเสียงลอดไรฟัน "แกมันก็แค่... ไอ้ผู้กล้าตกอับที่ถูกพวกเราถีบหัวส่งไม่ใช่หรือไงวะ! ทำไมพลังเวทของแกถึง... ทะลุทะลวงการป้องกันของฉันได้!" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้อง ราวกับเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง ความเงียบงันที่กดดันทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ความผิดพลาดที่สุดของพวกแก..." เรย์หยุดยืนตรงหน้าการ์เน็ต เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ก้นบึ้ง "...คือการคิดว่าคนที่เราเหยียบย่ำในวันนั้น จะยังคงยืนอยู่ที่เดิมในวันนี้" ดวงตาของการ์เน็ตหดแคบลงด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด เขาพยายามจะขยับมือเพื่อหยิบศิลาเคลื่อนย้ายมิติ แต่ทว่า... *ฉับ!* แสงสีทองวาบผ่านหน้าไปพร้อมกับนิ้วมือของการ์เน็ตที่ขาดกระเด็นตกลงพื้น เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นทะลุความเงียบ แต่เรย์ไม่ได้แสดงสีหน้าเวทนาแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับศัตรูที่พ่ายแพ้ "กลับไปบอกเจ้านายของแกซะ" เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระชับ เยือกเย็น และทรงพลัง "เตรียมเงินชดเชยค่าหัวของฉันไว้ให้ดี เพราะอีกไม่นาน... ฉันจะไปเคาะประตูบ้านพวกมันด้วย 'เงินสด' จำนวนมหาศาล ที่จะซื้อทั้งสมาคมของพวกมันให้กลายเป็นจุล" ในมุมมืดของลานประลอง ลูน่ากำลังยืนกอดอกพิงเสาหิน ใบหน้าสวยหวานประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาอย่างผู้กุมชัยชนะ เธอนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ซึ่งกำลังแสดงยอดตัวเลขบัญชีที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจากการเดิมพันรอบนี้ "เรย์คะ... เอ่อ, เรย์ครับ" ลูน่าส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับยกแท็บเล็ตขึ้นโชว์ "ทางสมาคมเริ่มเคลื่อนไหวฝูงโดรนรบเข้ามาล้อมรอบพิกัดนี้แล้วครับ เรามีเวลาอีกแค่สามนาที ก่อนที่แขกไม่invited จะมาถึง" เรย์ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเล็กน้อย เขาสบตากับการ์เน็ตที่สติกำลังจะเลือนรางก่อนจะหันหลังกลับอย่างไม่ไยดี "งั้นก็รีบจัดการให้เรียบร้อยเถอะครับ ลูน่า" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะเดียวกัน ลูน่าก็กดปุ่มยืนยันบนหน้าจอสีฟ้าใส เสียงระบบ AI สังเคราะห์ดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของคนทั้งบริเวณ [ทำการชำระเงินสำเร็จ: ซื้อกิจการรอบพื้นที่ 5 กิโลเมตรเรียบร้อยแล้ว] [ระบบความปลอดภัยทั้งหมดถูกโอนสิทธิ์ให้ "ผู้เล่นเรย์" เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว] การ์เน็ตที่นอนจมกองเลือดเบิกตากว้างเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลงท่ามกลางความตกตะลึง ทว่า ในวินาทีที่เรย์และลูน่ากำลังจะก้าวเดินออกไปจากซากปรักหักพัง เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านบนทางออก แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาที่ร่างของชายปริศนาสวมหน้ากากเงิน ที่กำลังยืนมองลงมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "น่าประทับใจจริงๆ ครับ... อดีตผู้กล้า" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยทักทาย "แต่คุณคิดจริงๆ หรือครับ ว่าการซื้อพื้นที่ตรงนี้ จะรอดพ้นจากสายตาของ 'ผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริง' ไปได้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ