บั๊กแห่งโชคชะตา

กลิ่นอายของควันปืนและฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายจากการลงจอดของฝูงเฮลิคอปเตอร์ยังไม่ทันจางหาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมก็ดังระรัวขึ้นในโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ลานประลองแห่งนี้ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงเพลิงที่บ่งบอกถึงวิกฤตการณ์ระดับเซิร์ฟเวอร์ "เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมระบบถึงล็อกกระเป๋าเงินกิลด์!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของหัวหน้าฝ่ายการเงิน "สมาคมรุ่งอรุณ" ดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล ชายร่างท้วมในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงกำลังรัวนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเร็วจนเกิดภาพติดตา แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นมีเพียงข้อความตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ที่สลักหราอยู่กลางอากาศ—*[บัญชีถูกอายัดเนื่องจากตรวจพบความผิดปกติทางธุรกรรม]* เรย์ยืนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนานเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของยมทูตที่กำลังยืนรอเวลาเช็คบิล "ตกใจอะไรรูปแบบนั้นล่ะครับคุณเฉลิม" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วลานประลองที่เงียบกริบลงถนัดตา "เงินที่พวกคุณสูบฉีดมาจากน้ำพักน้ำแรงของคนอื่น ผ่านการโกงและการหักหลัง... มันก็แค่กลับคืนสู่เจ้าของที่แท้จริงเท่านั้นเอง" "แก... แกทำอะไรกับระบบไอ้เรย์!" เฉลิมหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกเขาว่าสถานการณ์ตอนนี้เหนือการควบคุมไปไกลลิบลิ่วแล้ว ลูน่าก้าวเข้ามาเคียงข้างเรย์ เธอปัดฝุ่นที่เกาะตามชายเสื้อคลุมนักเวทสีนิลเบาๆ สายตาคู่สวยกวาดมองเหล่าสมาชิกสมาคมรุ่งอรุณที่เคยเชิดหน้าชูตาด้วยความเย่อหยิ่ง แต่ในตอนนี้กลับตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "ไม่ต้องไปโทษระบบหรอกค่ะ" ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูก "ในเมื่อช่องโหว่ที่พวกคุณใช้หากินมาตลอดหลายปี ถูกออกแบบมาเพื่อให้คนฉลาดน้อยอย่างพวกคุณตายใจตั้งแต่แรกอยู่แล้วต่างหาก" คำพูดของลูน่าราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของทุกคน สมาคมรุ่งอรุณไม่ได้ถูกทำลายด้วยกำลังทหาร แต่ถูกรื้อถอนรากถอนโคนด้วยข้อมูลและการเงินที่เหนือกว่าแบบเบ็ดเสร็จ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เรย์ไม่ได้สนใจความตื่นตระหนกของพวกมันอีกต่อไป สมาธิของเขากลับพุ่งเป้าไปที่หน้าต่างระบบส่วนตัวที่เปิดขึ้นมาเฉพาะเขากับลูน่าเท่านั้น หน้าจอสีฟ้าใสปรากฏโค้ดคำสั่งประหลาดที่ไหลผ่านรวดเร็วยิ่งกว่าสายน้ำ มันคือ "บั๊กแห่งโชคชะตา" ช่องโหว่ระดับพระเจ้าที่เรย์ค้นพบโดยบังเอิญในขณะที่เขากำลังถูกถีบลงสู่ก้นบึ้งของความตกต่ำ *[ระบบตรวจพบเส้นทางการไหลเวียนของเงินตราข้ามมิติ...]* *[คุณต้องการทำธุรกรรมจำลองแบบ ‘ไม่จำกัดวงเงิน’ หรือไม่?]* เรย์จ้องมองตัวเลือกนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววครุ่นคิด ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก มือขวายกขึ้นแตะที่อากาศเบาๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต—วันที่เขาและลูน่าถูกขับไล่ออกจากปาร์ตี้อย่างไร้เยื่อใย วันที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเหมือนก้อนกรวดข้างทาง—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำ ความแค้นทั้งหมดนี้มีมูลค่าเท่าไหร่กันนะ? ถ้าตีเป็นเงินสด... มันคงมากพอที่จะซื้อทั้งโลกใบนี้ได้เลยกระมัง "เรย์คะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาจากลูน่าดึงสติของเขากลับมา มือเรียวเล็กเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของเขาเบาๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่ตรงนี้... เคียงข้างคุณเสมอค่ะ" เรย์หันไปสบตากับคู่ชีวิตของตน รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอดีตผู้กล้าเพียงชั่วพริบตาก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอันน่าเกรงขาม "ครับ ลูน่า" เรย์ตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ได้เวลาทวงคืนทุกอย่างที่เราควรจะได้แล้วล่ะครับ" นิ้วเรียวกดลงไปที่ปุ่มยืนยันบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างไม่ลังเล *คลิก!* ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทุกคนก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ราวกับมังกรยักษ์ที่หลับใหลมานับพันปีตื่นขึ้นจากการจำศีล แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน ส่องประกายเจิดจ้าจนแสบตา กลบแสงอาทิตย์ยามบ่ายเสียสนิท ตัวเลขในบัญชีทรัพย์สินส่วนตัวของเรย์ไม่ได้เพิ่มขึ้นทีละหลัก สองหลัก หรือเป็นร้อยเป็นพัน แต่มันกำลังพุ่งทะยานขึ้นแบบทวีคูณจนหน่วยตัวเลขด้านหลังยาวเหยียดจนแสดงผลไม่หมด ระบบเศรษฐกิจทั้งหมดของเกมกำลังถูกรีเซ็ตใหม่ด้วยอำนาจเงินสดมหาศาลที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของเซิร์ฟเวอร์หลัก! "บ้าน่า... มูลค่าทรัพย์สินระดับนั้นมัน... มันเป็นไปได้ยังไง!" โปรแกรมเมอร์ของสมาคมรุ่งอรุณกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก เมื่อหน้าจอของเขาระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ จากภาระงานประมวลผลที่เกินขีดจำกัด แต่ก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัวรับมือกับความพินาศครั้งนี้ เสียงประกาศก้องกังวานจากระบบกลางก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงประกาศก้องที่ดังก้องไปทั่วทุกอาณาจักรในเกม *[ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการเข้าซื้อกิจการ "สมาคมรุ่งอรุณ" ทั้งหมด 100% โดยผู้ถือหุ้นรายใหม่... มหาเศรษฐีไร้ชื่อผู้ถือครองสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว]* เฉลิมทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ในตอนนี้... พวกเขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับผู้เล่นธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังกราบกรานอยู่แทบเท้าของ "เจ้าของ" โลกใบนี้ตัวจริง เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเหล่าอดีตสหายร่วมปาร์ตี้ที่เคยทรยศเขาอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังชัดเจนในความเงียบงัน เขาก้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบข้างหูของคนที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิท "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของพวกคุณนะครับ... หวังว่าจะสนุกกับเงินก้นถุงที่ผมเมตตาให้นะครับ" เรย์เหยียดตัวตรงขึ้น สายตาคมกริบมองตรงไปยังประตูทางเข้าหลักของลานประลองที่บานประตูขนาดมหกำลังค่อยๆ เปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาลึกลับในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอันตราย—บุคคลที่แม้แต่เรย์เองก็คาดไม่ถึงว่าจะโผล่มาในจังหวะเวลานี้! โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ