ซื้อกิจการหน้าด่าน

เสียงกระแทกโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อดีดังสนั่นจนถ้วยชาเซรามิกราคาแพงสั่นสะเทือน กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของกิลด์ "อรุณรุ่งนิรันดร์" อดีตสังกัดอันทรงเกียรติที่ตอนนี้กำลังสั่นคลอนด้วยตัวเลขสีแดงฉานในบัญชี "แกหมายความว่ายังไงที่บอกว่า... สัญญาเช่าที่ดินโซนการค้าประตูทิศตะวันออกทั้งหมดถูกยกเลิก!" บารอนโวล์ฟ หัวหน้ากิลด์คนปัจจุบัน หน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อเมื่อมองรายงานการเงินในมือ เอกสารสิทธิ์ที่เคยค้ำจุนรายได้หลักของกิลด์กว่าสิบเปอร์เซ็นต์ในแต่ละวัน บัดนี้ถูกซื้อขาดโดยบุคคลปริศนา "ระ... ราบงานท่านหัวหน้าครับ" ผู้จัดการฝ่ายทรัพย์สินของกิลด์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง "คนของเรารีบไปเจรจาต่อสัญญาตามกำหนด แต่ทางเจ้าของที่ดินเดิมปฏิเสธเสียงแข็ง แถมพวกเขายังบอกว่า... มีมหาเศรษฐีลึกลับกว้านซื้อกรรมสิทธิ์ทั้งหมดด้วยเงินสด แถมยังเสนอให้เราย้ายออกภายในสามชั่วโมงนี้ด้วยครับ ไม่งั้นจะถูกฟ้องข้อหาบุกรุก!" "บ้าที่สุด! ใครมันบังaaniกล้ามาลูบคมกิลด์อรุณรุ่งนิรันดร์วะ!" บารอนโวล์ฟคำรามลั่น ขว้างแฟ้มเอกสารอัดหน้าลูกน้องจนกระจัดกระจาย "สืบมาหรือยังว่ามันเป็นใคร? พ่อค้าหน้าไหนมันมีปัญญาใช้เงินสดซื้อที่ดินโซนนั้นในคราวเดียว!" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ร่างของหญิงสาวในชุดนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ด้านหลังของเธอคือชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ ลูน่ากวาดสายตามองสภาพความอลหม่านภายในห้อง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทแต่ก้องกังวานชัดเจน "ไม่ต้องเสียเวลาสืบหรอกครับท่านบารอน... เพราะพวกเราเองเป็นคนซื้อ" เสียงฮือฮาและสายตาดดูถูกระคนตกใจพุ่งเป้าไปที่ผู้มาใหม่ทันที บารอนโวล์ฟหรี่ตาลงจ้องมองร่างทั้งสอง พยายามนึกทบทวนความทรงจำก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะออกมาเมื่อจำได้ "หึ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้เศษสวะเรย์กับนังจอมเวทตกอับนี่เอง! ออกไปจากที่นี่ซะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกแก อยากเล่นขายของก็ไสหัวไปไกลๆ!" เรย์ยังคงยืนนิ่งเงียบ เขาสอดมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม ก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาโต๊ะประชุมด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังเดินชมสวนหลังบ้าน ความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวตนของเขาจนทำให้ผู้บริหารหลายคนในห้องถึงกับต้องถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เล่นขายของงั้นหรือครับ..." เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง "น่าเสียดายจังนะท่านบารอน ที่ของเล่นชิ้นนี้... มันดันเป็นตึกบัญชาการหลักและร้านค้าทุกแห่งที่ทำรายได้ให้กิลด์ของท่านถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์" เรย์ดึงเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก เอกสารนั้นกางออกเผยให้เห็นตราประทับทางกฎหมายอย่างถูกต้องชัดเจน "และตอนนี้... ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์คนใหม่ ผมขอประกาศไล่พวกคุณออกจากพื้นที่นี้ภายในสิบนาทีครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ ก่อนที่บารอนโวล์ฟจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาด้วยความขบขันราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี "ฮ่าๆๆๆ! แกฝันกลางวันอยู่หรือไงไอ้หนู? คิดว่ามีเศษเงินซื้อตึกแล้วจะมาไล่กิลด์ใหญ่อย่างพวกเราได้เหรอ? รปภ.! จับไอ้สารเลนี่โยนออกไปให้พ้นหน้าฉันที!" สิ้นคำสั่ง การ์ดระดับสูงสวมเกราะหนักสี่นายพุ่งเข้ามาหาเรย์ทันทีด้วยจิตสังหารอันรุนแรง พวกมันชักดาบเล่มโตหมายจะสั่งสอนไอ้คนที่บังอาจมาหยามหน้ากิลด์ถึงถิ่น ลูน่าขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่ายเวทมนตร์พริบตาเดียว วงแหวนเวทสีครามปรากฏขึ้นใต้เท้าของการ์ดทั้งสี่ ร่างของพวกมันแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเสาเหล็กกล้า ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว บารอนโวล์ฟหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อตระหนักได้ว่าพลังของคนทั้งสองไม่ใช่ระดับที่กิลด์ของเขาจะต่อกรได้อีกต่อไป เรย์เดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบารอนโวล์ฟ ระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงก้าว เขาก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังของหัวหน้ากิลด์ต้องสั่นสะท้าน "จำวันที่พวกคุณถีบส่งผมออกจากทีมได้ไหมครับ... วันนั้นพวกคุณบอกว่าคนไร้ค่าอย่างผมไม่มีทางมีวันลืมตาอ้าปากได้อีก" เรย์ยกยิ้มมุมปาก สายตาคมกราบมองด้วยความสมเพช "แต่วันนี้... ผมใช้เงินสดซื้อหัวใจธุรกิจของพวกคุณมาไว้ใต้เท้า และนี่... เป็นแค่จุดเริ่มต้นของการชำระบัญชีเท่านั้น" เรย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกมาจากกระเป๋า หมุนเล่นในมืออย่างสบายอารมณ์ เสียงสัญญาณแจ้งเตือนจากระบบการเงินดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินก้อนสุดท้ายที่ทำให้ระบบบัญชีของกิลด์อรุณรุ่งนิรันดร์กลายเป็นศูนย์ทันที หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องแสดงผลสถานะ "ล้มละลาย" สีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ บารอนโวล์ฟทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด เรย์ก้มมองผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ดังก้องไปทั่วห้อง "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากอาณาจักรนี้ได้แล้วครับ... เพราะพรุ่งนี้เช้า ที่ดินผืนนี้จะถูกทุบทำลานเพื่อสร้างเป็นห้องน้ำสาธารณะ" [คลิกอ่านตอนต่อไปเพื่อดูความสะใจขั้นสุด เมื่อเรย์ใช้เงินฟาดหน้าสมาคมโกงความตายจนต้องกระอักเลือด!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ