คำท้าทายจากคนเคยรู้จัก

กลิ่นอายของไวน์ราคาแพงผสมผสานกับควันซิการ์ชั้นดีในห้องรับรองวีไอพีของโรงแรมระดับเจ็ดดาว ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ารื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเน่าเฟะที่เกิดจากความโลภและอำนาจเงินที่ใช้กดขี่ผู้อื่น "แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ เรย์?" เสียงตบโต๊ะดังสนั่น พร้อมกับร่างของ 'วัลแคน' อดีตนักรบแนวหน้าแห่งปาร์ตี้ผู้กล้า ที่ปัจจุบันสวมชุดสูทสั่งตัดพิเศษราคาแพงระยับ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะเย้ย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามเช่นเดียวกับในวันที่เขากล้าถีบส่งเรย์และลูน่าลงสู่เหวลึกแห่งความตาย เรย์ยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท มือเรียวยาวถือแก้วไวน์แกว่งช้าๆ สายตาคมกริบมองชายตรงหน้าเหมือนมองแมลงตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอย่างไร้ค่า ข้างกายของเขาคือ 'ลูน่า' ที่กำลังจิบชาคาโมมายล์อย่างใจเย็น ดวงตาสสีครามของเธอไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปาก "แกหมดประโยชน์ไปแล้ว เจ้าพวกสมาคมโกงความตายเขาเมตตาปล่อยให้แกมีชีวิตรอดเป็นขอทานข้างถนนก็บุญแค่ไหนแล้ว ยังกล้าเอาเงินสกปรกมาจากไหนมาเช่าห้องนี้วะ?" วัลแคนพ่นคำดูถูกออกมาอีกระลอก พร้อมกับโน้มตัวลงมาใช้มือค้ำโต๊ะกระจกใสเพื่อข่มขู่ "บอกพิกัดบัญชีสำรองของแกมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะทำให้แกได้ลิ้มรสความตายที่แท้จริงอีกรอบ!" ห้องรับรองตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เรย์ค่อยๆ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียงกระทบของแก้วกับกระจกดังชัดเจนท่ามกลางความตึงเครียด "แกพูดมากเกินไปแล้วนะ วัลแคน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชาจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ "รู้ไหม... สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดไม่ใช่คนทรยศ แต่เป็นคนทรยศที่สมองทึบแถมยังปากเหม็น" "ไอ้สาส! ปากดีนักนะ!" วัลแคนชักดาบสั้นเวทมนตร์ที่ซ่อนไว้ใต้สูทออกมา หมายจะพุ่งเข้ามาปะทะ แต่ทว่า... *กริ๊ง...* เสียงกริ่งประตูห้องรับรองดังขึ้นขัดจังหวะ วัลแคนชะงัก หันไปมองด้วยความฉุนเฉียว "ใครวะ! กูสั่งแล้วว่าห้ามรบกวน!" ทว่า ประตูห้องไม่ได้ถูกเปิดจากภายนอกด้วยพนักงานโรงแรม แต่กลับถูกเปิดออกอย่างไร้เสียงโดยชายชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่ยืนเรียงราย บรรยากาศรอบตัวของพวกเขานิ่งสงบไร้คลื่นพลัง แต่กลับกดดันจนคนที่อยู่ในห้องหายใจไม่ออก หัวหน้าทีมมือสังหารระดับตำนาน 'โครว์' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรองเท้าหนังขัดเงา เขาไม่ได้ชายตาแลวัลแคนแม้แต่น้อย แต่เดินตรงไปโค้งคำนับให้เรย์ด้วยความเคารพอย่างสูง "นายท่านเรย์ งานเรียบร้อยตามคำสั่งครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยรายงาน วัลแคนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยว่าคนพวกนี้อันตรายระดับร้อยโครว์ "เฮ้ย! พวกแกเป็นใคร? รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร! ฉันคือคนสำคัญของสมาคมโกงความ..." "เงียบปากน่า รำคาญ" โครว์เหลือบสายตาคมกริบมองวัลแคนเพียงแวบเดียว ราวกับมองซากศพที่เดินได้ เรย์พยักหน้ารับเบาๆ พลางหยิบสมาร์ตโฟนสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นิ้วเรียวกดหน้าจอไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นในอากาศ *ติ๊ง! (โอนเงินสำเร็จ: 50,000,000 ดอลลาร์เครดิต)* "ค่าบริการสำหรับสุนัขรับใช้ที่เห่าเสียงดังเกินไป หวังว่าจะพอใจนะ" เรย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปาก โครว์โค้งรับอีกครั้ง "ด้วยความยินดีครับ นายท่าน เงินจำนวนนี้สามารถซื้อชีวิตของมันได้ถึงสบรอบด้วยซ้ำ" วัลแคนหน้าถอดสี ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ม...ไม่จริง! แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนั้น! แกมันก็แค่ผู้กล้าตกอับที่ถูกถอดสิทธิ์ไม่ใช่เหรอวะ!" ลูน่าหัวedเบาๆ ในลำคอ เธอวางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอดีตสหายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช "พวกนายมันก็แค่กบในกะลาที่คิดว่าการยึดครองอำนาจปลอมๆ จะทำให้พวกนายยิ่งใหญ่ เรย์ไม่ได้ตกอับ... เขาแค่กำลังซื้อบริษัทของพวกนายทิ้งทีละสาขาต่างหากล่ะ" สิ้นคำพูดของลูน่า วัลแคนก็เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ความจริงที่กระแทกหน้าอย่างรุนแรงทำให้สมองของเขาขาวโพลน สมาคมโกงความตายไม่ได้กำลังล่าเรย์ แต่เรย์ต่างหาก... ที่กำลังใช้เงินซื้อหัวของพวกมันทีละคน! "ได้เวลาชำระบัญชีแล้วล่ะ วัลแคน" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อย สายตาคมกริบมองลงมาที่อดีตสหายที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เรย์หยิบการ์ดสีดำขลิบทองออกมาจากกระเป๋า ยื่นไปตรงหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังเงยหน้ามองด้วยความสิ้นหวัง "บอกหัวหน้าของแกนะ... ว่าพรุ่งนี้เช้า ฉันจะไปเยี่ยมสำนักงานใหญ่ด้วยตัวเอง และหวังว่าพวกมันจะมีปัญญาหาเงินมาไถ่หัวตัวเองได้มากกว่าแก" เรย์หันหลังเดินเคียงคู่ไปกับลูน่า มุ่งหน้าไปยังระเบียงกระจกที่เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวกำลังลอยตัวนิ่งสนิทรอรับ ทิ้งให้วัลแคนกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตกอยู่เบื้องหลัง *เสียงรูดบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดวงเงินผ่านฉลุย* พร้อมกับประตูเฮลิคอปเตอร์ที่เปิดกว้าง รอรับผู้เป็นเจ้าของตัวจริงกลับสู่อำนาจที่แท้จริง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ