เปิดโปงความจริงที่หน้าเมือง

"ตัวเลขหนึ่งล้านสองแสนเหรียญทอง... หายวับไปกับตากับค่าเช่าจอภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดมหึมาครอบคลุมพื้นที่แปดทิศทางรอบกำแพงเมืองหลวง คุณว่ามันคุ้มไหมครับลูน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องควบคุมชั้นบนสุดของโรงแรมหรู มองลอดผ่านกระจกใสลงไปยังลานกว้างหน้าประตูกลางของอาณาจักร ที่ซึ่งฝูงชนนับหมื่นกำลังเดินขัดขาแย่งชิงพื้นที่กันชุลมุนเพื่อรอรับฟังการประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าดันเจี้ยนระดับตำนาน เรย์ ในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบทองราคาแพงระยับ กำลังหมุนแก้วคริスタルบรรจุไวน์สีแดงเข้มในมืออย่างใจเย็น แววตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ลูน่า ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างในชุดจอมเวทเข้ารูปสีไพลิน ปรายตามองหน้าจอระบบการเงินที่ลอยเคคว้างอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวกดปัดหน้าต่างรายงานผลตอบแทนแบบเรียลไทม์อย่างคล่องแคล่ว มุมปากระบายยิ้มบางเบาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "สำหรับคนที่กำลังจะถอนรากถอนโคนสมาคมนักล่าอันดับหนึ่งด้วยเงินสด เงินจำนวนแค่นี้ถือว่าเป็นการลงทุนที่ถูกเสียยิ่งกว่าเศษเหรียญทองแดงเสียอีกค่ะ... เอ๊ย ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย" ลูน่าชะงักเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามคุ้นเคย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอแก้เขิน เรย์หันไปมองคู่ชีวิตที่ร่วมผ่านความตายมาด้วยกัน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอดีตผู้กล้าผู้ถูกหักหลัง "ไม่เป็นไรครับ อยู่ด้วยกันสองคน คุณจะพูดอย่างไรก็ไม่มีใครว่าหรอก... อีกอย่าง เงินที่จ่ายไปวันนี้ ไม่ช้าก็เร็ว เราจะสูบมันคืนกลับมาจากบัญชีกลางของพวกมันยี่สิบเท่าตัวอยู่แล้ว" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากระบบส่วนกลางของอาณาจักรก็ดังสนั่นหวั่นไหว เสียงระฆังเวทมนตร์กังวานก้องไปทั่วทุกตึกรามบ้านช่อง หน้าจอโฮโลแกรมยักษ์ที่เรย์ทุ่มเงินซื้อเวลาถ่ายทอดสดไว้ทั้งหมด ปรากฏภาพตราสัญลักษณ์ของ 'สมาคมโกงความตาย' สีเลือดสาดกระเซ็นขึ้นมาแทนที่ประกาศรับสมัครงานเดิมในพริบตา ฮือฮา! เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระเบิดขึ้นจากฝูงชนเบื้องล่าง ประชาชนนับหมื่นเงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกับอ้าปากค้าง เพราะสิ่งที่ปรากฏบนจอภาพขนาดยักษ์หาใช่ประกาศเชิดชูเกียรติของกิลด์ใหญ่ตามที่ควรจะเป็น แต่กลับเป็น... บัญชีรายรับรายจ่ายลับสุดยอด! "นั่นมันอะไรวะเฮ้ย!?" เสียงตะโกนจากนักผจญภัยระดับกลางคนหนึ่งดังลั่นถนน "สมาคมโกงความตายยักยอกเงินรางวัลจากการเคลียร์ดันเจี้ยนระดับ S ไปเจ็ดสิบล้านเหรียญทองเมื่อปีที่แล้วงั้นเหรอ!?" ในห้องควบคุม เรย์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ เขาก้าวเข้าไปใกล้กระจก กวาดสายตามองความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย "เริ่มต้นแล้วสินะครับ" เรย์พึมพำ บนหน้าจอโฮโลแกรม เอกสารหลักฐานการโอนเงินสดเข้าบัญชีส่วนตัวของ 'มาสเตอร์บารอน' ผู้นำกิลด์ผู้ทรงอิทธิพล ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมหมายเลขประจำตัวประชาชนในเกมและนอกเกมอย่างชัดเจน ไม่เพียงเท่านั้น ระบบยังทำการดึงเสียงสนทนาลับผ่านระบบคริสตัลสื่อสารมาเปิดวนซ้ำให้คนทั้งเมืองได้ยินอย่างถ้วนหน้า เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกมันที่ตกลงกันว่าจะโยนความผิดและภาระหนี้สินทั้งหมดให้ 'ผู้กล้าเรย์' แบกรับแต่เพียงผู้เดียวดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วจัตุรัส "ไอ้สารเลวบารอน! พวกมันหลอกพวกเรามาตลอด!" "เงินบริจาคเพื่อช่วยเหลือครอบครัวผู้เสียชีวิตจากดันเจี้ยน... ถูกเอาไปซื้อคฤหาสน์ที่อาณาจักรตะวันตกหมดเลยเหรอเนี่ย!" "จับมันมาเข้าคุก! สมาคมต้มตุ๋น!" เสียงโห่ร้องด้วยความโกรธแค้นของฝูงชนดังประสานกันราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย ภายในเวลาไม่ถึงหนาที กระแสสังคมที่เคยเชิดชูสมาคมโกงความตายกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็ว ความศรัทธาที่สั่งสมมาหลายปีพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยพลังแห่งความจริงและ... เม็ดเงินมหาศาลที่ซื้อพื้นที่สื่อทั้งหมดในกำแพงเมือง ลูน่ากอดอกมองภาพความชุลมุนเบื้องล่างด้วยแววตานิ่งสงบ เธอยกแท็บเล็ตเวทมนตร์ขึ้นมาตรวจสอบสถานะตลาดหุ้นในเกม "หุ้นของสมาคมโกงความตายร่วงลงร้อยละแปดสิบภายในสามสิบวินาทีค่ะ มูลค่าตลาดของพวกมันหายวับไปกว่าพันล้านเหรียญทองในพริบตาเดียว นักลงทุนกำลังแห่กันเทขายหุ้นทิ้งอย่างบ้าคลั่ง" "ปล่อยให้พวกมันดิ้นรนไปก่อนครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเห็นใจ "ความจริงเพิ่งเริ่มต้นทำงานเท่านั้น ความเจ็บปวดที่แท้จริงยังมาไม่ถึง" ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงหอบหายใจของพนักงานต้อนรับระดับสูงของโรงแรมที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มในชุดสูทสתורหรูหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด เขารีบโค้งคำนับเรย์และลูน่าด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด "ทะ... ท่านเรย์ครับ! มีการติดต่อเร่งด่วนจากห้องทำงานส่วนตัวของมาสเตอร์บารอนครับ! พวกเขากำลังส่งตัวแทนระดับสูงมาขอเจรจา และ... และท่านประธานสมาคมขอร้องให้ท่านระงับการปล่อยข้อมูลชุดต่อไปทันที!" พนักงานหนุ่มพูดละล่ำละลัก มือสั่นเทาจนแทบถือกระดาษไม่อยู่ เรย์หันกลับมามองพนักงานคนนั้น ช้าๆ สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก จนผู้มาเยือนต้องรีบก้มหน้าหลบไม่กล้าสบตา "บอกพวกมันไปสิครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนสันหลังวาบ "ว่าคนอย่าง 'ผู้กล้าตกอับ' คนนี้ ไม่รับเงินใต้โต๊ะจากสماคมขยะ... และถ้าพวกมันอยากเจรจา ให้เอาหัวของบารอนมาวางไว้บนโต๊ะนี้ภายในสิบนาทีนี้เท่านั้น" พนักงานหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออ้าปากพะงาบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนจะรีบโค้งตัวถอยหลังกรูดออกจากห้องไปด้วยความตื่นตระหนก ลูน่ายิ้มกริ่มเดินเข้ามาใกล้เรย์ มือเรียวแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อของชายหนุ่ม "ดูท่าทางพวกมันจะสติแตกกันหมดแล้วนะคะ... ว่าแต่ ข้อมูลชุดที่สองที่คุณเตรียมไว้เกี่ยวกับคดีลับใต้ดินล่ะคะ จะปล่อยเลยไหม?" เรย์เหลือบมองหน้าจอแสดงเวลาถอยหลังบนโต๊ะ มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ยังหรอกครับลูน่า... ให้เวลาพวกมันดิ้นรนอีกสักนิด" เรย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองทะลุกระจกไปยังทิศทางของคฤหาสน์สมาคมศัตรู "เพราะอีกสามนาทีต่อจากนี้ จะมีแขกคนสำคัญอีกคนมาเคาะประตูห้องเรา... และเขาคนนั้นแหละ จะเป็นคนถือมีดเล่มสุดท้ายมาเชือดคอพวกมันด้วยตัวเอง" กริ๊งงง! เสียงกริ่งหน้าห้องพักระดับเพนต์เฮาส์ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เรย์และลูน่าหันไปมองประตูบานใหญ่พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมด้านนอกกำลังประกาศตัวเลขความเสียหายระลอกใหม่ของสมาคมโกงความตายอย่างต่อเนื่อง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" มา ณ ที่นี้นะครับ