กลิ่นหอมเรียกทรัพย์

"ถ้าสะใภ้รองตระกูลกู้ยังกล้าเอาเศษกากถั่วเน่าๆ มาแลกกับแป้งสาลีขาวสะอาดในมือข้าอีกรอบ เกรงว่าโรงนาบ้านตระกูลหลิวคงต้องต้อนรับหมูสามตัวแทนคนแล้วล่ะค่ะพี่สะใภ้ใหญ่" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งของไป๋หลิน ดังแว่วมาจากห้องครัวดินเหนียวหลังบ้าน กลิ่นหอมฉุนของน้ำด่างขี้เถ้าและสมุนไพรป่าที่กำลังเคี่ยวเดือดปุดๆ ในหม้อดินเผาใบเก่าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นอับชื้นของยุคสมัยที่ฝ้นฝาดและขาดแคลนให้มลายหายไปในพริบตา นี่คือตอนที่ห้าของเส้นทางชีวิตใหม่... บนผืนแผ่นดินจีนยุคเจ็ดสิบปลายๆ ที่เต็มไปด้วยความกด and การกดขี่ แต่สำหรับไป๋หลินแล้ว กฎเกณฑ์คร่ำครึเหล่านั้นเป็นเพียงเศษกระดาษที่รอเวลาถูกเผาไฟทิ้งเท่านั้น ร่างเพรียวระหงในชุดผ้าฝ้ายสีหม่นแต่สะอาดสะอ้าน ขยับกายอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวเนียนที่ผ่านการบำรุงด้วยน้ำมันโสมจากมิติพิเศษตักน้ำมันพืชบริสุทธิ์ผสมไขมันสัตว์ที่ผ่านการเคี่ยวจนไร้กลิ่นคาวเทลงในอ่างไม้เนื้อดี กลิ่นหอมละมุนของดอกออสแมนตัสป่าผสมผสานกับความเย็นสดชื่นของสะระแหน่จีน ลอยฟุ้งกระจายตัวจนเด่นชัดขึ้นมาเหนתกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันปาล์มเกรดต่ำที่ชาวบ้านทั่วไปใช้กัน "หลินหลิน... เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าน้ำสีเขียวมรกตนี่จะกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า 'สบู่' ที่พวกคนมีเงินในเมืองหลวงเขาใช้กัน?" กู้เฉิน ก้าวเข้ามาเงียบๆ ดั่งเงาตามตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชル์ตสีเขียวขี้ม้าเข้มที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยาตัวน้อยด้วยความระคนห่วงใยและหลงใหลในคราเดียวกัน มือหนายื่นเข้ามาช่วยยกหม้อต้มสมุนไพรหนักๆ ออกจากเตาไฟอย่างรู้ใจ โดยไม่เอ่ยปากบ่นสักคำ ทั้งที่เหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผมหนา ไป๋หลินช้อนตาขึ้นมองสามีสายซัพพอร์ตผู้ไม่เคยขัดใจนางเลยสักครั้งริมฝีปากบางหยักยิ้มพรายอย่างซุกซน นางยื่นนิ้วเรียวไปแตะคางแกร่งของเขาเบาๆ "ถ้าไม่แน่ใจ... สามีของข้าจะยอมเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายไปซื้อด่างโซดามาจากตลาดมืดให้ข้าหรือคะ? วางใจเถอะค่ะกู้เฉิน ของที่ภรรยาคนนี้ทำ รับรองว่านอกจากจะชำระล้างคราบสกปรกบนร่างกายได้หมดจดแล้ว มันยังจะชำระล้าง 'ความจน' ออกไปจากบ้านเราด้วย!" คำพูดโอ้อวดอย่างมั่นอกมั่นใจนั้นไม่ได้ทำให้กู้เฉินรู้สึกว่านางเหลิงลม ตรงกันข้าม หัวใจแกร่งของวิศวกรหนุ่มกลับเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก เขารู้ดีว่าภรรยาของเขาไม่ใช่หญิงบ้านป่าบ้าใบ้อีกต่อไปแล้ว ไป๋หลินคนนี้มีความลับ... ความลับหอมหวานที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องด้วยชีวิต "ไม่ว่าเจ้าอยากทำอะไร พี่จะหาทางหาวัตถุดิบมาให้... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาโสมป่าร้อยปี หรือบุกตลาดมืดตอนตีสาม พี่ก็ยินดี" กู้เฉินกระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหู กลิ่นกายบุรุษหนุ่มเจือจางด้วยกลิ่นไอดินและเหงื่อจางๆ ช่างทรงพลังและสร้างความอุ่นวาบในอกนางเสียเหลือเกิน ไป๋หลินใจสั่นไหววูบหนึ่ง นางรีบเบนสายตากลับไปยังอ่างผสมเพื่อซ่อนพวงแก้มแดงระเรื่อ เทสารละลายด่างลงในน้ำมันอย่างระมัดระวัง พร้อมกับใช้ไม้พายคนเป็นวงกลมอย่างสม่ำเสมอ ปฏิกิริยาเคมีตรงหน้าคือวิทยาสศาสตร์และศิลปะแห่งการปรุงกลิ่นที่นางเชี่ยวชาญที่สุด ในมิติฟาร์มของนางยังมีหัวน้ำหอมโบราณสูตรลับราชสำนักที่สกัดจากดอกไม้หายากอีกนับร้อยชนิด หากนำมาหยดผสมลงในสบู่สมุนไพรล็อตนี้ รับรองว่ามันจะไม่ใช่แค่สบู่ก้อนธรรมดา แต่มันคือ "อัญมณีสีเขียว" ที่จะสร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งตำบล! ผ่านไปเนิ่นนานจนกลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรเริ่มเซ็ตตัว เนื้อสัมผัสในอ่างไม้ค่อยๆ ข้นหนืดขึ้นและเปลี่ยนเป็นสีเขียวหยกใสราวกับหยกแท้ ไป๋หลินเทของเหลวนั้นลงในพิมพ์ไม้ที่กู้เฉินเหลาไว้อย่างประณีตบรรจง นางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก งานยากที่สุดผ่านพ้นไปแล้ว เหลือเพียงรอให้มันแข็งตัวและตัดแบ่งเป็นก้อน "เสร็จแล้วค่ะ... ขั้นตอนต่อไปคือการรอคอย และเตรียมตัวรับทรัพย์" ไป๋หลินยิ้มกริ่ม ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นหอมกรุ่นของความสำเร็จนั้นเอง *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีคนจงใจจะพังมันให้พังครืนลงมา ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงแสบแก้วหูของสะใภ้ใหญ่ตระกูลกู้ที่แผדแผดด่าทอเข้ามาทันที "นังสะใภ้รองตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงปล่อยให้หมาบ้านฉันกินโครงไก่ต้มสมุนไพรของแกจนท้องเสีย! ออกมานี่นะ! วันนี้ถ้าแกไม่ชดค่าเสียหายมา อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจผู้นำหมู่บ้าน!" ไป๋หลินหรี่ตาลงรอยยิ้มบนมุมปากพลันหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยว นางหันไปสบตากับกู้เฉินที่ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันทีด้วยความโกรธ กู้เฉินขยับตัวจะก้าวออกไปจัดการ แต่ไป๋หลินกลับเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อเขาไว้เสียก่อน นางส่ายหัวช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ไม่ต้องค่ะกู้เฉิน... คนพวกนี้กำลังเดินเข้ามาหาที่ตายด้วยตัวเองแท้ๆ ปล่อยให้ข้าออกไปต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของบ้านใหญ่ผู้นี้ด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของสบู่ล็อตแรกหน่อยเถอะค่ะ" นางก้าวเท้าเดินนำหน้าสามีไปยังประตูหน้าบ้าน ชั่วพริบตาที่ไม้กระดานถูกเปิดออก แสงแดดยามบ่ายสาดส่องกระทบร่างของสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดเบี้ยวอยู่หน้าบ้าน แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หลินต้องชะงักและหัวใจกระตุกวูบ ไม่ใช่ท่าทางหาเรื่องของหญิงแก่ปากตลาดผู้นั้น... หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทจีนสีเทาเรียบเนียบผู้ยืนอยู่เบื้องหลัง เขากำลังยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดขึ้นเช็ดปลายจมูก พร้อมกับสูดดมกลิ่นหอมของสมุนไพรที่เล็ดลอดออกมาจากชายคาบ้านตระกูลกู้เข้าปอดลึก ก่อนจะหันมาสบตากับไป๋หลินด้วยรอยยิ้มลึกลับที่อ่านไม่ออก "กลิ่นนี่... ช่างน่าสนใจเสียจริง แม่สาวน้อย เจ้าเป็นคนทำมันขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?" —--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความหอมหวานและร่วมฟาดฟันความอยุติธรรมไปพร้อมกับไป๋หลินนะคะ!