หัวใจที่เริ่มขยับใกล้

"คุณจะเก็บความลับนี้ไว้เพียงลำพังไปอีกนานแค่ไหนคะ กู้เฉิน?" คำถามของไป๋หลินดังก้องท่ามกลางความเงียบงันของสวนสมุนไพรหลังบ้าน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เธอสกัดเองอบอวลอยู่ในอากาศ ยามค่ำคืนเช่นนี้ แสงจันทร์กระจ่างตาฉาบไล้ใบหน้าคมสันของชายหนุ่มที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก กู้เฉินไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงแต่มองลึกลงไปในดวงตาที่ฉายแววเฉลียวฉลาดเกินกว่าสตรีใดในยุคสมัยนี้ของภรรยาตน มือหนาหยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อยๆ เอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ถ่ายทอดออกมานั้นไม่ใช่ความต้องการแบบดิบเถื่อน แต่มันคือความทะนุถนอมราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ดวงดาวในใจดวงนี้จะแตกสลายไป "ผมไม่ได้เก็บไว้เป็นความลับ... ผมแค่รอให้ถึงวันที่คุณพร้อมจะรับรู้มันทั้งหมดต่างหากครับ" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนไป๋หลินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่แผ่ออกมา ไป๋หลินหลุบตาลงต่ำ เธอผ่านชีวิตมาสองภพชาติ การจะเปิดใจให้ใครสักคนเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งกว่าการสกัดน้ำมันหอมระเหยให้บริสุทธิ์ แต่ความดีงามที่ชายผู้นี้มอบให้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา—การซัพพอร์ตโดยไม่ตั้งคำถาม การเป็นเกราะกำบังให้เธอในวันที่ตระกูลกู้รุมทึ้ง—มันเริ่มสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจของเธอทีละน้อย "ชีวิตในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งความเท่าเทียม การมีอยู่ของฉัน... หรือแม้แต่ความสามารถที่ฉันมี มันอาจนำภัยมาสู่คุณได้นะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย กู้เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลทว่าหนักแน่น "ภัยพิบัติหรือ? สำหรับผม ความเป็นตายไม่สำคัญเท่ากับการไม่ได้เห็นคุณยืนอยู่ข้างๆ ผมยอมเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องลมหายใจของคุณไป๋หลิน... นั่นคือสิ่งที่ใจของผมมันสั่งมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่เห็นคุณสู้รบปรบมือกับแม่ใหญ่หน้าไม่อายพวกนั้น" คำพูดของเขาไม่ใช่คำหวานเลี่ยนที่ไร้ความหมาย แต่มันคือคำปฏิญาณที่ฝังแน่นอยู่ในดวงตาคมกริบนั้น ไป๋หลินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้ฉันจะให้คุณดูอะไรบางอย่าง" ไป๋หลินตัดสินใจ เธอคว้ามือเขาไว้แน่น กลิ่นอายแปลกประหลาดที่กู้เฉินไม่เคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเธอ ทัศนียภาพรอบตัวค่อยๆ บิดเบี้ยวราวกับม่านหมอกที่ถูกแหวกออก กู้เฉินเบิกตากว้าง เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ไม่ได้ยืนอยู่ในสวนสมุนไพรหลังบ้านที่คุ้นเคยเสียแล้ว แต่กลับยืนอยู่ในพื้นที่กว้างขวางที่มีพืชพรรณหายากนานาชนิด และกลิ่นหอมของสมุนไพรเลอค่าที่หายสาบสูญไปจากยุคสมัยนี้อบอวลไปทั่วบริเวณ เขามองดูภรรยาของตนด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง "นี่คือ..." "นี่คือตัวตนที่แท้จริงของฉัน" ไป๋หลินยิ้มบางๆ "ความลับที่ฉันไม่เคยบอกใคร แม้แต่คนที่ไว้ใจที่สุดในชีวิตก่อน" กู้เฉินไม่ได้ถามรายละเอียดต่อ เขาเพียงดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แน่น อ้อมกอดที่กว้างใหญ่ของเขาราวกับจะโอบอุ้มโลกทั้งใบของเธอเอาไว้ "ขอบคุณนะครับที่ไว้ใจผม ผมสัญญาด้วยชีวิต... ว่าความลับนี้จะตายไปพร้อมกับผม จะไม่มีใครล่วงรู้ตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่" กลิ่นหอมของดอกไม้ในมิติเริ่มเข้มข้นขึ้นจนชวนให้หลงใหล ทว่าท่ามกลางความโรแมนติกที่เริ่มก่อตัวขึ้น กู้เฉินกลับชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเขาตวัดไปยังทิศทางของรั้วบ้านที่ติดกับชายป่า เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้นซ้ำๆ มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่คุ้นตาของใครบางคนที่เขาเพิ่งจะฟาดฟันไปเมื่อสองวันก่อน "คุณได้ยินไหม?" เขาพึมพำ กระชับกอดไป๋หลินให้แน่นขึ้น "ได้ยินค่ะ..." ไป๋หลินกระซิบ ดวงตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานเป็นความเฉียบคมเย็นเยียบในทันที "นังสะใภ้รองนั่นยังไม่ยอมถอดใจง่ายๆ สินะ" ในตอนนั้นเอง แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันเบนซินก็ส่องสว่างขึ้นจากมุมมืดของสวนหลังบ้าน พร้อมกับเงาร่างของคนที่พวกเขาไม่คิดว่าจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีกครั้งในยามวิกาลเช่นนี้ กลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันดินที่ตั้งใจราดลงบนแปลงสมุนไพรส่งกลิ่นคละคลุ้งมาตามลม "พวกแกสองคน! คิดจะซ่อนตัวอยู่หลังบ้านแล้วทำอะไรลับหลังคนอื่นงั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงของสะใภ้รองตระกูลกู้ดังขึ้นท่ามกลางความมืด ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ฟังดูผิดปกติราวกับคนเสียสติ "วันนี้ฉันจะเผาทุกอย่างให้วอดวาย จะได้รู้กันไปว่าใครกันแน่ที่สมควรเป็นเจ้าของทรัพย์สมบัติของตระกูลนี้!" ไป๋หลินแสยะยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยคว้าขวดแก้วเล็กๆ บรรจุของเหลวสีมรกตออกมาจากมิติโดยที่สะใภ้รองไม่ทันสังเกต เธอไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่นัยน์ตายังทอประกายแห่งความสะใจที่เตรียมจะมอบบทเรียนราคาแพงให้คนโง่เขลา "กู้เฉิน... เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ คืนนี้เราคงต้อง 'ต้อนรับ' แขกไม่ได้รับเชิญด้วยกลิ่นหอมที่แรงกว่าปกติหน่อยแล้วล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ไป๋หลินฟาดฟันพวกคนใจร้ายด้วยความสะใจมาจนถึงบทนี้นะคะ