มิติฟาร์มที่มาพร้อมของแถม

กลิ่นหอมเย็นลึกล้ำของรากโสมป่าอายุหลายร้อยปีลอยอวลอยู่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้ไป๋หลินต้องขมวดคิ้วมุ่นในยามวิกาลเช่นนี้ กลับไม่ใช่กลิ่นสมุนไพรบนภูเขา หากเป็นละอองหมอกสีมุกที่กำลังแผ่ขยายตัวอย่างเงียบเชียบภายในมิติฟาร์มส่วนตัวของนาง "แปลกจริง... คราวก่อนพื้นที่ตรงนี้ยังเป็นเพียงดินแห้งแล้งสำหรับปลูกผักสวนครัว เหตุใดวันนี้จึงมีไอหมอกวิญญาณหนาแน่นปานนี้?" ไป๋หลินพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน มิติฟาร์มที่นางได้รับติดตัวมาจากการทะลุมิติเข้ามาในยุค 70-80 นี้ไม่ได้มีดีแค่ความกว้างขวาง แต่ในค่ำคืนนี้ มันกลับแสดงความลับอีกประการออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ เบื้องหน้าของนางคือแปลงดินสีดำสนิทที่ให้กลิ่นอายอบอุ่นแปลกประหลาด ใจกลางแปลงดินนั้นมีน้ำพุขนาดเล็กผุดขึ้นมา ละอองน้ำที่กระจายตัวออกไปกระทบเข้ากับเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายากที่นางเพิ่งเก็บมาจากป่าลึกเมื่อวาน ปรากฏว่าเปลือกนอกของเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นเริ่มแตกออก ปล่อยรากแก้วสีเขียวมรกตพุ่งทะยานหยั่งลงสู่ดินด้วยความเร็วที่สายตามนุษย์แทบจะมองตามไม่ทัน! นี่มัน... พื้นดินเร่งเวลาและยกระดับคุณภาพสมุนไพร! รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว นางไม่ใช่คนตื่นตูม เมื่อเผชิญกับความลับระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้ ไป๋หลินกลับยิ่งสงบนิ่ง สมองของอดีตปรมาจารย์ด้านการปรุงกลิ่นและสมุนไพรหมุนวนอย่างรวดเร็ว สมุนไพรหายากในยุคนี้ถือเป็นสิ่งล้ำค่าที่โรงหมอหลวงในอดีตยังต้องแย่งชิง หากนางใช้ประโยชน์จากมิติฟาร์มนี้เพาะ "ภรรยา... ดึกดื่นปานนี้แล้ว เหตุใดยังไม่นอนอีกเล่า?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลัง พร้อมกับไออุ่นจากร่างกายกำยำที่ก้าวเข้ามาโอบกอดเอวบางของนางไว้หลวมๆ กู้เฉินในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ ปรางAสวมเสื้อคลุมทับลวกๆ ดวงตาคมกราบกกราดมองภรรด้วยความห่วงใยเจือความงัวเงียเล็กน้อย แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับตื่นตัวเต็มที่เมื่อเห็นภรรยายืนอยู่หน้าพื้นที่โล่งในมิติที่ปกติพวกเขามักใช้เก็บเสบียง ไป๋หลินไม่ตกใจเลยสักนิด นางเอี้ยวตัวกลับไปพิงแผงอกกว้างที่คุ้นเคย สูดกลิ่นอายสะอาดสะอ้านเฉพาะตัวของสามีสายซัพพอร์ตผู้ไม่เคยซักไซ้ไล่เลียงความลับของนางเลยแม้แต่น้อย "ข้าตื่นมาเพราะได้กลิ่นแปลกๆ เจ้าค่ะ" ไป๋หลินกระซิบเสียงนุ่ม นิ้วเรียวชี้ไปยังแปลงดินที่ตอนนี้ต้นโสมป่าเติบโตงอกงามจนใบคู่แรกผลิบานอวดรัศมีเรืองรองจางๆ "ดูนั่นสิคะ... สามี ดูสิ่งที่มิติของเรามอบให้อีกแล้ว" กู้เฉินก้มมองตามปลายนิ้วเรียว ดวงตาคมกริบกวาดมองพืชพรรณตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าเนียนนุ่มของภรรยา แววตาของเขาไม่มีความโลภ ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความภูมิใจและความคลั่งรักที่แทบจะล้นปรี่ออกมา "ภรรยาเก่งกาจถึงเพียงนี้ สวรรค์ย่อมต้องประทานสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าอยู่แล้ว" กู้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาสูดดมความหอมอ่อนๆ ที่ซอกคอระหงของนางอย่างถือวิสาสะ มือหนาลูบไล้กลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม "ไม่ว่าเจ้าจะมีความลับอันใด หรือที่แห่งนี้จะมีสมบัติล้ำค่าแค่ไหน จำไว้เสมอว่า... ทุกอย่างเป็นของเจ้า และข้า... เป็นของเจ้าเช่นกัน" หัวใจของไป๋หลินกระตุกวูบ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกในยุคสมัยที่ผู้คนต่างหวาดระแวงกันและกัน สามีผู้นี้กลับมอบความไว้วางใจอย่างไร้เงื่อนไข ยอมเป็นทั้งโล่กำบังและผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลังทุกย่างก้าวของนาง "ปากหวานเสียจริงนะคะ ระวังเถอะ... หากข้าใช้สมุนไพรเหล่านี้ปรุงยาพิษขึ้นมา เจ้าจะว่าอย่างไร?" ไป๋หลินแสร้งเอียงคอถาม ดวงตาพราวระยับด้วยความขบขัน "หากเป็นยาพิษที่ภรรยาเป็นคนปรุง ต่อให้ต้องดื่มลงไปเพื่อพิสูจน์ความจริงใจ ข้าก็ยินดีเป็นหนูทดลองให้เจ้าแต่โดยดี" กู้เฉินตอบหน้าตาเฉย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะปรากฏให้เห็น เสียงหัวเราะเบาๆ ของหญิงสาวดังประสานกับเสียงลมหายใจอุ่นๆ ในมิติอันเงียบสงบ บรรยากาศเต็มไปด้วยความหวานชื่นจนละอองหมอกรอบกายราวกับจะพลอยเคลิบเคลิ้มตามไปด้วย ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูด้านนอกกระทบเข้ามาในโสตประสาท เสียงนั้นดังรัวและหยาบคาย บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้มาเยือนยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของสะใภ้ใหญ่ตระกูลกู้ที่ตะโกนแว้ดเข้ามาในความมืด "กู้เฉิน! ไป๋หลิน! พวกแกตายกันไปแล้วหรือไงถึงไม่ยอมเปิดประตู! รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้ บ้านใหญ่มีเรื่องด่วน!" ไป๋หลินหุบยิ้มทันที แววตาคมคายฉายประกายเย็นเยียบขึ้นมาวับหนึ่ง นางสบตากับกู้เฉิน สามีหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ด้วยความระอา ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น "ดูท่า... ลูกหนี้ที่ยังไม่ยอมชดใช้หนี้เก่า คงจะทนรอให้ถึงรุ่งอรุณไม่ไหวเสียแล้วกระมังคะ" ไป๋หลินแค่นหัวเราะเสียงใส แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น กู้เฉินขยับตัวยืนบังร่างบางของภรรยาไว้ครึ่งก้าว ดวงตาคมกวาดมองไปที่ประตูมิติด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง "เจ้าอยู่ในนี้เดี๋ยวเดียว... เดี๋ยวพี่ไปจัดการหมาบ้าพวกนั้นให้เอง" "ไม่ต้องค่ะ" ไป๋หลินเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของสามีไว้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก "เรื่องสนุกเช่นนี้... ปล่อยให้สามีออกหน้าคนเดียวได้อย่างไรกัน ออกไปดูซิว่า แม่สามีกับพี่สะใภ้ตัวแสบ จะสรรหาเรื่องเดือดร้อนอะไรมาให้เรา ‘ช่วยแก้ปัญหา’ อีกในยามวิกาลเช่นนี้" นางสะบัดมือเบาๆ พาตัวเองและสามีหลุดออกจากมิติฟาร์มกลับสู่โลกความเป็นจริงในห้องนอนคับแคบ ทว่าในวินาทีที่กู้เฉินกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูไม้เก่าแก่ เสียงกระแทกจากด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับพังผืดประตูที่ถูกถีบจนหลุดกระเด็น! ร่างอ้วนท้วมของพี่สะใภ้ใหญ่พุ่งเข้ามาในห้อง พร้อมกับคบเพลิงในมือที่ส่องแสงวับแวม ทว่าสิ่งที่ทำให้ไป๋หลินและกู้เฉินต้องชะงักงัน คือร่างสะโอดสะองของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง พร้อมกับห่อผ้าแพรไหมปักลายประณีตที่ส่งกลิ่นหอมคุ้นเคย—กลิ่นหอมของน้ำหอมชั้นสูงจากเมืองหลวงที่ไม่มีทางมีอยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้! "กู้เฉิน... ในที่สุดก็หาตัวเจอ" หญิงแปลกหน้าคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าเวทนา ก่อนจะพุ่งเข้ามาหมายจะคว้าแขนกู้เฉินไว้ "ท่านพี่... ข้าตามหาท่านจนทั่วแล้ว!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาเติมพลังใจให้ไป๋เป่าเปาคนนี้นะคะ (^-^)