แผนการณ์ยึดคืนพื้นที่นา

"ไป๋หลิน! นังสารเลว! ออกมาเคลียร์เรื่องวันนี้เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนแผดแผดเสียงแหบแห้งดังลั่นหน้าบ้านพักปูนชั้นเดียวสะเทือนไปถึงวงกบหน้าต่าง ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินผ่านต่างหยุดฝีเท้า หันมามองด้วยสายตาสอดรู้สอดเห็น ร่างท้วมของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลไป๋ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างคือลุงใหญ่ที่ถือท่อเหล็กเก่าๆ ไว้ในมือท่าทางเอาเรื่อง ทว่า ภายในบ้านหลังนั้น กลับไม่มีแม้แต่เงาความตื่นตระหนก ไป๋หลินกำลังยืนอยู่หน้าเตาถ่าน กลิ่นหอมอวลของดอกออสแมนตัสเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดและรากบัวป่าลอยฟุ้งกลบกลิ่นอายความวุ่นวายด้านนอกจนหมดสิ้น นิ้วเรียวสวยบรรจงหยดน้ำมันหอมระเหยสกัดเองลงไปในขวดแก้วสีชาอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างรั้วไม่มีค่าพอให้เธอต้องชายตามอง "ปล่อยให้พวกมันแหกปากไปเถอะค่ะ เสียงอีกฝ่ายคงแห้งเหือดก่อนที่เราจะเดินออกไปเปิดประตูเสียอีก" ไป๋หลินเอ่ยขึ้นเบาๆ มุมปากหยักยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่แยแส กู้เฉินที่ยืนซ้อนหลังอยู่เงียบๆ ยื่นมือหนามาช่วยปรับความร้อนของเตาถ่านให้เข้าที่อย่างรู้ใจ สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองภรรยาด้วยความรักใคร่และเอ็นดูระคนดุดัน เขายกมือขึ้นลูบผมเธอนุ่มนวล ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังว่า "ถ้าพวกมันกล้าพังประตูเข้ามา ผมจะหักแข้งหักขาพวกมันแล้วโยนออกไปเอง คุณไม่ต้องเปื้อนมือหรอกค่ะที่รัก" คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความคลั่งรักสายซัพพอร์ตทำให้หัวใจของไป๋หลินพองโต เธอยิ้มรับ หันไปสบตากับสามีที่พร้อมจะชนกับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องเธอ ก่อนจะก้าวเดินออกไปเปิดประตูต้อนรับ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชินีผู้กุมความได้เปรียบทั้งหมด แอ๊ด... เสียงประตูไม้เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าถมึงทึงของป้าสะใภ้ที่เตรียมพ่นคำด่าทอชุดใหญ่ใส่หน้า "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงไปฟ้อง... อุ๊บ!" ป้าสะใภ้ยังไม่ทันได้แผดเสียงต่อ ไป๋หลินก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากดดันจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งเฮือก กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาวจนคนแก่กว่าชะงักงัน "เชิญค่ะ อยากแหกปากให้ชาวบ้านเขารู้ว่าตระกูลไป๋หน้าด้านปลอมลายเซ็นแย่งชิงโฉนดที่ดินแปลงสามของพ่อฉันมาได้นานแค่ไหน เชิญตะโกนดังๆ ได้เลยนะคะ ฉันไม่รีบ" ไป๋หลินเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทุกคำทรงพลังราวดาบคมกริบที่ปักลงกลางใจ ลุงใหญ่หน้าถอดสี รีบดึงแขนภรรยาให้หุบปาก "ยัย... ยัยหลิน อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ ที่ดินแปลงนั้นเป็นมรดกตกทอดตั้งแต่บรรพบุรุษ แกเป็นแค่ผู้หญิงแต่งออกไปแล้ว จะมาอ้างสิทธิ์อะไร!" "มรดกตกทอดงั้นหรือคะ?" ไป๋หลินหัวเราะในลำคอ ดวงตากวาดมองใบหน้าตื่นตระหนกของทั้งคู่ "ในเอกสารกรมที่ดินอำเภอระบุชัดเจนว่า ที่ดินแปลงสาม 15 ไร่ เป็นชื่อของพ่อฉัน 'ไป๋เฉิง' ก่อนท่านจะเสียชีวิต และพวกท่านใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบังคับให้คนตาบอดเซ็นยกให้เมื่อสามปีก่อน คิดว่าฉันไม่มีหลักฐานหรือคะ?" เธอสะบัดข้อมือเบื้องหลัง ส่งสัญญาณให้กู้เฉินหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลออกมา กู้เฉินก้าวออกมาเคียงข้าง ภายนอกดูเงียบขรึมแต่รัศมีคุกคามทางกายภาพของวิศวกรหนุ่มร่างสูงใหญ่ทำให้ลุงใหญ่และป้าสะใภ้ถอยกรูดไปสามก้าวโดยอัตโนมัติ "นี่คือสัญญาจำยอมปลอมแปลงลายมือ มีลายเซ็นพยานปากเอกคือนายแพทย์ประจำตำบลที่เซ็นรับรองว่าพ่อฉันถูกมอมยาในวันนั้น" ไป๋หลินยกแฟ้มขึ้นระดับสายตา น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงสถานีตำรวจและถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมดของพวกท่านมาชดใช้ ฉันให้เวลาพวกท่านตัดสินใจสองนาที... เซ็นชื่อสละสิทธิ์คืนโฉนดให้ฉันซะดีๆ หรือจะติดคุกตอนแก่เลือกเอาค่ะ!" บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้แห้งยิ่งทำให้สถานการณ์ตึงเครียดถึงขีดสุด ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว สลับกับมองหน้าสามีที่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก พวกมันไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกมาตลอดอย่างไป๋หลิน จะพลิกเกมกลับมาตลบหลังด้วยหลักฐานที่แน่นหนาและเด็ดขาดปานนี้! ลุงใหญ่กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นเคือง "แก... นังสารเลว แกมันเนรคุณ!" "เนรคุณหรือคะ? คนที่ปล้นข้าวในจานของเด็กกำพร้าต่างหากคือโจรปล้นชาติ" ไป๋หลินก้าวประชิดตัวเข้าไปอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจีนโชยแตะจมูกคู่กรณี แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนผ่อนคลาย หากแต่เป็นกลิ่นของพิษสงที่พร้อมเล่นงานให้จมดิน "หนึ่ง... สอง... หมดเวลาค่ะ" เธอยื่นกระดาษและปากกาให้ด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุด แต่กลับน่ากลัวที่สุดในสายตาของสองสามีภรรยาตระกูลไป๋ ในจังหวะที่ลุงใหญ่กำลังจะยื่นมือมาคว้าปากกาด้วยความจำยอม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นจากท้ายซอย พร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของเด็กวิ่งมาแจ้งข่าวว่า "พี่กู้! พี่หลิน! แย่แล้วครับ! สินค้าล็อตแรกในตลาดมืดถูกเจ้าหน้าที่เทศ G คุมตัวไว้หมดแล้ว แถม... แถมมีคนจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงมาตามหาตัวคุณกู้ถึงหน้าหมู่บ้านแล้วครับ!" ไป๋หลินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอหันขวับไปสบตากับกู้เฉิน ทันทีที่เห็นแววตาไหววูบและประกายความลับบางอย่างที่สามีซ่อนไว้มานาน เธอก็รู้ทันทีว่า... เรื่องราวไม่ได้จบลงแค่การทวงคืนที่ดินเสียแล้ว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างไป๋เป่าเปาค่ะ