เครื่องหอมราคาแพงในยุคของขาด

"สิบห้าหยวน... คุณพูดว่าเท่าไรนะคะ?" เสียงของไป๋หลินหลุดลอดริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างลืมตัว ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านพักรับรองในตัวอำเภอ กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นฝุ่นเก่าๆ ถูกกลบหายไปจนสิ้นด้วยกลิ่นหอมละมุนเย้ายวนของ 'น้ำหอมแห้ง' เนื้อเนียนละเอียดที่บรรจุอยู่ในตลับไม้ไผ่แกะสลักลายดอกเหมย ฝ่ามือเรียวบางที่เพิ่งวางตลับสินค้าชิ้นแรกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งสั่นน้อยๆ ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว ทว่าเกิดจากคลื่นอารมณ์ที่ซัดกระหน่ำจนยากจะตั้งรับ คนตรงหน้าไม่ใช่พ่อค้าคนกลางหน้าเลือดจากตลาดมืดที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่เป็นชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีหม่น สันจมูกโด่งเป็นสันและแววตาคมกริบดั่งเหยี่ยว เขากลับเป็นเฒ่าแก่ 'เฉียน' เจ้าของร้านสมุนไพรและเครื่องประดับโบราณที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลทางเหนือ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญและสายตาอันแหลมคมราวกับใบมีด เฒ่าแก่เฉียนไม่ตอบในทันที เขายกตลับไม้ไผ่ขึ้นมาจรดใกล้ปลายจมูก หลับตาพริ้มซึมซับกลิ่นอายอันซับซ้อนที่อบอวลด้วยความสดชื่นของเปลือกส้มซ่า เจือด้วยความอบอุ่นของกำยานโบราณ และทิ้งท้ายด้วยกลิ่นไออุ่นของดินหลังฝนในป่าสน—กลิ่นที่ถูกปรุงแต่งขึ้นอย่างประณีตด้วยทักษะการแยกแยะโมเลกุลกลิ่นในมิติพิเศษของไป๋หลิน กลิ่นที่สามารถชะลอความเหนื่อยล้าและปรับสมดุลธาตุในร่างกายได้ เพียงแค่พกติดตัวไว้ใกล้กาย "สิบห้าหยวน แม่นางไป๋... สำหรับสินค้าแฮนด์เมดที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามในยุคสมัยที่แม้แต่แป้งผัดหน้ายังเป็นของฟุ่มเฟือย ถือว่าข้าให้ราคาน้อยไปด้วยซ้ำ" เฒ่าแก่เฉียนลืมตาขึ้น แววตาคมปลาบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง "ท่านรู้หรือไม่ว่า ข้ารับซื้อน้ำหอมนำเข้าจากแดนไกลข้ามมหาสมุทรในราคาเท่าไร และกลิ่นของพวกมัน... เทียบกับงานฝีมือชิ้นนี้ของท่านไม่ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ" เงินสิบห้าหยวนในยุค 70 ปลายๆ เช่นนี้ มีค่ามากกว่าค่าแรงของคนงานในโรงงานใหญ่ถึงเกือบสามเดือนเต็ม! มันคือเงินก้อนโตที่สามารถซื้อแป้งสาลีและเนื้อหมูชั้นดีได้เป็นคันรถ ไป๋หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกหัวใจเต้นระรัวเป็นกลองเพล เธอมองหน้าเฒ่าแก่เฉียนสลับกับธนบัตรใบเก่าสีเข้มปึกหนาที่ถูกเลื่อนมาวางไว้บนโต๊ะอย่างใจเย็น รอยยิ้มบางเบาค่อยๆ คลี่คลายบนมุมปากของหญิงสาว ความกดดันจากตระกูลสามีที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อ และความยากลำบากในการตั้งตัวบนแผ่นดินที่ขาดแคลนราวกับถูกปลดเปลื้องออกไปเปลาะหนึ่ง ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบธนบัตรเหล่านั้นเพื่อเก็บบันทึกความสำเร็จครั้งแรก... ปลายแขนเสื้อสีเข้มของใครบางคนก็ยื่นเข้ามาขวางไว้เสียก่อน กู้เฉิน... สามีผู้เงียบขรึมและมักจะยืนอยู่เบื้องหลังเสมอในยามที่เธอเจิดจรัส เขายังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความตื่นเต้นดีใจใดๆ ทั้งสิ้น ดวงตาสนธยาคู่นั้นกวาดมองไปที่เฒ่าแก่เฉียนด้วยประกายความนัยที่ยากจะหยั่งถึง "เฒ่าแก่เฉียนเป็นคนกว้างขวาง สินค้าชิ้นแรกชิ้นนี้ ข้าขอยกให้เป็น 'ของกำนัล' ในการทำความรู้จักก็แล้วกัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลังเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที ไป๋หลินชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เธอหันขวับไปสบตากับกู้เฉิน ทันทีที่เห็นแววตาไหววูบและประกายความลับบางอย่างที่สามีซ่อนไว้มานาน เธอก็รู้ทันทีว่า... เรื่องราวไม่ได้จบลงแค่การทวงคืนที่ดินเสียแล้ว และสามีหนุ่มผู้เงียบขรึมคนนี้ของเธอ กำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่าที่เธอจินตนาการไว้มากนัก! เฒ่าแก่เฉียนหัวเราะร่วนในลำคอ ดวงตาเป็นประกายด้วยความนับถือระคนหวาดหวั่น "ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือจริงๆ นายช่างกู้ ท่านช่างซ่อนคมได้ล้ำลึกนัก ส่งภรรยามาเปิดตลาดด้วยงานฝีมือชั้นยอด ส่วนตัวท่าน... รอเวลาที่จะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ชิ้นใหญ่สินะ?" กู้เฉินไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ เขาเพียงแต่เอื้อมมือหนามาโอบรอบเอวบางของภรรยาสาวเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามา จนไป๋หลินต้องรีบเก็บอาการประหม่า "ภรรยาของผม เหนื่อยมาทั้งวันแล้วครับ เฒ่าแก่เฉียน... เรื่องสัญญาการผลิตล็อตถัดไป ไว้เราค่อยพูดคุยกันใหม่ในที่ที่เหมาะสมกว่านี้" ชายหนุ่มกล่าวจบก็จูงมือไป๋หลินเดินออกจากร้านสมุนไพรท่ามกลางสายตาตะลึงงันของเฒ่าแก่ชรา ลมหนาวพัดโชยยามบ่าย กลิ่นอายของความสำเร็จคละเคล้าไปกับความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอกของไป๋หลิน ตลอดทางเดินกลับหมู่บ้าน เธอเหลียวมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของสามีที่ก้าวเดินอย่างมั่นคง กู้เฉินไม่ได้พูดอะไร เขายังคงกุมมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าความสุขก้อนนี้จะหลุดลอยหายไป กระทั่งพวกเขาเดินลัดเลาะมาถึงเขตชายป่าหลังหมู่บ้าน ซึ่งเป็นพื้นที่รกร้างห่างไกลผู้คน ทันทีที่กู้เฉินมั่นใจว่าไม่มีใครเงี่ยหูฟัง ชายหนุ่มก็หยุดฝีเท้าลง เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววเคร่งเครียดที่ซ่อนไว้มานาน "หลินหลิน... พี่มีเรื่องต้องสารภาพกับเธอ" กู้เฉินเอ่ยเสียงพร่า ประโยคถัดมาที่หลุดจากปากของสามีสายซัพพอร์ตผู้ไม่เคยขัดใจ กลับทำให้ลมหายใจของไป๋หลินสะดุดกึก "ที่ดินแปลงท้ายหมู่บ้านที่ตระกูลกู้แย่งชิงกับเธอนักหนา... อันที่จริง ใต้ดินลึกrลงไปสามเมตร มีห้องนิรภัยลับยุคสงครามที่บรรจุสิ่งนั้นไว้... สิ่งที่พวกมันตามหามาตลอดชีวิต และพี่เป็นคนเดียวที่รู้กุญแจดอกนั้น" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ไป๋เป่าเปาของแม่" มาโดยตลอดนะคะ!