อดีตที่ตามรังควาน

“หลบซ่อนตัวงั้นหรือ? คำพูดนี้ดูจะให้ราคากับธุรกิจเล็กๆ ของภรรยาฉันมากเกินไปหน่อยไหม กู้หานตง” เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉินดั่งคมมีดที่กรีดผ่านอากาศอันนิ่งสงบภายในบ้านพักไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันหอมระเหยดอกมะลิที่ไป๋หลินเพิ่งสกัดสดๆ ในมิติฟาร์มดูเหมือนจะถูกกลบด้วยกลิ่นไอคุกคามจากชายแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ กู้หานตง—ญาติผู้พี่ที่มีสายเลือดกู้ตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงไหลเวียนอยู่เต็มเปี่ยม ปรับท่านั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าอย่างถือดี ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยขวดโหลแก้วและถังไม้สำหรับผลิตสบู่สมุนไพร มุมปากเหยียดโค้งเป็นรอยยิ้มที่สื่อความนัยว่า ‘ขยะ’ เหล่านี้ไม่มีค่าอะไรในสายตาเขา “กิจการโรงงานผลิตสบู่ระดับจังหวัด... หึ งานฝีมือของชาวบ้านที่นี่มีดีแค่พอเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ตำแหน่งรองผู้บัญชาการหน่วยจู่โจมพิเศษที่นายทิ้งมา มันมีค่ามากกว่าชีวิตของคนทั้งหมู่บ้านนี้รวมกันเสียอีกนะ กู้เฉิน” กู้หานตงวางเอกสารตราประทับสีแดงฉานลงบนโต๊ะไม้ “เบื้องบนไม่ได้มาขอร้อง แต่เขามา ‘สั่ง’ ให้นายกลับไปทำหน้าที่ที่ควรจะเป็น” ไป๋หลินที่ยืนอยู่ข้างกายสามีวางขวดเซรามิกบรรจุน้ำมันหอมระเหยลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าเสียงกระทบของมันกลับดังก้องในโสตประสาทของทุกคน เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความคมคาย “คนเรามักจะให้ค่ากับสิ่งที่ตัวเองโหยหาเสมอสินะคะ” ไป๋หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “สำหรับท่าน อดีตคือยศถาบรรดาศักดิ์ที่ต้องแลกด้วยเลือด แต่สำหรับสามีของฉัน... ความสุขในปัจจุบันคือการได้กลับมาบ้านเพื่อเห็นรอยยิ้มของภรรยา และได้สร้างกิจการที่สุจริตด้วยมือของตัวเอง ท่านคิดว่าสิ่งไหนมัน ‘ไร้ค่า’ กว่ากันล่ะคะ?” กู้หานตงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “ภรรยาชาวบ้านปากคอเราะร้ายดีนี่... แต่เธอควรจะรู้ไว้นะว่าที่นี่ไม่มีอะไรที่เป็นของเธอจริงๆ แม้แต่สิทธิในการครอบครองที่ดินผืนนี้หรือสูตรสบู่ที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในตลาดมืด หากกู้เฉินกลับไปเมืองหลวง ทรัพย์สินทั้งหมดในหมู่บ้านนี้จะถูกโอนไปอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลหลัก... ซึ่งนั่นรวมถึงตัวเธอด้วย” บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นทันตา กู้เฉินขยับกายบังภรรยาไว้เบื้องหลัง มือหนาคว้าข้อมือของกู้หานตงที่กำลังจะเอื้อมมาแตะขวดสบู่รุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นของไป๋หลินไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้อีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ที่นี่ไม่ใช่เมืองหลวง และที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนของตระกูลกู้จะมาวางอำนาจบาตรใหญ่ได้ตามใจชอบ” กู้เฉินกระซิบเสียงเย็นเยียบ “ถ้าวันนี้ท่านมาเพื่อพูดเรื่องงานหรือพยายามจะฮุบสิ่งที่ภรรยาผมเหนื่อยยากสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ... เชิญท่านออกไปทางประตูเดิมที่เข้ามาเสียดีกว่า ก่อนที่ผมจะลืมไปว่าเรามีสายเลือดเดียวกัน” กู้หานตงแค่นยิ้ม ดึงมือกลับมาปัดเสื้อผ้าอย่างไม่แยแส “นายมั่นใจแค่ไหนว่าสิ่งที่สร้างมาจะอยู่รอด? ข่าวเรื่องที่นายซ่อนตัวอยู่นี้ไม่ใช่เรื่องลับอีกต่อไป อีกไม่กี่วันจะมีคณะตรวจสอบจากหน่วยงานกลางลงมาที่หมู่บ้าน... ถึงตอนนั้น ถ้านายยังไม่ยอมเซ็นชื่อกลับไปทำงาน ต่อให้เป็นฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเหลือบมองไปที่เตาต้มสมุนไพรหลังบ้านที่กำลังเดือดปุดๆ “เตรียมตัวให้พร้อมเถอะกู้เฉิน... เพราะหลังจากนี้ ความสงบสุขของพวกนายจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่าในอดีต” เมื่อร่างของกู้หานตงลับสายตาไปพร้อมกับเสียงรถจี๊ปที่แล่นออกจากหมู่บ้าน ไป๋หลินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่เธอปรุงขึ้นใหม่วันนี้ดูเหมือนจะช่วยบรรเทาความตึงเครียดในใจได้บ้าง ทว่ากู้เฉินกลับเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังแน่น เขากดจูบเบาๆ ที่กลุ่มผมของเธอ “ไม่ต้องกลัวนะหลินหลิน” กู้เฉินกระซิบ “ตราบใดที่ผมยังอยู่ ไม่มีใครพรากอะไรไปจากเธอได้” “ฉันไม่ได้กลัวหรอกค่ะ” ไป๋หลินเงยหน้าขึ้นมองสามี ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “แต่ฉันกำลังคิดว่า... หากพวกเขาอยากจะได้สบู่พวกนี้ไปนัก เราก็น่าจะมอบ ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ไว้ให้พวกเขาเสียหน่อย ในเมื่อเขากล้ามาเยือนถึงที่ ก็ต้องได้รับบทเรียนให้สมกับความพยายามเสียหน่อย จริงไหมคะ?” กู้เฉินมองรอยยิ้มที่แฝงความร้ายกาจของภรรยาแล้วก็ได้แต่ยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยขัดใจเธอ และยิ่งในยามที่เธอสวมวิญญาณนักธุรกิจที่พร้อมจะฟาดฟันเพื่อปกป้องครอบครัว เขาก็ยิ่งตกหลุมรักเธอมากขึ้นไปอีก ทว่าในตอนที่ความตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง เสียงเคาะประตูด้านหน้าก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรีบร้อน ไม่ใช่เสียงของกู้หานตง แต่เป็นเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านที่หอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก “ผู้กองกู้! คุณไป๋หลิน! แย่แล้วครับ! ที่หน้าหมู่บ้านมีคนจากสำนักงานควบคุมการค้าและสาธารณสุขเต็มไปหมดเลย พวกเขาบอกว่ามีคนร้องเรียนว่ากิจการสบู่ของคุณทำผิดกฎหมาย และกำลังจะเข้ามาปิดโรงงานของพวกเราเดี๋ยวนี้แล้วครับ!” ไป๋หลินลุกขึ้นยืนทันที ในมือของเธอไม่ได้หยิบสมุนไพรมาเตรียมรับมือ แต่เธอหยิบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายและใบรับรองการผลิตที่เธอเตรียมแผนสำรองไว้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มทำกิจการออกมา “ไปกันเถอะค่ะคุณกู้... ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ของเราจะรีบร้อนอยากเสียเงินค่าปรับจนตัวสั่นเลยทีเดียว” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับไป๋หลินและกู้เฉินนะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะมาช่วยกันลุ้นว่าแผนซ้อนแผนของไป๋หลินจะทำให้คนกลุ่มนี้หน้าหงายกลับไปอย่างไรค่ะ!