คำสรรเสริญที่มาพร้อมงานล้นมือ

ตราประทับไม้เนื้อแข็งในมือของกู้เฉินหาได้แตกสลายเพราะแรงโกรธาไม่ หากแต่แหลกละเอียดลงด้วยทักษะการควบคุมกำลังภายในที่เหนือล้ำของอดีตวิศวกรผู้ซ่อนคมเขี้ยว เศษไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นลงกระทบพื้นดินราวกับหยาดฝนฤดูใบไม้ร่วง ทว่าไม่มีใครในห้องโถงคับแคบนี้สนใจมันอีกแล้ว ในเมื่อสิ่งพิมพ์ลายนูนบนกระดาษสาแผ่นบางที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากสำนักงานไปรษณีย์ประจำคอมมูนเมื่อยามดึกสงัด กำลังประกาศก้องถึงชัยยะที่ทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ยอดสั่งซื้อสบู่สมุนไพรกลิ่นดอกกุ้ยฮวาและแป้งหอมบำรุงผิวล็อตแรก พุ่งทะยานแตะหลักสามพันก้อนภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน! "ดูท่าทางว่าชื่อเสียงของ 'สำนักปรุงกลิ่นไป๋หลิน' จะขจรขจายไปไกลเกินกว่าที่เราคาดการณ์ไว้เสียแล้วกระมังเจ้าคะท่านพี่" ไป๋หลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความระคนขันเล็กน้อย ดวงตาคู่หงส์พินิจมองตัวเลขบนบัญชีด้วยความสงบ เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับความสำเร็จที่โถมเข้ามาอย่างกะทันหันแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับมองเห็นภาระงานอันมหึมาที่กำลังจะกลืนกินเวลาพักผ่อนอันน้อยนิดของเธอและสามีในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้อย่างทะลุปรุโปร่ง กู้เฉินเงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษ ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง แสงตะเกียงสีส้มสาดส่องกระทบใบหน้างดงามที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ เขาส3ัดเศษไม้ในมือทิ้งอย่างไร้ความ 3yลใย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ ใบหน้าคมคายโน้มลงซบลงที่ลาดไหล่ของเธอสูดดมกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำมันหอมระเหยกลิ่นมะนาวที่เธอกลั่นขึ้นเอง เพื่อขับไล่ความอ่อนล้า "ไม่ว่าเจ้าต้องการทำสิ่งใด พี่จะอยู่เคียงข้างและจัดการให้ทุกอย่างราบรื่นเอง" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักและความตามใจชนิดที่ต่อให้ไป๋หลินบอกว่าอยากได้ดวงจันทร์บนท้องฟ้า เขาก็คงจะหาวิธีสร้างบันไดปีนขึ้นไปเด็ดมันลงมาให้ได้ในคืนนี้ "ถ้างานมันล้นมือจนเจ้าไม่มีเวลาพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าพี่จะไปเกณฑ์คนตระกูลกู้ฝั่งโน้นมาเป็นแรงงานราคาถูกให้หมด หรือไม่ก็จ้างคนในหมู่บ้านมาช่วยกวนสบู่ดีเล่า?" ไป๋หลินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มสากของสามีอย่างรักใคร่ "ท่านพี่ อย่าเพิ่งใจร้อนใช้อำนาจมืดรังแกญาติผู้พี่เหล่านั้นเลยเจ้าค่ะ พวกเขาแค่อยلอยากรู้อยากเห็นและรอคอยจังหวะเหยียบย่ำเราตอนล้มละลายเท่านั้น... การที่เราจะจ้างคนในหมู่บ้านมาช่วยงาน ย่อมเป็นหนทางที่ดีที่สุดในตอนนี้ แต่ต้องไม่ใช่การจ้างแบบสุ่มสี่สุ่มห้า เราต้องคัดเลือกคนที่ฝีปากแน่นหนาและไว้ใจได้เข้ามาทำงานในเขตพื้นที่มิติของเรา หรืออย่างน้อยก็ต้องสร้างโรงเรือนแยกต่างหากเพื่อความปลอดภัยของสูตรลับ" หญิงสาววางแผนไว้อย่างรอบคอบ การผลิตสินค้าจำนวนมากในยุค 70-80 ที่ยังมีสายตาอยากรู้อยากเห็นของพวกคณะกรรมการหมู่บ้านคอยจับจ้อง การรักษาความลับทางการค้าคือหัวใจสำคัญที่สุด สบู่และแป้งหอมของเธอไม่ได้มีดีแค่กลิ่น แต่มีส่วนผสมลับจากมิติฟาร์มที่ช่วยบำรุงผิวพรรณให้ผุดผ่องราวกับหยกเนื้อดี ซึ่งเป็นสิ่งที่สตรีในเมืองหลวงหรือแม้แต่ภรรยาของบรรดานายทหารระดับสูงต่างพากันไขว่คว้า เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงเคาะประตูรั้วบ้านตระกูลกู้ดังขึ้นรัวๆ ตั้งแต่ไก่โห่ ยังไม่ทันที่ไป๋หลินจะก้าวเท้าออกไปเปิดประตู ร่างของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากตลาดและชอบสูบเลือดสูบเนื้อก็ถือวิสาสะผลักประตูรั้วไม้ไผ่เข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนเนื้อหน้าสั่น "หลินหลิน! แม่สามีของเธอบอกว่าช่วงนี้พวกเธอกำลังยุ่งกับกิจการค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ใช่ไหมล่ะ? ข้าว่านะ บ้านเราเป็นเครือญาติกันทั้งนั้น ปล่อยให้พวกเธอเหนื่อยกันอยู่สองคนผัวเมียได้อย่างไร ให้ลูกสาวข้ากับสะใภ้รองมาช่วยเถอะ รับรองว่างานเดินฉับไวแน่นอน!" รอยยิ้มของป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้แฝงความหวังดีแม้แต่น้อย ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้ดีว่ายายแก่คนนี้ต้องการส่งคนเข้ามาสอดแนมสูตรลับการทำเงินของไป๋หลินต่างหาก ไป๋หลินปรายตามองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักแน่นอันคุ้นเคยของกู้เฉินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับถังไม้ใส่ปุ๋ยหมักใบโตที่เขายกเตรียมจะนำไปเทลงแปลงผัก "ถ้าอยากมาช่วยงาน ก็เชิญไปแบกหินถมคูน้ำหลังหมู่บ้านโน่น แรงพวกท่านน่าจะเหมาะกับการใช้แรงงานหนักมากกว่าจะมาแตะต้องสินค้าของภรรยาผม" กู้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปสามก้าวด้วยความหวาดกลัวในรัศมีอำนาจของชายหนุ่ม ไป๋หลินอมยิ้มอย่างสะใจ เธอเดินเข้าไปตบแขนสามีเบาๆ เป็นเชิงปราม ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้ใหญ่ด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยตามมารยาทจอมปลอมที่อีกฝ่ายสมควรได้รับ "ท่านป้าสะใภ้พูดถูกแล้วเจ้าค่ะ งานของเราตอนนี้ล้นมือจริงๆ จนต้องประกาศรับสมัครคนงานในหมู่บ้านที่มีค่าแรงวันละสิบอีแปะ พร้อมข้าวเที่ยงสองมื้อ แต่เสียดาย... กฎการคัดเลือกคนของเราค่อนข้างเข้มงวด คนที่ชอบพูดมากสับปลับ หรือชอบยุ่มย่ามของชาวบ้าน เรามี 'บัญชีดำ' ห้ามเข้าใกล้โรงงานเด็ดขาด ท่านคิดว่าลูกสาวของท่านจะผ่านเกณฑ์ข้อนี้ไหมล่ะเจ้าค่ะ?" คำพูดเหน็บแนมอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ ยายแก่สะบัดหน้าหนีด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมกับพึมพำคำด่าทอไล่หลัง ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากบริเวณบ้าน การปฏิเสธเครือญาติจอมปลอมผ่านไปได้อย่างงดงาม ทว่างานมหกรรมระดมแรงงานชาวบ้านเพื่อผลิตสินค้าล็อตใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกหนึ่งชั่วยามข้างหน้า ไป๋หลินระดมชาวบ้านหญิงที่ซื่อสัตย์ราวสิบกว่าคนเข้ามาช่วยกันคัดแยกกลีบดอกไม้และเคี่ยวน้ำมันสมุนไพร กลิ่นหอมหวานละมุนของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับกลิ่นอายความสดชื่นของเปลือกส้มโออบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลกู้ จนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างต้องสูดจมูกลึกด้วยความเคลิบเคลิ้ม ในขณะที่ไป๋หลินกำลังงละม่อมอยู่กับการควบคุมอุณหภูมิในหม้อทองเหลืองเพื่อรักษาความเข้มข้นของหัวเชื้อน้ำหอม กู้เฉินก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับกระดาษโทรเลขฉบับใหม่ที่เพิ่งถูกส่งมาถึงมือเขาเมื่อครู่ สีหน้าของชายหนุ่มไม่ได้เรียบเฉยดังเช่นเคย หากแต่แฝงไว้ด้วยประกายความระแวงระวังบางอย่างที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "มีปัญหาอะไรรึเจ้าคะ?" ไป๋หลินเอ่ยถามพลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผาก กู้เฉินยื่นกระดาษโทรเลขแผ่นนั้นให้เธอดูก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า "คนที่สั่งซื้อสบู่สามพันก้อนแรกไม่ใช่พ่อค้าคนกลางธรรมดา... แต่เป็นสำนักงานจัดหาสินค้าของกองทัพภาคเหนือ และคนที่เซ็นอนุมัติคำสั่งซื้อนี้ คือสหายเก่าคนสนิทที่เคยร่วมรบกับพี่สมัยที่อยู่อย่างลับๆ ในค่ายทหาร" ไป๋หลินก้มลงมองชื่อที่ปรากฏอยู่ท้ายกระดาษโทรเลข ดวงตาคู่หงส์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า เกมการค้าที่เธอและสามีกำลังเล่นอยู่นี้ ได้ก้าวข้ามผ่านระดับหมู่บ้านและคอมมูนไปไกลโขแล้ว มันกำลังดึงดูดสายตาจากขั้วอำนาจเบื้องบนที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุคสมัยนี้เข้ามาพัวพันโดยตรง! ทว่า ก่อนที่ไป๋หลินจะได้ทันวิเคราะห์สถานการณ์อันซับซ้อนนี้ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะแบบชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นเสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนอย่างเป็นจังหวะหนักแน่น พร้อมกับเสียงรถจี๊ปทหารสีเขียวมะกอกที่จอดเทียบท่าหน้าบ้านตระกูลกู้จนฝุ่นตลบอบอวล! ประตูกลางบ้านถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของนายทหารยศนายพลผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและมีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมายังกู้เฉินและไป๋หลินโดยเฉพาะ "ไม่ได้เจอกันนานนะ... ผู้กองกู้เฉิน ไม่นึกเลยว่านายจะมาหลบซ่อนตัวทำสบู่ขายอยู่กับเมียรักในหมู่บ้านกันดารๆ แบบนี้... ทางเบื้องบนเขากำลังตามหาตัวนายให้กลับไปรับตำแหน่งเดิมอยู่พอดี!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนไป๋เป่าเปามาโดยตลอดนะคะ