ยอดหญิงนักปรุงกลิ่นในยุคขาดแคลน กับสามีสายซัพพอร์ตที่ไม่เคยขัดใจ•ตอนที่ 19

วิกฤตแมลงศัตรูพืช

ผลงานโดย ไป๋เป่าเปาของแม่
“ถอยไปให้พ้นหน้าประตูรั้วบ้านฉันเสียที ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วปล่อยให้สุนัขเฝ้าบ้านออกมาทำความรู้จักกับน่องขาของคุณ!” เสียงของไป๋หลินเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่ยืนตระหง่านภายใต้แสงจันทร์สลัว ผู้มาเยือนมิใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘จางเยว่’ หญิงสาวจากครอบครัวข้างบ้านที่มักจะหอบเอาความริษยามาวางทิ้งไว้หน้าบ้านเธออยู่เสมอ ทว่าครั้งนี้ กลิ่นอายความกระวนกระวายที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่ายกลับรุนแรงกว่าปกติ “ไป๋หลิน! ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนะ...” จางเยว่เว้นจังหวะ เสียงสั่นเครือเล็กน้อย “แต่ที่นาแปลงทดลองของคอมมูน... พวกแมลงสีน้ำตาลประหลาดนั่นมันเริ่มกัดกินต้นกล้าจนไม่เหลือซาก หัวหน้าหมู่บ้านกำลังจะคลุ้มคลั่งเพราะกลัวว่าโควตาการส่งผลผลิตปีนี้จะพังไม่เป็นท่า เธอ... เธอมีความรู้เรื่องสมุนไพร ช่วยดูหน่อยไม่ได้หรือไง!” ไป๋หลินหรี่ตาลงครู่หนึ่ง กลิ่นอายแห่งความหวาดกลัวที่อบอวลอยู่รอบตัวจางเยว่บอกเธอว่า นี่ไม่ใช่แผนการกลั่นแกล้ง แต่มันคือวิกฤตที่อาจส่งผลกระทบต่อปากท้องของทุกคนในคอมมูนอย่างแท้จริง “กู้เฉิน” เธอเอ่ยชื่อสามีโดยไม่ต้องหันไปมอง เขาก้าวมายืนเคียงข้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าเนื้อหนากดดันบรรยากาศจนจางเยว่ต้องถอยกรูดไปสามก้าว “ไปเถอะหลินหลิน” กู้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความนุ่มนวลเมื่อหันมามองภรรยา “ผมจะเตรียมรถเข็นให้ หากต้องใช้สมุนไพรจากมิติของคุณ... เรามีเวลาไม่มากนักก่อนที่แมลงพวกนั้นจะลามไปถึงแปลงนาส่วนตัวของคนอื่น” มือหนาของกู้เฉินคว้ากระเป๋าอุปกรณ์ที่ไป๋หลินมักจะใช้ปรุงกลิ่นและสกัดสมุนไพรขึ้นสะพายอย่างทะนุถนอม เขาไม่ได้ขัดใจเธอสักคำ แม้จะรู้ว่าการเข้าไปยุ่งกับปัญหาใหญ่ของคอมมูนอาจทำให้คนอื่นเพ่งเล็ง แต่ถ้ามันคือสิ่งที่ไป๋หลินเลือก... เขาก็พร้อมจะเป็นโล่ป้องกันให้เธอทุกวิถีทาง เมื่อถึงที่นา บรรยากาศเงียบงันจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงกัดกินของฝูงแมลงที่ดังระงมไปทั่วผืนนา ไป๋หลินไม่รอช้า เธอลงไปนั่งยองๆ กลางแปลงนา หยิบแมลงตัวหนึ่งขึ้นมาพิจารณา *แมลงเต่าทองลายจุดแดงที่กลายพันธุ์...* ในยุคที่สารเคมีกำจัดศัตรูพืชหายากยิ่งกว่าทองคำ การจะพึ่งพาสิ่งของจากรัฐย่อมเป็นเรื่องเพ้อฝัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รับเอากลิ่นดิน กลิ่นแมลง และกลิ่นไอดินที่กำลังร้อนระอุมาประมวลผลในหัว “ใบสะเดา... รากหนอนตายหยาก... และกลิ่นฉุนของน้ำมันหอมระเหยจากตะไคร้หอมที่ฉันเพิ่งสกัดไว้” ไป๋หลินพึมพำขณะมือเรียวสวยเริ่มลงมือบดขยี้สมุนไพรที่หยิบออกมาจากย่าม (ที่ความจริงหยิบมาจากมิติ) อย่างคล่องแคล่ว กู้เฉินยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ เขาช่วยเธอก่อไฟเพื่อต้มสกัดสารละลายโดยไม่สนใจสายตาของชาวบ้านที่ยืนมุงดูด้วยความสงสัย บางคนเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความไม่เชื่อถือ “แค่สมุนไพรพวกนี้เนี่ยนะจะไล่แมลงนับพันได้?” “ถ้าอยากเห็นผล ก็ถอยไปให้ห่างจากภรรยาผม” กู้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ ทำให้เสียงนินทาเงียบสนิทลงทันควัน หลังจากผ่านไปไม่กี่ชั่วยาม กลิ่นสมุนไพรฉุนกึกแต่กลับแฝงด้วยความสดชื่นก็ฟุ้งกระจายไปทั่วทุ่งนา ไป๋หลินใช้กระบอกไม้ไผ่ที่กู้เฉินเหลาเตรียมไว้ให้ พ่นละอองสารสกัดสีเขียวใสลงบนต้นกล้า ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นในไม่กี่นาทีต่อมา... ฝูงแมลงที่เคยเกาะกลุ่มกันกินต้นกล้าเริ่มส่งเสียงร้องแหลมเล็กก่อนจะแตกตื่นและบินหนีหายไปในความมืดราวกับหวาดกลัวกลิ่นนี้เข้ากระดูกดำ “ได้ผล! จริงๆ ด้วย!” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนออกมาด้วยความดีใจ แต่ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังโห่ร้องด้วยความโล่งใจ สายตาของไป๋หลินกลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ขอบไร่... คนผู้นั้นสวมเสื้อกันฝนสีเข้มปิดบังใบหน้า ในมือถือขวดแก้วสีอำพันที่เธอมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่ามันคืออะไร นั่นไม่ใช่แมลงตามธรรมชาติ... แต่มันคือแมลงที่ถูก ‘กระตุ้น’ ด้วยสารเร่งกลิ่นเข้มข้นบางอย่าง! ไป๋หลินขมวดคิ้วแน่น กู้เฉินสังเกตเห็นความผิดปกติของภรรยาจึงรีบขยับเข้ามาใกล้ “มีอะไรหรือหลินหลิน?” “กู้เฉิน... เราโดนเล่นงานแล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น “แมลงพวกนี้ไม่ได้มาเอง แต่มันถูก ‘จงใจ’ ปล่อยมาเพื่อทำลายผลผลิตและโยนความผิดให้ฉัน” ในวินาทีนันเอง บุคคลลึกลับใต้ต้นไม้ก็หันมาสบตากับเธอผ่านความมืด ก่อนจะโยนขวดในมือทิ้งและวิ่งหนีหายไปในป่าลึก กู้เฉินเตรียมจะพุ่งตัวตามไป แต่ไป๋หลินกลับคว้าแขนเขาไว้ “อย่าเพิ่งตามไป... ดูที่พื้นนั่นก่อน” เธอก้มลงชี้ไปยังจุดที่ชายคนนั้นยืนอยู่ ท่ามกลางรอยเท้าที่ย่ำบนดินโคลน มีบางอย่างตกหล่นอยู่... มันคือตราประทับของ ‘ตระกูลหลิว’ ตระกูลคู่แข่งทางการค้าที่เธอเพิ่งหักหน้าไปในตลาดมืดเมื่อสัปดาห์ก่อน! กู้เฉินก้มลงเก็บตราประทับนั้นขึ้นมา ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยความโกรธจัดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม “ดูท่าว่า... คนพวกนี้จะอยากลองดีกับวิศวกรอย่างผมดูสักตั้งสินะ” กู้เฉินกล่าวพลางขยี้ตราประทับในมือจนแหลกคามือ แสงไฟจากตะเกียงวูบไหวสะท้อนเงาของทั้งคู่ที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เกมการแก้แค้นที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างไป๋หลินและกู้เฉินในทุกจังหวะชีวิตนะคะ!
สารจากนักเขียน (ไป๋เป่าเปาของแม่)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ยอดหญิงนักปรุงกลิ่นในยุคขาดแคลน กับสามีสายซัพพอร์ตที่ไม่เคยขัดใจ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%