บทเรียนจากความโลภ

“ถ้าท่านหัวหน้าหมู่บ้านมั่นใจว่าข้าใช้ ‘วิชามาร’ ก็เชิญตรวจค้นให้ทั่วเลยค่ะ แต่อย่าลืมนะคะว่าหากผลตรวจออกมาว่าพืชผลของพวกท่านไม่ได้ตายเพราะยาพิษ แต่ตายเพราะความโลภของตัวเอง... ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อชื่อเสียงที่แปดเปื้อนของข้า?” ไป๋หลินยืนกอดอก แววตาเรียบเฉยทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ เธอไม่ได้หลบสายตาผู้คนที่รุมล้อมอยู่หน้าบ้านแม้แต่น้อย เบื้องหลังของเธอ กู้เฉินขยับกายมายืนขวางทางเข้าประตูดั่งกำแพงเหล็กกล้า มือหนาของเขาวางลงบนบ่าภรรยาอย่างมั่นคง เป็นจังหวะที่บอกให้โลกรู้ว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็จะปกป้องคนหลังแผ่นหลังนี้ไว้เอง หัวหน้าหมู่บ้านหน้าซีดเผือด เขาหันไปมอง ‘หวังชุ่ย’ สะใภ้รองตระกูลจางที่ยืนบีบน้ำตาอยู่ไม่ไกล หญิงนางนั้นอ้างว่าแอบซื้อ ‘สูตรลับน้ำหอมเร่งผลผลิต’ มาจากไป๋หลินในราคาแพงลิ่ว แต่พอเอาไปฉีดพ่นในนา พืชผลกลับเหี่ยวเฉาตายเกือบหมดแปลง “ไป๋หลิน! เจ้าอย่ามาปากดี!” หวังชุ่ยตะคอก เสียงสั่นเครือ “ข้าเห็นกับตา เจ้าผสมอะไรบางอย่างลงในถังน้ำ! กลิ่นมันหอมฉุนผิดธรรมชาติ! ถ้าไม่ใช่ยาพิษแล้วจะเป็นอะไร!” ไป๋หลินแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หวังชุ่ยต้องชะงัก “กลิ่นหอมงั้นหรือ? หวังชุ่ย... กลิ่นที่เจ้าพูดถึง มันคือสารสกัดจาก ‘ดอกกานพลูและใบสะระแหน่’ ที่ข้าเพิ่งสกัดเสร็จเมื่อวานไม่ใช่หรือ? แต่ในสูตรที่ข้าสอนเจ้าไป ข้ากำชับชัดเจนว่าต้อง ‘เจือจางด้วยน้ำสะอาดในอัตราส่วนหนึ่งต่อร้อย’ ไม่ใช่หรือคะ?” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ กู้เฉินกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำของเขากังวานขึ้น “ภรรยาข้าสอนวิธีใช้ไปอย่างละเอียด แต่คนบางคนกลับอยากรวยทางลัดด้วยการเท ‘หัวเชื้อเข้มข้น’ ลงไปโดยไม่ผสมน้ำ เพื่อหวังให้พืชโตข้ามคืน... ความโลภนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ นะครับ” คำว่า ‘นะครับ’ หลุดออกมาจากปากของกู้เฉินทำเอาบรรดาชาวบ้านที่ห้อมล้อมอยู่เริ่มสะกิดกันเอง ความจริงเริ่มปรากฏชัดเมื่อไป๋หลินเดินเข้าไปใกล้แปลงผักของหวังชุ่ยที่อยู่ถัดไปไม่กี่แปลง กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีเข้มข้นที่ ‘ไหม้’ พืชผลจนรากเน่าส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง “ดูนี่สิคะ” ไป๋หลินก้มลงหยิบเศษดินขึ้นมาบี้ “ความร้อนจากการเผาไหม้ของสารสกัดเข้มข้นทำให้รากตาย นี่ไม่ใช่ยาพิษที่ข้าทำ แต่เป็น ‘บทเรียน’ ที่ความโลภของเจ้าหยิบยื่นให้ตัวเองต่างหาก หวังชุ่ย เจ้าคิดจะทำนาให้ได้ผลผลิตร้อยชั่งด้วยการใช้ของเพียงไม่กี่หยดโดยไม่สนวิธีการ... เจ้าคิดว่าธรรมชาติจะยอมจำนนต่อความมักง่ายของเจ้าหรือ?” หวังชุ่ยหน้าถอดสี ถอยกรูดไปด้านหลัง แต่ชาวบ้านเริ่มไม่ยอมปล่อย นางถูกบีบให้ยอมรับว่าแอบขโมยสูตรจากไป๋หลินมาทำซ้ำโดยไม่ฟังคำเตือน หวังชุ่ยตั้งใจจะขายน้ำหอมเร่งผลผลิตนี้ให้คนทั้งหมู่บ้านเพื่อผูกขาดกำไร แต่กลับทำลายแปลงผักตัวเองเสียจนไม่เหลือซาก เมื่อความจริงกระจ่าง ฝูงชนที่เคยเกรี้ยวกราดต่างพากันสลายตัวด้วยความอับอาย ทิ้งให้หัวหน้าหมู่บ้านต้องเอ่ยปากขอโทษไป๋หลินด้วยความกระอักกระอ่วน ไป๋หลินไม่ได้รับคำขอโทษนั้นไว้ เธอเพียงแค่หมุนตัวกลับเข้าบ้านอย่างไม่แยแส ภายในบ้านที่อบอุ่นด้วยกลิ่นไอจางๆ ของสมุนไพร กู้เฉินเดินตามเข้ามา เขาปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ก่อนจะดึงไป๋หลินเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แรงกอดนั้นแน่นและมั่นคงจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขา “เหนื่อยไหม?” กู้เฉินถามเบาๆ พลางซุกหน้าลงกับไหล่บาง “ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าการเล่นกับความโลภของคน มันช่างน่าเบื่อหน่าย” ไป๋หลินถอนหายใจ แต่แล้วเธอก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นกู้เฉินวางถ้วย ‘ซุปไก่ตุ๋นโสมเข้มข้น’ ที่เขาเพิ่งปรุงเสร็จลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมฟุ้งของโสมตังกุยที่ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันอบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นหอมนั้นเย้ายวนเสียจนความเหนื่อยล้าของไป๋หลินมลายหายไปในพริบตา กู้เฉินตักน้ำซุปป้อนเธออย่างอ่อนโยน “วันนี้เราจะไม่พูดเรื่องงานกันแล้วนะ กินซุปนี่ก่อนสิ ผมใส่สมุนไพรบำรุงประสาทที่คุณชอบลงไปด้วย” ไป๋หลินรับคำและดื่มด่ำกับรสชาติของซุปที่หวานล้ำลึก สัมผัสความอบอุ่นที่ไหลผ่านลำคอ เธอรู้สึกขอบคุณที่มีคนคนนี้คอยซัพพอร์ตอยู่ข้างกายเสมอ ไม่ว่าเธอจะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจเพียงใด กู้เฉินก็คือบ้านที่เป็นดั่งที่พักพิงอันนิรันดร์ ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นเป็นจังหวะที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่เสียงเคาะของชาวบ้านที่มาขอความช่วยเหลือ แต่มันเป็นเสียงที่หนักแน่นและดุดันราวกับจังหวะของรองเท้าบูททหาร ไป๋หลินวางช้อนลง สายตาประสานกับกู้เฉินทันที ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาจากคนแปลกหน้าหลังบานประตูจะดังขึ้น “ไป๋หลิน... สูตรสกัดกลิ่นดอกไม้ในตำนานนั่นไม่ได้เป็นของเจ้าคนเดียวหรอกนะ เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะพังมันเข้าไปด้วยวิธีที่เจ้าคงไม่ชอบใจนัก!” หัวใจของไป๋หลินเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่เรื่องของคนในหมู่บ้านเสียแล้ว แต่มันคือเรื่องของ ‘สูตรลับ’ ที่เธอครอบครอง ซึ่งอาจจะมีคนจากเบื้องบนหรือศัตรูเก่าที่ตามกลิ่นมาจนถึงที่นี่... และดูเหมือนว่าความสงบสุขในยุค 70 นี้ กำลังจะกลายเป็นสนามรบที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเป็นกำลังใจให้ไป๋หลินและกู้เฉินในทุกจังหวะชีวิตนะคะ หวังว่าตอนหน้าพวกเราจะผ่านวิกฤตนี้ไปด้วยกันค่ะ!