กลิ่นหอมฟุ้งประจานความใจร้าย

ดวงตาคมกริบของลู่จ้านเฉิงหรี่ลงเล็กน้อยยามกวาดมองร่างโปร่งบางของภรรยาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศแปลกประหลาดที่ลอยวนอยู่ในอากาศขณะที่เขาพังประตูเข้ามาเมื่อครู่ ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าเมื่อกวาดสายตาสำรวจรอบห้องครัวที่ควรจะเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นผง กลับพบเพียงความสะอาดสะอ้านและถาดไม้ที่วางระเบียบเรียบร้อยราวกับไม่ใช่บ้านหลังเดียวกัน "คุณ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" หลินอวี้ถงฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามราวกับตีกลองศึก เธอไม่คาดคิดว่านายทหารหนุ่มผู้สามีในนามคนนี้จะเดินทางกลับมาจากค่ายเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน แถมยังพกพาออร่าความกดดันระดับสิบมาเต็มพิกัด ชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาและน่าเกรงขามลดลงเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าคมคายหยดน้ำค้างยามค่ำคืนสันกรามเด่นชัดจนเผลอทำให้คนมองใจสั่น ลู่จ้านเฉิงไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยขายาวๆ เพียงสองก้าว กลิ่นอายความเป็นบุรุษเพศและกลิ่นอายดินปืนจางๆ แผ่ซ่านเข้ามาจนอวี้ถงต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินว่าผู้หญิงตรงหน้าคือภรรยาคนเดิมที่เคยเอาแต่ร้องไห้งอแงและหวาดกลัวเขา หรือเป็นใครอื่นที่สวมรอยเข้ามาแทนที่ "ผมถามว่า คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาล "ฉัน... ฉันแค่หิวค่ะ เลยหาอะไรกินรองท้อง" อวี้ถงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่า ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ใครจะไปยอมรับเล่าว่าเธอกำลังแอบเอาวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติตู้เย็นวิเศษออกมาทำอาหารกินคนเดียวในยามวิกาลแบบนี้ ลู่จ้านเฉิงหรี่ตามองรอยเปื้อนแป้งบางๆ ที่ข้างแก้มเนียนใสของภรรยา แววตาคมปลาบไหววูบหนึ่งอย่างยากจะคาดเดา เขารู้จักภรรยาคนนี้ดี เธอทำอาหารเป็นเสียที่ไหน แค่ต้มโจ๊กให้ไหม้หม้อเธอยังเคยทำมาแล้ว แล้วกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยอบอวลอยู่เมื่อครรภ์นี้คืออะไรกัน? ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะตึงเครียดไปมากกว่านั้น ท้องของอวี้ถงเจ้ากรรมก็ดันส่งเสียงร้อง "โครกคราก" ออกมาอย่างทรยศหักหลัง! ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ ใบหน้าเนียนใสของอวี้ถงขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายจนลามไปถึงใบหู เธออยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศโรแมนติกปนระทึกขวัญเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความหิวโหยที่ประท้วงอย่างรุนแรง ลู่จ้านเฉิงมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขากวาดสายตามองท่าทีฮึดฮัดแต่พยายามรักษาฟอร์มของภรรยา ก่อนจะถอดเสื้อคลุมทหารออกแล้วพาดไว้บนเก้าอี้ "หิวก็ทำกินสิครับ ยืนรอให้ผมป้อนหรือไง" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแกมหยอกล้อเล็กน้อย สร้างความประหลาดใจให้อวี้ถงจนต้องเบิกตากว้าง นี่... นี่คือสามีผู้เย็นชาและเกลียดชังเธอในความทรงจำของร่างเดิมแน่หรือ? ทำไมเขาถึงดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน "ถ้าฉันทำกินแล้วคุณจะมาบ่นว่าฉันฟุ่มเฟือยเหมือนแม่ของคุณหรือไงคะ?" อวี้ถงเชิดใส่ทันทีด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว "บ้านหลังนี้ผมเป็นคนหาเงินมาเลี้ยงดู คุณเป็นภรรยาผม อยากกินอะไรก็ทำไปเถอะ ไม่มีใครกล้าว่าคุณหรอก" ลู่จ้านเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่อวี้ถงจะคาดเดา คำพูดนั้นทำให้อวี้ถงชะงักไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลEเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ทว่าเธอก็สะบัดความคิดฟุ้งซ่านนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่อตอนนี้ท้องมันร้องประท้วงจนแสบไส้ เรื่องปากท้องต้องมาก่อน! "ในเมื่อคุณพูดเองนะคะ งั้นก็อย่ามาบ่นทีหลังก็แล้วกัน!" อวี้ถงหันกลับไปจัดการกับมิติตู้เย็นในใจอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวสวยกดเลือกวัตถุดิบชั้นเลิศทันที ข้าวสวยหอมมะลิเกรดพรีเมียมที่หุงสุกกำลังดี ไข่ไก่สดจากฟาร์มอินทรีย์ที่ไข่แดงสีส้มสดใส ต้นหอมเขียวขจีที่เพิ่งเด็ดสดๆ และที่ขาดไม่ได้คือหมูสามชั้นตุ๋นซีיוว์สูตรลับเฉพาะจากมิติที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ เธอเปิดเตาไฟ โยนก้อนหมูสามชั้นลงไปผัดจนน้ำมันหมูใสละลายส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัว กลิ่นหอมของเครื่องเทศและซีอิ๊วคั่วกระทะร้อนๆ โชยเตะจมูกทันที เสียงฉ่าของน้ำมันเมื่อกระทบกับเนื้อหมูและไข่ไก่ดังสนั่นเคล้าคลอไปกับความตั้งใจของเชฟมือฉมังจากศตวรรษที่ 21 มือเรียวตอกไข่ไก่ลงในกระทะ ตีให้แตกตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะเทข้าวสวยลงไปคลุกเคล้า เม็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่สีทองอร่ามและน้ำมันหมูหอมกรุ่น สะบัดข้อมือคั่วข้าวในกระทะเหล็กอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับร่ายรำ เสียงตะหลิวกระทบกับก้นกระทะดังเป็นจังหวะท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน ไม่ถึงสิบนาที ข้าวผัดไข่ใส่หมูสามชั้นสูตรพิเศษก็เสร็จสิ้น อวี้ถงตักใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างสวยงาม โรยหน้าด้วยต้นหอมซอยสีเขียวสดและพริกไทยป่นละเอียด กลิ่นหอมฟุ้งของข้าวผัดร้อนๆ ลอยวนทะลุกรอบหน้าต่างและประตูบ้านหลักกระจายไปทั่วบริเวณบ้านพักตระกูลลู่ในยามวิกาลอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก! "อื้อหือ... หอมอะไรกันเนี่ย?" เสียงโวยวายด้วยความตกใจและหิวกระหายดังขึ้นจากห้องนอนใหญ่ฝั่งตรงข้าม ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบกระทบพื้นไม้ดังตึงตัง แม่เฒ่าหลี่ผู้เป็นแม่สามีจอมเคี่ยว เปิดประตูห้องนอนออกมาด้วยสภาพหัวกระเซิง ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนิทรา แต่จมูกเจ้ากรรมกลับสูดดมกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยมาจากห้องครัวจนน้ำลายสอ แม่เฒ่าหลี่ก้าวฉับๆ ตรงมาที่ห้องครัว ผลักประตูเปิดผางอย่างแรงด้วยความโมโหหิว พร้อมจะอาละวาดใส่ลูกสะใภ้ตัวดีที่กล้าทำอาหารส่งกลิ่นรบกวนการนอนของนาง แต่ทว่า... เมื่อประตูเปิดออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้แม่เฒ่าหลี่ถึงกับอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปากได้ บนโต๊ะอาหารมีจานข้าวผัดสีทองอร่ามส่งควันฉุย กลิ่นหอมเย้ายวนใจเตะจมูกจนกระเพาะของแม่เฒ่าหลี่ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาดังลั่นบ้าน ยิ่งไปกว่านั้น ข้างกายของหลินอวี้ถงยังมีร่างสูงใหญ่ของบุตรชายสุดที่รัก—ลู่จ้านเฉิงยืนกอดอกมองมาที่นางด้วยสายตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก! "จ้านเฉิง! ลูกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วนี่มันกลิ่นอะไร... นังตัวดี แกแอบซ่อนอาหารอะไรกินกันสองคนฮะ!" แม่เฒ่าหลี่แผดเสียงแหลมสูงด้วยความริษยาและโมโหหิว หมายจะพุ่งเข้ามาปัดจานข้าวทิ้งด้วยความหมั่นไส้ แต่อวี้ถงกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เธอตักข้าวผัดคำโตเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย พร้อมกับเหลือบมองแม่สามีด้วยหางตาราวกับจะเย้ยหยัน ลู่จ้านเฉิงก้าวขามาบังหน้าภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองมารดาด้วยแววตาเย็นเยียบจนแม่เฒ่าหลี่ชะงักกึก "แม่ครับ ดึกดื่นตื่นมาโวยวายอะไรเสียงดัง ชาวบ้านเขาจะหลับจะนอนกันหมดแล้ว" ลู่จ้านเฉิงเอ่ยเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม แม่เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือดสลับกับเขียวคล้ำด้วยความแค้นใจ นางจ้องมองจานข้าวผัดในมือลูกสะใภ้ตาเป็นมัน กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยออกไปนอกบ้านเมื่อครู่ ไม่เพียงแต่ปลุกแม่เฒ่าหลี่เท่านั้น... แต่หน้าต่างบ้านข้างเคียงเริ่มแง้มออกทีละบาน พร้อมกับเสียงซุบซิบของชาวบ้านที่ถูกปลุกให้ตื่นเพราะความหอมอันน่าประณามนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!