ศรปักอกท่านประธาน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดฟุ้งกระจายเคล้าไปกับเสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งแก้วของเด็กชายตัวน้อยในร้านคาเฟ่กึ่งสตูดิโอศิลปะย่านอารีย์ ทว่าบรรยากาศแสนอบอุ่นนั้นกลับถูกแช่แข็งลงในฉับพลัน เมื่อร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรคิมหันต์กรุ๊ปก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะริมกระจก คิมหันต์ไม่ได้ตั้งใจจะตามรังควาน... เขาแค่ถูกสัญชาตญาณบ้าคลั่งบางอย่างลากให้ขับรถตามรถยนต์คันเล็กของลีลาวดีมา จนกระทั่งเห็นเธอก้าวเข้าร้านนี้พร้อมกับเด็กชายหน้าตาน่ารักคนนั้น หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุกระดูกซี่โครง ภาพใบหน้าด้านข้างของเด็กชายวัยสามขวบที่กำลังงละเลงสีน้ำลงบนกระดาษวาดรูป ช่างถอดแบบพิมพ์มาจากเขาราวกับส่องกระจก... ไม่ว่าจะเป็นสันจมูกโด่งรั้น คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันยามใช้สมาธิ หรือแม้กระทั่งมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ ยามที่เจ้าตัวเล็กพึงพอใจกับผลงาน "คุณลีลา... ผมคิดว่าเราเคลียร์กันชัดเจนแล้วนะคะ" เสียงหวานทุ้งที่ติดจะเย็นชาและห่างเหินดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของคิมหันต์จนสะดุ้ง ลีลาวดีวางพู่กันในมือลงอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดแฟชั่นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เธอมองอดีตสามีด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขากเป็นเพียงอากาศธาตุข้างทาง ไม่ใช่คนที่เธอเคยนอนร่วมเตียงและร้องไห้อ้อนวอนขอความรักอยู่หลายปี "ลี... ผม... ขอคุยด้วยหน่อย" คิมหันต์รู้สึกได้ถึงความแหบพร่าในลำคอของตัวเอง มือหนาที่เคยเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ "เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันค่ะคุณคิมหันต์ ชีวิตของเราขาดกันตั้งแต่วันที่จรดปากกาในศาลแล้ว กรุณาให้เกียรติสถานที่และอย่ามารังควานความเป็นส่วนตัวของฉันกับลูกเลยค่ะ" คำว่า "กับลูก" กระแทกเข้าที่ขมับของประธานหนุ่มดังอื้ออึง ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะนั้นอีกก้าว หมายจะโน้มตัวลงไปมองเด็กน้อยให้ชัดเจนกว่าเดิม หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบไปหมด ความจริงที่โถมทับเข้ามาทำให้เข่าแทบทรุดลงตรงนั้น เด็กคนนี้... ลูกของพิชญ์อย่างนั้นหรือ? โกหกทั้งเพ! สายเลือดของเขากำลังนั่งอยู่ตรงหน้าต่างหาก! "เด็กคนนี้..." คิมหันต์เอ่ยเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตาไม่ให้ไหลทะลัก มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะกลุ่มผมนุ่มฟูของเด็กชายที่หันมามองพอดี "คุณลุงขา... คุณแม่บอกว่าอย่าให้คนแปลกหน้าแตะต้องตัวหนูค่ะ มันอันตราย" สรรพนามที่เด็กน้อยเอ่ยเรียกทำเอาคิมหันต์เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นจริงๆ กลางร้านกาแฟ ความเจ็บปวดรวดร้าวสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้ากลางอกราวกับถูกศรเหล็กนับพันเล่มปักตรึง 'คุณลุง' อย่างนั้นหรือ? สายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเองกำลังเรียกเขาว่าคนแปลกหน้า! ลีลาวดีรีบดึงตัวลูกชายเข้าสู่อ้อมกอด ป้องกันไม่ให้คิมหันต์เข้าใกล้แม้แต่นصفเซนติเมตร ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนต่อเขาเสมอ บัดนี้ฉายแววชิงชังและเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด "ได้ยินชัดแล้วสินคะ? ลูกของฉัน มีพ่อแค่คนเดียว... และคนๆ นั้นไม่มีทางเป็นคุณ" ลีลาวดีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อุ้มร่างเล็กของน้องลีโอแนบอกอย่างปกป้อง เธอปรายตามองอดีตสามีที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ก่อนจะหันหลังเดินเลี่ยงออกไปทางประตูหลังร้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีก คิมหันต์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงในร้านอย่างหมดแรง โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง ความหยิ่งยโสและทิฐิที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า เสียงหัวเราะสดใสของลูกชายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ย้ำเตือนถึงความโง่เขลาเบาปัญญาของตนเองในอดีตที่ผลักไสเพชรเม็ดงามและสายเลือดแท้ๆ ออกจากชีวิต ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง ประตูหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นตาที่เดินเข้ามาสมทบกับลีลาวดีที่ลานจอดรถด้านนอก พิชญ์... ชายหนุ่มที่เขาเกลียดแสนเกลียดกำลังโอบไหล่ลีลาวดีไว้อย่างสนิทสนม แถมมืออีกข้างยังถือกระเป๋าของน้องลีโอไว้อย่างรู้หน้าที่ ราวกับว่าพวกเขาคือครอบครัวเดียวกันจริงๆ! ดวงตาคมกริบของคิมหันต์เบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ เขาลุกพรวดขึ้นหมายจะวิ่งตามออกไปกระชากคอเสื้อไอ้เพื่อนสนิททรยศ แต่วินาทีนั้นเอง... พิชญ์ก็หันกลับมาสบตากับเขาผ่านกระจกร้านพอดี พร้อมกับส่งยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก... ยิ้มที่ประกาศชัดเจนว่า 'นายสายไปเสียแล้ว' และความลับที่เขายังไม่รู้กำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับลีลาวดีนะคะ