เด็กน้อยผู้ปกป้องแม่

ประโยคประกาศกร้าวของพิชญ์ที่ยังก้องกังวานอยู่ในโถงทางเดินของภัตตาคารหรู ราวกับมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเหวอะหวะในอกของคิมหันต์ สายตาคมกริบของประธานหนุ่มไหววูบอย่างรุนแรง ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน แต่สิ่งที่เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าคำพูดเย้ยหยันเหล่านั้น คือภาพของชายอีกคนที่ยืนเคียงข้างอดีตภรรยาอย่างสนิทสนม ลีลาวดีไม่ได้ชายตามองเขาสักนิด มือเรียวบางที่เคยสั่นเทาในวันที่เธอหอบเสื้อผ้าออกจากคฤหาสน์ตระกูลอัครวรกุล บัดนี้กลับมั่น and แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการ เธอยื่นมือไปจับแขนของพิชญ์เบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับผู้ชายไร้หัวใจคนนี้อีกต่อไป "กลับกันเถอะค่ะพี่พิชญ์ ลีลารู้สึกว่าอากาศแถวนี้เริ่มหายใจไม่ค่อยออก เหมือนมีมลพิษทางสายตา" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้ง ปราศจากความรัก ความโกรธ หรือแม้แต่ความเกลียดชัง เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด... ความว่างเปล่าที่บอกให้รู้ว่าเขา 'ไม่มีค่า' ในสายตาของเธออีกต่อไปแล้ว คิมหันต์ก้าวเท้าพรวดเดียวเข้ามาขวางทาง ทว่ายังไม่ทันที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnเอ่นคำใดออกมาเพื่อรั้งร่างบางไว้ ร่างป้อมเล็กในชุดเอี๊ยมยีนส์ตัวจิ๋วก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของมารดา ตุบ! แรงกระแทกเบาๆ ที่หน้าแข้งไม่ได้ทำให้เจ็บปวดทางกาย แต่สายตากลมโตที่จ้องมองมาด้วยความดุดันและรังเกียจเดียดฉันท์ต่างหาก ที่ทำให้หัวใจของมหาเศรษฐีหนุ่มกระตุกวาบ น้องลีโอวิ่งมาบังข้างหน้าลีลา ชี้หน้าคิมหันต์แล้วดุด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแต่จริงจังเกินเด็กวัยสามขวบ "ลุงใจร้าย อย่ามาดุหม่าม้านะ!" บรรยากาศรอบกายราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ คิมหันต์นิ่งงันไปทันที นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามก้มมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนกางแขนปกป้องมารดาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด ผับผ่าว... ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก แน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น คิ้วเข้มรูปดาบนั่น และโดยเฉพาะนัยน์ตาคู่คมที่กำลังจ้องเขม็งราวกับพญาอินทรีย์ตัวน้อย... มันถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา มือหนาของคิมหันต์สั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขากลืนก้อนความจุกแน่นลงคอ พยายามจะย่อตัวลงเพื่อมองหน้าเด็กชายให้ชัดเจนขึ้น "หน... หนูชื่ออะไรครับเด็กน้อย" "ไม่ต้องมาคุยกับผม! ลุงหน้าดุ นิสัยไม่ดี!" น้องลีโอเบะปากใส่ สะบัดหน้าหนีอย่างไม่ไว้หน้า ท่าทางหยิ่งทะนงและเย่อหยิ่งแบบนั้นช่างเหมือนตัวเขาในอดีตไม่มีผิดเพี้ยน "หม่าม้าบอกว่าคนใจร้ายต้องโดนตีมือ ลุงอย่ามาเข้าใกล้หม่าม้ากับปะป๊าพิชญ์นะ!" สรรพนามคำว่า 'ปะป๊าพิชญ์' ทำเอาคิมหันต์หน้าชาดิกราวกับถูกตบด้วยความจริงอันโหดร้าย เลือดในกายสูบฉีดด้วยความหึงหวงและริษยาที่แล่นริ้วขึ้นมาจนแทบคลั่ง เขาปรายตามองพิชญ์ที่โอบไหล่ลีลาวดีไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ หัวใจของคิมหันต์ปวดร้าวรานราวกับถูกไฟแผดเผา นี่หรือคือผลลัพธ์จากการกระทำอันโง่เขลาของเขาในอดีต? การผลักไสผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจให้ไปอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น และปล่อยให้ลูกในไส้เติบโตมาโดยเรียกผู้ชายอื่นว่าพ่อ! "ลีลา..." คิมหันต์เค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอ ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความอัดอั้น ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาตามหาเธอพลิกแผ่นดิน ดื่มเหล้าเคล้าความเสียใจ และสำนึกผิดในทุกค่ำคืน แต่วันนี้เมื่อได้พบ เธอกลับยืนอยู่ตรงนี้ พร้อมกับครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์แบบโดยไม่มีพื้นที่ให้เขาแทรกตัวเข้าไปได้เลย "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะคุณคิมหันต์... อดีตมันจบลงตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่าแล้ว" ลีลาวดีเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง "และกรุณาอย่ามาล้ำเส้นลูกชายของฉันอีก เด็กคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ" พูดจบ เธอก็จูงมือน้องลีโอ โดยมีพิชญ์คอยโอบประคองเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้คิมหันต์ยืนเคว้งคว้างอยู่กลางโถงทางเดินอันกว้างใหญ่ ความโดดเดี่ยวและเหน็บหนาวเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบแหลกสลาย แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้และปล่อยให้ความมืด กลืนกิน เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังรูปหมีน้อยของน้องลีโอ ก็ปลิวมาแทบเท้าของเขา คิมหันต์ก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยความสงสัย นิ้วแกร่งคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกอย่างช้าๆ นัยน์ตาคมเบิกกว้างค้างเติ่ง ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหัวกระดาษแผ่นนั้น... มันคือ 'ใบรับรองผลตรวจสุขภาพและบันทึกประวัติวัยเด็ก' จากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ที่ระบุชื่อ-นามสกุลของเด็กชายคิรากร อัครวรกุล และกรุ๊ปเลือดที่หายากยิ่ง ซึ่งตรงกับเขาพิมพ์เป๊ะ! ขอบตาของประธานหนุ่มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นกระแทกเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง... เด็กน้อยคนนั้นไม่ใช่ลูกของพิชญ์! แต่คือสายเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ