ปะทะคารมเดือด

กระดาษแผ่นบางในมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหนาแคว้นของแอร์ในห้องประชุมวีไอพีแห่งนี้ แต่เป็นเพราะตัวอักษรสีดำสนิทบนนั้นกำลังกรีดแทงหัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน *“ผลการตรวจอัตลักษณ์ทางพันธุกรรม (DNA Test) ระบุความสัมพันธ์: บิดาและบุตร”* ชื่อของ ‘เด็กชายคิรากร’ นอนนิ่งเด่นหรี่อยู่บรรทัดสุดท้าย เคียงคู่กับชื่อของ ‘พิชญ์’ ชายหนุ่มที่คิมหันต์เกลียดขี้หน้ามาตลอดชีวิต “อธิบายมานี่หมายความว่ายังไง ลีลาวดี!” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือ คิมหันต์ตวัดสายตาขึ้นมองอดีตภรรยาที่ยืนกอดอกพิงผนังกระจกอย่างไม่สะท้าน แววตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ผสมผสานกับความหวาดกลัวลึกๆ ที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต ลีลาวดีแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นชาจนน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉายแววรักใคร่และภักดีต่อเขาอย่างไร้เงื่อนไข บัดนี้มีเพียงความว่างเปล่าและความสมเพชเวทนา “จะให้ฉันอธิบายอะไรอีกคะคุณคิมหันต์ ในเมื่อกระดาษแผ่นนั้นมันก็บอกชัดเจนอยู่แล้ว หรือว่าสมองระดับประธานบริษัทใหญ่โตอย่างคุณ จะอ่านหนังสือภาษาไทยไม่ออกกันแน่ล่ะคะ” “โกหก! เป็นไปไม่ได้!” คิมหันต์พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว สองมือใหญ่คว้าหมับเข้าที่หัวไหล่กลมกลึงทั้งสองข้าง บีบแน่นราวกับต้องการระบายความอัดอั้นตันใจที่สุมอก “เด็กคนนั้น... น้องลีโอ เป็นลูกของไอ้พิชญ์อย่างนั้นเหรอ! เธอไปท้องกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งที่เรายัง... เรายังไม่ได้หย่ากันด้วยซ้ำ!” คำว่า ‘หย่า’ หลุดออกจากปากเขาพร้อมกับเสียงหัวใจที่กระหน่ำรัวราวกับกลองเพล ลีลาวดีไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอกวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้เธอหลงใหลจนยอมตกเป็นทาสทางอารมณ์อยู่หลายปี ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “อ๋อเหรอคะ? ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้เหรอว่าเราเคยแต่งงานกัน” ลีลาวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด “วันที่ฉันอุ้มท้องโตใกล้คลอด วันที่ฉันนอนร้องไห้แทบขาดใจเพราะสามีตัวดีเอาแต่กกกอดอยู่กับผู้หญิงอีกคน วันนั้นคุณอยู่ที่ไหนเหรอคะคุณคิมหันต์? วันที่คุณเซ็นใบหย่าให้ฉันอย่างไร้เยื่อใย คุณบอกว่าเด็กในท้องฉันอาจจะเป็นลูกชู้ไม่ใช่หรือไงคะ!” “ลีลา...” คิมหันต์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นที่ลำคอ ภาพในอดีตย้อนกลับมาตอกย้ำ วันที่เขาสาดคำพูดใจร้ายใส่เธอ วันที่เขาผลักไสไล่ส่งเธอออกจากบ้านโดยไม่แยแสแม้แต่น้อย “จำไม่ได้แล้วสินะคะคนใจร้าย” ลีลาวดีสะบัดหัวไหล่ออกจากพันธนาการของเขาอย่างแรง เธอก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แล้วเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว “ในเมื่อคุณอยากได้คำตอบนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ฟังชัดๆ... ใช่ค่ะ! น้องลีโอไม่ใช่ลูกของคุณ!” “ลีลาวดี!” “ไม่ต้องมาตะคอกฉันค่ะ!” เธอกรอกเสียงใส่หน้าเขาบ้าง ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ไม่มีวันยอมให้มันไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ “ลูกของฉัน เกิดมาจากความรักและความบริสุทธิ์ใจ เกิดมาจากผู้ชายที่เห็นคุณค่าและพร้อมจะปกป้องดูแลฉันในวันที่ฉันไม่เหลือใคร... ซึ่งคนๆ นั้น ไม่มีวันเป็นคุณค่ะ!” “แต่ผล DNA มันฟ้อง!” คิมหันต์คำรามลั่น ดวงตาคมกริบฉายแววเจ็บปวดร้าวรานจนแทบคลั่ง “ชื่อในเอกสารนั่นมันบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นสายเลือดของไอ้พิชญ์! เธอเอาลูกฉันไปให้มันเป็นพ่อใช่ไหม ลีลา! เธอใจร้ายเกินไปแล้วนะ!” ลีลาวดียืนนิ่ง เธอจ้องมองผู้ชายตรงหน้าที่กำลังดิ้นรนทุรนทุรายราวกับคนใกล้ตายด้วยความสะใจลึกๆ ในอก ความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ ตลอดสามปีที่ผ่านมา มันช่างเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาต้องเผชิญในนาทีนี้ “คุณอยากจะคิดยังไงก็ตามใจคุณเลยค่ะ” ลีลาวดีเหยียดยิ้ม “ต่อให้ผล DNA จะระบุว่ายังไง มันก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอ... ว่าสำหรับน้องลีโอแล้ว คุณมันก็เป็นแค่ ‘คุณลุงใจร้าย’ ที่ไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด!” “ฉันไม่เชื่อ...” คิมหันต์ส่ายหน้าช้าๆ ถอยหลังไปก้าวหนึ่งราวกับคนหมดแรง เขารู้ดีว่าพิชญ์แอบรักลีลาวดีมานาน แต่นี่คือลูกของเธอ... เลือดเนื้อเชื้อไขที่อาจจะ... “ฉันจะตรวจใหม่ ฉันจะฟ้องร้องขอตรวจ DNA อีกครั้งต่อหน้าศาล!” “เชิญตามสบายเลยค่ะ” ลีลาวดีไหล่งามไหวอย่างไม่แยแส “แต่อย่าหวังเลยว่าผู้ชายสารเลวอย่างคุณ จะมีสิทธิ์มาแตะต้องลูกชายของฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!” สิ้นคำพูดนั้น ลีลาวดีก็หันหลังให้เขาอย่างไร้เยื่อใย เธอหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องประชุม ทิ้งให้คิมหันต์ยืนทรุดกายพิงโต๊ะกระจกอย่างคนสิ้นท่า เอกสารผลตรวจในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น พร้อมกับหัวใจของประธานหนุ่มที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี ทว่า... ในวินาทีที่ลีลาวดีกำลังจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู เสียงกุกกักจากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ที่วิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในห้องโดยมีพิชญ์เดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มัมมี่ฮะ!” น้องลีโอร้องเรียกเสียงใส ก่อนจะวิ่งเข้าไปสวมกอดขาแม่แน่น ลีลาวดีรีบย่อตัวลงอุ้มลูกชายขึ้นแนบอกด้วยความรัก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้แก้วตาดวงใจ คิมหันต์หันขวับไปมองเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของอดีตภรรยา ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ เมื่อดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากของเด็กชายคิรากร... มันถอดแบบมาจากตัวเขาเองในวัยเด็กราวกับส่องกระจก! “ลีลา...” คิมหันต์พึมพำเสียงสั่น ก้าวขาไม่ออกราวกับมีโซ่ตรวนล่ามไว้ แต่ก่อนที่คิมหันต์จะได้เอ่ยอะไรออกไป พิชญ์ก็ก้าวเข้ามาบังร่างของลีลาวดีและเด็กน้อยไว้ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ชายหนุ่มเอ่ยประโยคที่ทำลายความหวังสุดท้ายของคิมหันต์จนราบคาบ “เลิกตื๊อเมียชาวบ้านสักทีเถอะครับ คุณคิมหันต์... เพราะต่อให้คุณจะดิ้นรนแค่ไหน ลูกในไส้คนนี้ ก็ไม่มีวันเรียกคุณว่า ‘พ่อ’ หรอกครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความเจ็บปวดและกำลังใจของลีลาวดีนะคะ