กลิ่นกาแฟที่คุ้นเคย

เสียงเครื่องบดเมล็ดกาแฟที่ดังครูดคราดในยามบ่ายไม่ได้ช่วยกลบความว้าวุ่นในอกของคิมหันต์ได้เลยแม้แต่น้อย ขายาวภายใต้กางเกงสแลคตัดเย็บเข้ารูปก้าวเข้ามาในร้านกาแฟกระจกใสย่านใจกลางเมืองโดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงเพราะเขาต้องการหลบหนีจากเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานที่มักจะแทรกเงาร่างของใครบางคนขึ้นมาซ้อนทับทุกครั้งที่เขาเผลอชำเลืองมอง กลิ่นหอมกรุ่นของอาราบิก้าคั่วกลางลอยอวลผสมกับกลิ่นเนยสดจากเตาอบ ทว่าสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาคมกริบของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยสนใจสิ่งรอบข้าง กลับไม่ใช่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มหรือบรรยากาศร้าน หากแต่เป็นแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่กำลังยืนสั่งเครื่องดื่มอยู่เบื้องหน้า หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ จังหวะการหายใจสะดุดกึก ร่างสูงชะงักฝีเท้าลงโดยอัตโนมัติราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เป็นความรู้สึกเดียวกับกลิ่นกาแฟคั่วบดที่ลอยแตะจมูก—กลิ่นที่เขาเคยเมินเฉย ปล่อยให้มันเย็นชืดอยู่ข้างกายมานานนับปี จนกระทั่งวันที่แก้วใบนั้นแตกสลายและไม่มีวันหวนคืน "รับเป็นลาเต้เย็นหวานน้อย หรืออเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาลดีคะคุณแม่?" เสียงพนักงานสาวเอמהถามด้วยรอยยิ้มสดใส แต่คำว่า 'คุณแม่' กลับทำให้คิมหันต์ที่กำลังก้าวเข้าไปใกล้ราวกับต้องมนต์สะกดต้องหยุดชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด หญิงสาวคนนั้นหันกลับมาเล็กน้อยเพื่อหยิบกระเป๋าเงิน เสี้ยวหน้าที่คุ้นเคย... ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววตัดพ้อและเจ็บช้ำอยู่เสมอ บัดนี้กลับเรียաբเฉย เย็นชา และเปล่งประกายความเข้มแข็งอย่างที่เขาไม่เคยได้เห็นยามที่เธอยังใช้นสถานะ 'ภรรยา' ลีลาวดี... ชื่อนั้นกรีดลึกลงไปในอกของคิมหันต์จนเจ็บแปลบ เขาไม่ได้เจอเธอมานานเท่าไหร่แล้วนะ ตั้งแต่วันที่เธอยื่นใบหย่าฉบับนั้นใส่หน้าเขา พร้อมกับแววตาที่ตายด้านอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงคนที่เคยวิ่งตามเขา ยอมแม้กระทั่งทำทุกอย่างเพื่อรักษาครอบครัว บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาเทครัวที่พร้อมจะฟาดฟันทุกคนที่กล้าเข้าใกล้ คิมหันต์กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกโหยหาที่พยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาเธอ กำลังจะเอ่ยปากขอร้องให้เธอกลับบ้าน... แต่ทว่า ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันที "คุณแม่ขา! น้องลีโออยากกินพายแอปเปิ้ลชิ้นนั้นด้วยครับ ซื้อให้ผมหน่อยนะนะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาควชายเสื้อเชิ้ตของลีลาวดีไว้แน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ใบจิ้มลิ้มและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบพิมพ์มาอย่างไม่ผิดเพี้ยน—พิมพ์เดียวกับกระจกเงาที่คิมหันต์ส่องอยู่ทุกเช้า! โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงรอบตัว ไม่ว่าจะเป็นเสียงเครื่องชงกาแฟ เสียงพูดคุย หรือเสียงเพลงคลอเบาๆ มลายหายSไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคิมหันต์ที่เต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เด็กคนนั้น... ลูกของใคร? สายตาของคิมหันต์เลื่อนจากใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชาย ไปสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของลีลาวดีที่เพิ่งหันมาเห็นเขาพอดิบพอดี ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคราบน้ำตา และไม่มีแม้แต่ความตกใจ... มีเพียงรอยยิ้มมุมปากเยียบเย็นที่ส่งผ่านมาให้ ราวกับเธอกำลังมองมดตัวจ้อยที่ไม่มีค่าควรแก่การใส่ใจ ก่อนที่ลีลาวดีจะก้มลงอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่แสนจะตัดขาดเขาออกจากโลกของเธออย่างสิ้นเชิง "ไปค่ะลูก... เราไปรอคุณปะป๊าพิชญ์ที่รถดีกว่า ป่านนี้คงรอแย่แล้ว" คำว่า 'คุณปะป๊าพิชญ์' ทำเอาคิมหันต์หน้าชาดังกูถูกตบด้วยฝ่ามือล่องหน ร่างสูงเซถอยหลังไปครึ่งก้าวราวกับคนหมดแรงจะยืน ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ