งานเลี้ยงที่ไม่มีเธอ

กลิ่นแชมเปญราคาแพงและควันซิการ์ชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางเมือง แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริستัลส่องกระทบกับสูทสั่งตัดเข้ารูปของคิมหันต์ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน เขายืนถือแก้วทรงสูงพิงเสาหินอ่อนด้วยท่าทีสง่างามราวกับรูปปั้นกรีกโบราณที่ไร้หัวใจ แต่ทว่า… ในค่ำคืนนี้ มีบางอย่างที่ผิดแปลกไปจากทุกครา ความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขา ทั้งที่รายล้อมไปด้วยนักธุรกิจระดับแถวหน้าและเซเลบริตี้ชื่อดังที่ต่างพยายามหาจังหวะเข้ามาทักทาย "คุณคิมหันต์คะ คืนนี้ดูเงียบขรึมจังเลย มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?" เสียงหวานหยดย้อยของดาราสาวเบอร์ต้นของช่องที่จงใจเดินเข้ามาใกล้ พร้อมส่งสายตายั่วยวนหวังจะใช้โอกาสนี้ตีสนิท แต่วินาทีนั้น… คิมหันต์กลับรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรำคาญใจอย่างไม่ปิดบัง ภาพซ้อนทับของอดีตภรรยาที่มักจะยืนสงบเรียบร้อยอยู่เบื้องหลังเขาในงานสังคมทุกๆ งานผุดขึ้นมาในหัว ไม่มีอีกแล้ว… ไม่มีผู้หญิงที่ชื่อลีลาวดี คอยจัดเนกไทให้ด้วยความใส่ใจ ไม่มีสายตานุ่มนวลที่คอยส่งยิ้มให้กำลังใจเวลาที่เขาต้องรับมือกับนักธุรกิจหน้าเลือด และไม่มีเงาร่างระหงที่เดินเคียงข้างเขาอย่างสง่างามเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคม 'น่ารำคาญจริง' คิมหันต์คิดในใจพลaynยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบรวดเดียวหมดแก้วเพื่อดับความกระวนกระวายที่ตีรวนขึ้นมาในอก ตั้งแต่วันที่เธอยื่นใบหย่าแล้วเดินจากไปพร้อมกับลูกชาย ชีวิตของเขาก็เหมือนขาดเฟืองชิ้นสำคัญไป แม้ภายนอกเขาจะยังคงเป็นนักบริหารที่ไร้ความปรานี แต่ภายในกลับว่างเปล่าและหงุดหงิดกับทุกสิ่งรอบตัวอย่างน่าประหลาด สายตาคมกอดกุมมองกราดไปทั่วห้องจัดเลี้ยงอีกครั้งเพื่อหาใครบางคน—ไม่ใช่เพราะคิดถึง แต่เป็นเพราะเขาชินกับการมีเธอคอยเดินตามหลัง คอยตักเตือนเรื่องสุขภาพ และคอยจัดการตารางชีวิตให้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความว่างเปล่าและความจริงอันเจ็บปวดที่ว่า *เขาขับไล่คนที่รักเขาที่สุดออกไปจากชีวิตด้วยมือของตัวเอง* "ขอตัวก่อนนะครับ" คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนดาราสาวหน้าเสีย ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ เดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มคนเพื่อหาอากาศหายใจที่ระเบียงชั้นบน สายลมยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าคมคาย แต่มันไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในใจของเขาได้เลย ชายหนุ่มล้วงมือถือออกมาด้วยความหงุดหงิด นิ้วแกร่งกดเข้าไปดูแอปพลิเคชันส่งข้อความที่หน้าแชทระหว่างเขากับลีลาวดี ข้อความสุดท้ายถูกส่งไปเมื่อสามวันก่อน เป็นข้อความขอร้องแกมบังคับให้เธอกลับบ้าน แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความว่างเปล่า… เธอไม่อ่าน และไม่คิดจะตอบ "ลีลาวดี… เธอเก่งนักนะที่กล้าเมินฉัน" คิมหันต์พึมพำกับความมืด ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความรู้สึกกระวนกระวายใจนี้มันคืออะไรกันแน่? มันไม่ใช่ความรัก… เขาบอกตัวเองมาตลอดอย่างนั้น แต่วันนี้หัวใจกลับบีบตัวแน่นทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มเย็นชาที่เธอใช้มองเขาในวันเซ็นใบหย่า ในขณะที่คิมหันต์กำลังยืนจมดิ่งอยู่กับความหงุดหงิดและอารมณ์ที่ปั่นป่วน เสียงฝีเท้าเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายตัวเล็กก็ดังแว่วมาจากมุมมับของระเบียงอีกด้าน "คุณแม่ขา ลีโออยากกินไอศกรีมรสช็อกโกแลตค่ะ คุณแม่สัญญาแล้วน้า" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้น ทำเอาคิมหันต์ชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกับกลองเพลิง เสียงนั้น… เสียงที่เขากำลังตามหา เสียงของลูกชาย! คิมหันต์รีบสาวเท้าเดินตามเสียงนั้นไปอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อพ้นมุมเสาปูนบังตา ภาพที่เห็นตรงหน้าคือร่างบางของลีลาวดีที่กำลังย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากให้กับเด็กชายตัวน้อยในชุดสูทเด็กตัวจิ๋วที่หน้าตาน่ารักถอดแบบมาจากเขาไม่มีเพี้ยน! และก่อนที่คิมหันต์จะได้เอמהปากเรียกชื่อเธอ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มอีกคน—พิชญ์ เพื่อนสนิทที่คอยตามขายขนมจีบอดีตภรรยาของเขา ก็ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กชายด้วยความเอ็นดูโดยมีลีลาวดีส่งยิ้มหวานหยดให้อย่างสนิทสนม ภาพบาดตาบาดใจนั้นทำให้คิมหันต์เลือดขึ้นหน้า เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ความหงุดหงิดไร้สาเหตุในงานเลี้ยงมลายหายไป กลายเป็นความหึงหวงและโทสะอันรุนแรงที่แผดเผาทุกอณูวิญญาณ เขาก้าวพรวดเข้าไปคว้าข้อมือเรียวของอดีตภรรยาเอาไว้แน่นด้วยแรงอารมณ์ พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าด้วยความโกรธจัดชิดริมฝีปากเธอ "กล้ามากนะ… ที่พาชู้มาเปิดตัวต่อหน้าฉัน แถมยังกล้าเอาลูกของฉันไปให้มันอุ้มอีก!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ