เบาะแสจากภาพถ่าย

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าๆ และฝุ่นผงจากแฟ้มบัญชีที่ไม่ได้เปิดมานานนับปี ไม่ได้ระคายจมูกของคิมหันต์เท่ากับความจริงที่ว่า ทุกตัวเลขและทุกบรรทัดที่เขาตรวจสอบในค่ำคืนนี้ ล้วนไม่มีร่องรอยของลีลาวดีหลงเหลืออยู่เลย ห้องทำงานส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองยังคงกว้างขวางและเย็นเยียบเช่นเดิม ต่างกันตรงที่เงาของความว่างเปล่ามันขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเกือบจะกลืนกินลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่มักจะย่างกรายเข้ามาพร้อมกับชาอุ่นๆ ไร้ซึ่งสายตาที่เคยทอดมองเขาด้วยความภักดีและเจ็บปวดในคราเดียวกัน เขายกนิ้วขึ้นนวดขมับเบาๆ ความเครียดจากการควบรวมกิจการระดับพันล้านยังเทียบไม่ได้กับความปวดร้าวหน่วงๆ ที่กลางอก ซึ่งมันเริ่มกัดกินเขาช้าๆ นับตั้งแต่วินาทีที่ภรรยาตามกฎหมายสะบัดหน้าเดินออกไปพร้อมกับใบหย่าที่เธอเป็นคนเซ็นชื่อด้วยลายมืออันหนักแน่น "ท่านประธานครับ... เอกสารสรุปยอดสาขาภาคเหนือที่ท่านต้องการ ผมจัดการส่งให้ทางอีเมลแล้วนะครับ" เสียงของกรณฑ์ เลขานุการคนสนิทดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะทำงาน แต่คิมหันต์ไม่ได้สนใจหน้าจอเหล่านั้น สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องอยู่กับภาพถ่ายกลุ่มตัวอย่างการตกแต่งร้านกาแฟแห่งใหม่ที่บริษัทกำลังจะเข้าไปลงทุน ซึ่งกรณฑ์เพิ่งถ่ายส่งเข้ามาในกลุ่มไลน์รายงานความคืบหน้าเมื่อช่วงบ่าย มันเป็นร้านกาแฟสไตล์มินิมอลในย่านชานเมืองที่สงบเงียบ บรรยากาศอบอวลไปด้วยแสงแดดสีส้มอ่อนและเฟอร์นิเจอร์ไม้ แต่ไม่ใช่การตกแต่งภายในที่ดึงดูดสายตาของคิมหันต์... นิ้วเรียวยาวที่สวมนาฬิกาสويสราคาแพงชะงักกึก ภาพถ่ายบนหน้าจอถูกขยายออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย หัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวาบ ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่กลางอกจนชาหนึบไปหมด บริเวณมุมภาพขวา... ใกล้กับเคาน์เตอร์สั่งเครื่องดื่ม มีร่างเล็กป้อมของเด็กผู้ชายวัยราวๆ สามขวบกำลังยืนเขย่งปลายเท้าเกาะตู้เค้กกระจก แก้มกลมๆ สองข้างยุ้ยแดงระเรื่อ เส้นผมหยักศกเล็กน้อยยุ่งเหยิงราวกระรอกน้อยเพิ่งตื่นนอน และที่สำคัญที่สุด... ดวงตากลมโตเรียวรีรั้น ท่าทางการเชิดคางขึ้นเล็กน้อยยามที่เจ้าตัวเล็กกำลังเอ่ยปากสั่งเมนูกับพนักงานด้วยความมั่นเกินวัยนั้น... มันถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ภาพถ่ายใบนั้นเหมือนค้อนเหล็กอันมหึมาที่ทุบลงกลางศีรษะของคิมหันต์จนสมองขาวโพลน ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพของลีลาวดีที่เคยเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเมื่อปีก่อนผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองที่เคยเฉียบคมประมวลผลย้อนกลับอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว *เธอย้ายออกไป... เธอย้ายไปตอนที่เธอบอกว่าเธอเหนื่อยแล้ว...* หรือว่า... "กรณฑ์" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นแหบพร่าและเย็นเยียบจนเลขาหนุ่มถึงกับสะดุ้งสุดตัว "ครับ ท่านประธาน?" "ร้านกาแฟร้านนี้... ใครเป็นคนถ่ายรูปนี้ส่งมา?" คิมหันต์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำอย่างน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนเห็นได้ชัด รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "เอ่อ... ทีมงานภาคสนามครับ เป็นเด็กฝึกงานชื่อวิน ส่งเข้ามาเพื่อยืนยันว่าการรีโนเวทโซนด้านนอกเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน ทำไมหน้าตา..." "ติดต่อเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้!" คิมหันต์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกรณฑ์สะดุ้งโหย่ง "บอกให้มันส่งพิกัดที่แน่นอนมา และบอกมันว่า... อย่าเพิ่งให้ใครขยับไปไหนจากตรงนั้นเด็ดขาด!" น้ำเสียงเฉียบขาดและแววตาที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งทำให้กรณฑ์ไม่กล้าซักถามอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ชายหนุ่มรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาลูกน้องในทันทีท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าพายุฝน ในขณะเดียวกัน คิมหันต์ก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินไปที่กระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนเงาของตนเองในความมืด เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ลมหายใจหอบกระชั้น เด็กคนนั้น... ดวงตากลมโตคู่นั้น... และช่วงเวลาที่ลีลาวดีหายตัวไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอย ถ้าหากว่าเด็กผู้ชายคนนั้นคือ... คิมหันต์ไม่อยากคิดต่อ หัวใจของเขากำลังเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกผิดบาปที่เคยซุกซ่อนไว้ใต้ความหยิ่งยโសบดขยี้อกเขาจนแหลกสลาย หากสิ่งที่เขาคิดเป็นความจริง... ลีลาวดีกำลังซ่อนลูกชายของเขาไว้จากผู้ชายใจร้ายคนนี้มาตลอดสามปีเต็ม! "ท่านประธานครับ!" เสียงกรณฑ์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดที่กำลังตีรันฟันแทงในหัว "เด็กฝึกงานบอกว่า... เด็กผู้ชายคนนั้นไม่ได้มาคนเดียวครับ... มีผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งเดินเข้ามาจูงมือเด็กคนนั้นออกไปจากร้านพอดี" คิมหันต์หันขวับกลับมาทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "ผู้หญิงคนนั้น... หน้าตาเป็นยังไง?" "เด็กบอกว่า... สวยมากครับ แต่ท่าทางดูเย็นชาและเด็ดเดี่ยวมาก... และที่สำคัญ..." กรณฑ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้โลกทั้งใบของคิมหันต์หยุดหมุน "เด็กฝึกงานบอกว่า... ผู้หญิงคนนั้นใส่สร้อยคอจี้ไข่มุกรูปหยดน้ำ... เหมือนกับรูปถ่ายในแฟ้มประวัติพนักงานเก่าของ... คุณลีลาวดี ไม่มีผิดครับ!" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกลางวันแสกๆ ขาทั้งสองข้างชาดิกจนแทบก้าวไม่ออก ภาพของอดีตภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้เยื่อใย ผสมผสานเข้ากับภาพของเด็กชายตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขา เกมการไล่ล่าเพื่อไถ่บาปที่เขาคิดว่ามันเริ่มต้นช้าไปแล้ว บัดนี้... มันกำลังจะลุกโชนขึ้นด้วยเปลวเพลิงแห่งความจริงที่เจ็บปวดและสั่นสะเทือนหัวใจที่สุดในชีวิตของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ใคร ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ