สืบความจริง

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดที่ลอยอวลอยู่ทั่วพื้นที่ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบกายของคิมหันต์ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดสายตามองไปรอบร้านกาแฟขนาดกะทัดรัดแต่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม ป้ายชื่อร้าน 'Lila’s Brew' ที่ประดับอยู่หน้าร้านยังคงสะท้อนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา ชื่อนั้น... คำว่า 'ลีลา' มันช่างบังเอิญจนน่ารังเกียจ หรือบางที... มันอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรก "ท่านประธานครับ... เอกสารที่ให้สืบ..." เสียงทุ้มต่ำของเลขาคนสนิทดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักทรงกลม คิมหันต์ไม่รอช้า นิ้วเรียวยาวที่เคยแต่จรดปากกาเซ็นสัญญามูลค่าหลักร้อยล้าน รีบกระชากเปิดซองเอกสารนั้นออกทันที สายตาดุดันกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดด้วยความกระหายใคร่รู้ และยิ่งอ่าน หัวใจที่เคยด้านชากลับกระหน่ำเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เจ้าของร้านกาแฟคนนี้... ย้ายมาจากต่างจังหวัดเมื่อสองปีก่อน ช่วงเวลาเดียวกับที่ลีลาวดี หญิงสาวผู้เคยเซ็นใบหย่าใส่หน้าเขาอย่างไร้เยื่อใย หายสาบสูญไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอย "เธอ... กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" คิมหันต์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ วันที่เขาผลักไสเธอ วันที่เขาเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนั้นโดยไม่เคยชายตามองความเจ็บปวดของภรรยา ในเวลานั้น เขาคิดว่าการไม่มีเธออยู่คืออิสรภาพ คือความโล่งใจที่หลุดพ้นจากผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป บ้านหลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงา กลับยิ่งอ้างว้างจนน่ากลัว ไม่มีแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าเบาๆ หรือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของซุปอุ่นๆ ยามดึก และที่สำคัญที่สุด... หัวใจที่เคยด้านชาของเขากลับโหยหาอดีตภรรยาจนแทบคลั่งในวันที่สายเกินไป "สืบลงลึกไปอีก" คิมหันต์เงยหน้าขึ้น สั่งเลขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แววตาเต็มไปด้วยความดุดันและมุ่งมั่น "ผมต้องการรู้ทุกฝีก้าวของเธอในช่วงสองปีที่ผ่านมา ใครเป็นคนสนับสนุนทุนให้เธอเปิดร้านนี้ และ... เธออยู่กับใคร" "ครับ... เอ่อ... คือว่า..." เลขาหนุ่มอצกอาการอิกอัก สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจราวกับกำลังปิดบังเรื่องใหญ่อะไรบางอย่างไว้ "มีอะไรก็พูดมา อย่าอ้อมค้อม!" คิมหันต์ตวาดเสียงต่ำ ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นท่าทีอึกอักนั้น "จากการตรวจสอบประวัติการทำธุรกรรมทางการเงินของร้าน... พบว่ามีผู้สนับสนุนหลักคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังครับ และดูเหมือนว่า... จะไม่ใช่คนอื่นคนไกล" เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมา "คุณพิชญ์ครับ... ทายาทกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เป็นคนออกทุนทั้งหมดให้เธอ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทันทีที่ได้ยินชื่อ 'พิชญ์' ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่ก็แผดเผาจนอกแทบระเบิด พิชญ์คือเพื่อนสนิทของเขา... หรือจะพูดให้ถูกคือศัตรูหัวใจที่คอยตามขายขนมจีบภรรยาของเขามาตั้งแต่สมัยเรียน และในวันที่ลีลาวดีหย่ากับเขา พิชญ์ก็หายตัวไปจากแวดวงสังคมเช่นเดียวกัน ที่แท้... พวกเธอก็หนีไปสร้างโลกใบใหม่ด้วยกันอย่างนั้นหรือ! ความหึงหวง ความโกรธแค้น และความรู้สึกเจ็บปวดแปลบปลาบที่กลางอกผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือหนากำซองเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนี้เด็ดขาด ลีลาวดีเป็นของเขา แม้ในทางกฎหมายจะหย่ากันแล้ว แต่เลือดเนื้อในตัวของเธอ... และผู้ชายคนนั้น จะต้องสะสางให้ชัดเจน ในขณะที่คิมหันต์กำลังจมดิ่งอยู่ในกองเพลิงแห่งความริษยา เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสผ้าลินินสีครีมเรียบง่าย เธอกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่มอบให้กับลูกค้าประจำ แต่วินาทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่มุมร้าน รอยยิ้มนั้นก็มลายหาย Sไปในพริบตา เหลือไว้เพียงความเย็นชาและแววตราบเรียบราวกับมองคนแปลกหน้า ลีลาวดีชะงักเท้าไปชั่วขณะ แต่เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็เชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความลังเล มีเพียงกำแพงน้ำแข็งที่หนาทึบกั้นขวางระหว่างเธอกับเขา คิมหันต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ขขายาวก้าวตรงเข้าไปหาอดีตภรรยาที่เขามองข้ามมาตลอดชีวิต แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนลูกค้าคนอื่นในร้านต้องรีบหลบสายตา "ไม่เจอกันนานนะ... ลีลา" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับปี ลีลาวดีกอดอก ปรายตามองอดีตสามีด้วยหางตา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มเยาะหยันเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "ขอโทษด้วยนะคะคุณคิมหันต์ ฉันจำไม่ได้ว่าเคยมีสามีชื่อคุณ และที่นี่... ร้านของฉันไม่ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทค่ะ เชิญป้ายหน้าเลยนะคะ" คำพูดที่เชือดเฉือนและท่าทีที่หมางเมินบาดลึกเข้าที่หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ก่อนที่คิมหันต์จะได้เอื้อMเอ่นคำใดออกมาเพื่อรั้งเธอไว้ เสียงใสแจ๋วของเด็กชายตัวน้อยก็ดังขึ้นจากหลังร้าน พร้อมกับวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาควชายกระโปรงของลีลาวดี "คุณแม่ฮะ! คุณแม่รับปากว่าจะพาผมไปกินไอศกรีมรสช็อกโกแลตไงฮะ ทำไมไปนานจัง..." เด็กชายวัยสามขวบเงยหน้าขึ้นทวงสัญญา แต่เมื่อดวงตากลมโตใสแจ๋วคู่นั้นหันมามองสบตากับคิมหันต์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้า เสียงเล็กๆ นั้นก็เงียบลงทันที คิมหันต์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อมองใบจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต และจมูกรั้นๆ ของเด็กชายตรงหน้า... ภาพสะท้อนในกระจกชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะเด็กคนนี้มีใบหน้าถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กราวกับแกะ! ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ