ใบประวัติที่ทำลายความสุข

เสียงกระดาษราคาแพงที่ถูกพลิกเปิดด้วยปลายนิ้วสั่นเทา ดังเสียดแท่งประสาทราวกับเสียงกรีดร้องในความเงียบงัน สำนักงานทนายความหรูหราใจกลางเมืองในยามค่ำคืนที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบนี้อบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดจนหมดรสชาติกรุ่นอยู่จางๆ ในอากาศ ทว่าสิ่งที่ร้อนรุ่มและแผดเผาอยู่ในอกของคิมหันต์เวลานี้ กลับรุนแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิง “นี่คืออะไร...” เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยือกเย็น บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม คิมหันต์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะในมือ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งยโสและเย่อหยิ่งตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้แดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับบ่งบอกถึงความคลุ้มคลั่งที่กำลังปะทุขึ้นในอก ตรงหน้าเขา เลขาฯ คนสนิทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลบสายตาที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของเจ้านายหนุ่ม “รายงานสืบสวนประวัติของ... คุณลีลาวดี ย้อนหลังสามปีตามที่ท่านประธานสั่งครับ... เอ่อ... ค่ะ ท่านประธาน” เลขาฯ รีบแก้คำสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นสายตาดุร้ายที่ตวัดกลับมาเตือนสติ คิมหันต์ไม่สนใจคำแก้ตัวนั้น สายตาดุดันกวาดมองตัวอักษรและรูปถ่ายในเอกสารลับหน้าสุดท้ายอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำราวกับกลองศึก เลือดในกายสูบฉีดจนหูอื้ออึง วันที่ในเอกสารระบุชัดเจน... *เด็กชายคิรากร* หรือ *น้องลีโอ* เกิดเมื่อสามปีที่แล้ว นั่นคือช่วงเวลาคาบเกี่ยวกันพอดิบพอดี... ช่วงเวลาที่ลีลาวดีถูกเขาทอดทิ้งให้อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่เพียงลำพัง ช่วงเวลาที่เขาเย็นชาใส่เธออย่างไร้เยื่อใย ผลักไสไล่ส่งเธอให้ออกไปจากชีวิตอย่างไร้ความปรานี และเป็นช่วงเวลาที่เธอแอบซ่อนท้องโตๆ นั้นไว้ภายใต้เสื้อผ้าตัวโคร่ง ก่อนจะหอบความช้ำระVมหนีหายไปจากสารบบชีวิตของเขา “สามขวบ...” คิมหันต์พึมพำกับตัวเองริมฝีปากสั่นระริก ลมหายใจสะดุดกึกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเข้าที่ลำคอ “แก... แกอายุสามขวบแล้วอย่างนั้นหรือ...” ภาพเด็กชายตัวน้อยแก้มป่อง ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาดที่เขาเคยบังเอิญเห็นที่ร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อนผุดขึ้นมาในหัว ซ้อนทับกับใบหน้าของลีลาวดีราวกับพิมพ์เดียวกัน ไม่มีผิดเพี้ยน! ทำไมตอนนั้นเขาถึงโง่เง่าถึงเพียงนี้ ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า ทำไมเขาถึงเอาแต่ความเย่อหยิ่งมาบังตาจนมองข้ามเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองไปได้ ทุกๆ ตัวเลขในรายงานประวัติการคลอด ตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายทีละบรรทัด ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวเลขคำนวณวันเวลามันตรงกันเป๊ะ! ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่วันเดียว! มือหนากำเอกสารในมือแน่นจนยับยู่ยี่ กระดาษราคาแพงฉีกขาดคามือ น้ำตาของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไม่เคยหลั่งให้ใครเห็น กลับเอ่อคลอหน่วยขึ้นที่ขอบตาอย่างไม่อาจควบคุม ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในวันที่เธอเซ็นใบหย่า ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนนี้ กลายเป็นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในอกจนหายใจไม่ออก นี่สินะ... คือเหตุผลที่ลีลาวดีเลือกที่จะก้าวเดินออกไปจากนรกโลกันตร์ที่เขาสร้างขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว นี่สินะ... คือเหตุผลที่แววตาคู่สวยคู่นั้นไม่มีเยื่อใยหลงเหลือให้อีกต่อไป เธไม่ได้แค่แบกรับความช้ำใจจากการถูกสามีไม่รัก แต่เธอต้องแบกรับชีวิตน้อยๆ อีกหนึ่งชีวิต หลบหนีความโหดร้ายของเขาไปคลอดและเลี้ยงดูตามลำพังด้วยสองมือของเธอเอง! “ลีลา...” ชื่อนั้นหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทา มันเต็มไปด้วยความสำนึกผิด ความโหยหา และความเจ็บปวดเจียนตาย “ท่านประธานจะให้ผม... ดำเนินการอย่างไรต่อดีคะ” เสียงของเลขาฯ ดังขึ้นทำลายความเงียบ คิมหันต์หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดลูกผู้ชายไหลรินลงมาเงียบๆ ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะไถ่บาป แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและกร้าวแกร่งกว่าเดิม “เตรียมรถ ฉันจะไปที่ ⁠คอนโดของเธอเดี๋ยวนี้” รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานฝ่าความมืดของถนนยามวิกาลราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกระหายการไถ่บาป ในใจของคิมหันต์มีเพียงภาพของลูกชายตัวน้อยและอดีตภรรยาผู้เย็นชา ทว่าในขณะที่เขากำลังเร่งฝ่าเท้าเหยียบคันเร่งเพื่อไปเผชิญหน้ากับความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนเบาะข้างคนขับก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบ คิมหันต์เหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ชื่อของสายเรียกเข้าปรากฏหราอยู่บนนั้น... เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความสั้นๆ ที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับรูปถ่ายแนบ ทะลุตู้กระจกความอดทนทั้งหมดของเขาให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที รูปถ่ายของลีลาวดีที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เคียงข้างด้วยชายหนุ่มแสนดีที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี... พิชญ์! และภาพถัดมาคือภาพที่พิชญ์กำลังอุ้ม "น้องลีโอ" ลูกชายของเขา โดยมีลีลาวดีคอยยืนมองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ราวกับพวกเขาทั้งสามคนคือครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ! พร้อมกับข้อความสั้นๆ ด้านล่างที่สั่นประสาท: *“ขอบคุณนะคิมหันต์ ที่นายมอบโอกาสให้ฉันได้ดูแลครอบครัวของนายแทน”* ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ