ความโกรธและสติที่หลุดลอย

เอกสารแผ่นนั้นร่วงหลุดจากปลายนิ้วที่สั่นเทา กระดาษรายงานทางการแพทย์ปลิวตกลงบนพรมราคาแพงในห้องทำงานกว้างขวาง ร่างสูงสง่าของคิมหันต์เซถอยหลังไปสองก้าวราวกับถูกหมัดเหล็กชกเข้าที่ลิ้นปี่ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชาบัดนี้เบิกกว้าง เส้นเลือดขมับปูดโปนเต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง *ชื่อมารดา: ลีลาวดี* *อายุครรภ์ขณะคลอด: สามสิบสองสัปดาห์* *ชื่อบิดา: คิมหันต์...* "โกหก!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันดังขึ้น ก่อนที่กำปั้นหนาจะทุบลงบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งจนแจกันดอกไม้กระเด็นร่วงแตกกระจาย เศษแก้วบาดมือจนเลือดสีสดไหลรินหยดลงสู่พื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด... ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวความจริงที่กำลังแผดเผาหัวใจของเขาให้มอดไหม้เป็นจุล ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขามองเธอเป็นเพียงตุ๊กตาไร้ค่า เป็นภาระที่ถูกยัดเยียดให้แต่งงานด้วยตามคำสั่งของผู้ใหญ่ เป็นผู้หญิงน่ารำคาญที่คอยเรียกร้องความสนใจในบ้านหลังใหญ่ที่เหน็บหนาว เขาทอดทิ้งเธออย่างไร้เยื่อใย ผลักไสเธอลงสู่นรกแห่งความโดดเดี่ยว และเป็นคนเซ็นใบหย่าให้อย่างไม่ลังเลเมื่อเธอเอ่ยปากขอเป็นอิสระ แต่เขากลับไม่เคยรู้เลย... ไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าในวันที่เธอก้าวเดินออกไปจากชีวิตพร้อมกับรอยช้ำในดวงตาคู่นั้น เธอกำลังอุ้มสายเลือดของเขาไว้ในครรภ์! "คุณคิมคะ เอกสารชุดนี้..." เลขานุการสาวที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มงานถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่ม แววตาของคิมหันต์ในยามนี้ไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือแววตาของสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุมและพร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างให้แหลกคามือ "ออกไป!" เขาตวาดลั่น เสียงนั้นแหบพร่าแต่ทรงพลังจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน "ไสหัวออกไปให้พ้น!" เลขานุการสาววิ่งหนีออกไปแทบไม่ทัน ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคิมหันต์ เขาย่อตัวลงเก็บแผ่นกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ในกำมือ ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของเขาสั่นระเทือนด้วยความรู้สึกหลากหลาย—ทั้งโกรธตัวเอง โกรธที่ถูกปิดบัง และที่สำคัญที่สุด... หัวใจมันกำลังร่ำร้องหาเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน จากภาพถ่ายที่พิชญ์เคยส่งมาเย้ยหยันในวันนั้น! *เด็กคนนั้น... คือลูกของเขา ลูกแท้ๆ ของคิมหันต์!* ภาพความทรงจำย้อนกลับมาทิ่มแทง วันที่ลีลาวดีก้มลงกราบลาเขา วันที่เธอยื่นใบหย่าให้โดยไม่เรียกร้องอะไรเลยนอกจากอิสรภาพ แววตาของเธอในวันนั้นไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเหลืออยู่แล้ว มันว่างเปล่า... และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด เธอดึงลูกออกไปจากชีวิตเขา ซ่อนเร้นสายเลือดของตระกูลอัครเดชโชติกุลไว้ราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูลที่เธอรังเกียจ "กล้าดียังไง..." คิมหันต์หัวเราะออกมาในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูคล้ายเสียงร้องไห้มากกว่า "ลีลาวดี... เธอคิดว่าหนีฉันพ้นจริงๆ งั้นเหรอ?" ขายาวก้าวฉับๆ ออกจากโต๊ะทำงานด้วยความเร่งรีบราวกับคนเสียสติ คว้าโทรศัพท์มือถือมากดโทรหาเลขาฯ ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเยือกเย็นจนน่ากลัว "เตรียมรถ ขุดข้อมูลที่อยู่ปัจจุบันของลีลาวดีมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! และสั่งคนเตรียมเครื่องบินส่วนตัว... เราจะไปหาเธอกันวันนี้ ตอนนี้!" "แต่คุณคิมคะ บ่ายนี้มีประชุมผู้ถือหุ้นใหญ่..." "ช่างหัวการประชุมผู้ถือหุ้น! ถ้าใครกล้าขวางทางฉัน ให้มันไสหัวออกจากบริษัทไปซะ!" เขาตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความคลุ้มคลั่ง ความกระหายที่จะทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของเขา เด็กคนนั้นต้องเป็นของเขา ลีลาวดีก็ต้องกลับมาอยู่ใต้เงาของเขาเหมือนเดิม เธอไม่มีสิทธิ์พาเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาหนีไปไหนทั้งสิ้น! คิมหันต์คว้าเสื้อสูทมาพาดบ่า ก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็ว แววตาดุดันฉายประกายความอำมหิตและความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่ยอมรับกับตัวเอง รถยนต์หรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูงมุ่งตรงสู่จุดหมายปลายทางที่เขาคาดเดาไว้ ทว่า... ในขณะที่คิมหันต์กำลังพายุร้ายบุกประชิดตัว ลีลาวดีที่กำลังนั่งป้อนข้าวลูกชายตัวน้อยในบ้านสวนริมทะเลสาบอันเงียบสงบ กลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศ สัญชาตญาณของแม่เตือนภัยเธอล่วงหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนที่เคยมีค่อยๆ เลือนหาย เมื่อปลายนิ้วเรียวสัมผัสได้ถึงความหนับหน่วงในอก น้องลีโอเงยหน้าขึ้นจากชามข้าว กะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัยเมื่อเห็นรอยนิ้วมือของแม่สั่นน้อยๆ "หม่าม้าครับ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ หน้าซีดจางจังเลย" เด็กชายเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือป้อมๆ มาแตะแก้มคุณแม่คนเก่ง ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความหวาดหวั่น เธอก้มลงจูบหน้าผากมนของลูกชายเบาๆ ดวงตาคู่สวยทอประกายเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันที ต่อให้พายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำแค่ไหน เธอก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนพรากลูกไปจากอกอีกเป็นอันขาด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกปลอมที่เธอไม่คุ้นเคย แต่ลางสังหรณ์บอกเธอชัดเจนว่า... ปลายสายนั้นคือใคร ลีลาวดีมองหน้าจอที่สั่นไหวราวกับมันเป็นระเบียบเวลาที่กำลังนับถอยหลัง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่นิ่งสนิทไร้ความหวาดกลัว... ด้วยรักจากชานมไข่มุกหวานร้อยค่ะ