ความจริงที่เธอต้องเก็บไว้คนเดียว

กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องตรวจโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้คลื่นไส้มากกว่าความสะอาด ลีลาวดียกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยออกอย่างไม่ไยดี ปลายนิ้วเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยกำลังกำแผ่นกระดาษสีขาวในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ตัวอักษรบรรทัดสุดท้ายในผลตรวจทางการแพทย์ระบุชัดเจน แจ่มแจ้ง และเปลี่ยนเส้น and โชคชะตาของเธอไปตลอดกาล *“Positive - ตั้งครรภ์ 6 สัปดาห์”* หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งผ่านพ้นมรสุมความเจ็บปวดจากการหย่าร้าง กระตุกวูบอย่างรุนแรง มันไม่ใช่ความรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นแบบที่ภรรยาควรจะมีเมื่อรู้ว่ากำลังจะมีพยานรักกับสามี เพราะสำหรับเธอแล้ว... สามีคนนั้นไม่ได้หลงเหลือความเป็นมนุษย์ผู้โอบอ้อมอารีในความทรงจำอีกต่อไป มีเพียงความเย็นชา ดุดัน และคำพูดเชือดเฉือนที่เคยประกาศกร้าวใส่หน้าเธอว่าเด็กคนนี้คือภาระที่เขาไม่ต้องการ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนยังคงติดตรึงในความทรงจำ ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดของคิมหันต์ที่เบิกกว้างจนแทบถล่น หัวใจของเขาที่ดิ่งวูบลงสู่เหวลึกเมื่อเห็นเอกสารบางอย่าง... แต่ทว่า มันสายเกินไปแล้วค่ะ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเขาเพิ่งตื่นขึ้นในวันที่เธอสะบัดหน้าเดินออกมาจากขุมนรกนั้น ลีลาวดีสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นอายความทรงจำวัยเยาว์ที่เคยอบอุ่นถูกแทนที่ด้วยความเข้มแข็งอันเย็นชา เธอไม่ใช่ลีลาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกต่อไปแล้ว "คุณลีลาคะ ผลตรวจยืนยันเรียบร้อยแล้วนะคะ คุณหมอแนะนำให้พักผ่อนมากๆ และงดความเครียดค่ะ" พยาบาลสาวส่งยิ้มให้อย่างเห็นอกเห็นใจเมื่อเห็นสภาพหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งโดดเดี่ยวลำพังในห้องตรวจ "ขอบคุณมากค่ะพยาบาล" ลีลาวดีคลี่ยิ้มบางๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เธอเก็บแผ่นกระดาษใบนั้นใส่ลงในกระเป๋าถือหนังแท้อย่างทะนุถนอม ราวกับมันคือเกราะป้องกันชิ้นสุดท้ายที่จะใช้ปกป้องชีวิตน้อยๆ ในครรภ์ สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่คิมหันต์จะรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ไม่มีทางที่ผู้ชายคนนั้นจะใช้เงินตราหรืออำนาจมาแย่งเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอไปได้ หากเขาเคยหยิบยื่นความใจร้ายให้ เธอก็จะตอบแทนด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่ยอมก้มหัวให้เช่นกัน ขาเรียวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยท่าทีสง่างาม แม้ภายในใจจะเวิ้งว้างและหวาดหวั่นต่ออนาคต แต่มุมปากของเธอกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "แม่จะเลี้ยงลูกเองค่ะลูก... เราจะไม่กลับไปหาผู้ชายใจร้ายคนนั้นเด็ดขาด" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะเอามือลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม ความรักความผูกพันสายเลือดเดียวกันก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่ากำแพงเหล็กกล้าใดๆ ในโลก รถยนต์คันหรูสีดำสนิทจอดเทียบท่าอยู่ที่หน้าทางออกของโรงพยาบาล ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของพิชญ์ที่รีบร้อนก้าวลงมาด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ทันทีที่เห็นหน้าเธอ "ลีลา เป็นยังไงบ้างครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย ผลตรวจว่ายังไงบ้าง?" พิชญ์เอמהถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ลีลาวดีชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "ไม่มีอะไรมากหแค่พักผ่อนน้อยค่ะพิชญ์ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงฉัน" "เราเพื่อนกันนะครับ มีอะไรต้องบอกผม อย่าแบกรับไว้คนเดียวสิ" พิชญ์ขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้วเธอก็เปราะบางจนน่าใจหายโดยเฉพาะเรื่องของคิมหันต์ ในขณะที่ลีลาวดีกำลังจะเอաբากตอบปฏิเสธเพื่อตัดปัญหา สายตาคมของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงคุ้นเคยที่คุ้นชิ้นยิ่งกว่าใคร ร่างของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังก้าวพรวดพราดเข้ามาในเขตโรงพยาบาลด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด คิมหันต์กวาดสายตามองไปรอบบริเวณ ลมหายใจของเขาหอบถี่ราวกับคนวิ่งมาราธอน และในเสี้ยววินาทีนั้น สายตาคมกริบของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างของลีลาวดีที่ยืนเคียงข้างกับพิชญ์อย่างสนิทสนม ดวงตาของอดีตสามีผู้เย็นชาเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง หัวใจที่ด้านชามาตลอดสามปีหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อสัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า... ผู้หญิงที่เขาเพิ่งเซ็นใบหย่าไปเมื่อวาน กำลังปิดบังความลับครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตจากเขา ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความรู้สึกของลีลาวดีนะคะ