แผนการง้อฉบับคนเคยใจร้าย

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นในห้องรับแขกที่เคยเงียบเหงาของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ลีลาวดีวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะกระจกใสด้วยแรงที่มากกว่าปกตินิดหน่อย เพื่อส่งสัญญาณเตือนให้ผู้ชายตัวโตในชุดสูทราคาแพงที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมเปอร์เซียรู้ตัวว่าเธอกำลังหมดความอดทนกับความพยายามอันน่าขันของเขาเต็มทีแล้ว "คุณคิมหันต์คะ... กรุณาเลิกทำตัวเป็นเด็กอมมือแล้วกลับออกไปจากห้องของฉันเสียทีค่ะ ลูกชายของฉันควรจะได้นอนหลับพักผ่อน ไม่ใช่มานั่งดูประธานบริษัทผู้ยิ่งใหญ่พยายามประกอบหุ่นยนต์ไดโนเสาร์พลาสติกราคาถูกนี่จนนิ้วพันกันไปหมด" ลีลาวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาแต่เย็นชาจนเฉือนกินเนื้อ ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีอ่อนนั้นไม่มีความอ่อนหวานหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหมางเมินที่ถูกสร้างขึ้นเป็นกำแพงสูงลิบ เพื่อกั้นขวางอดี สามีผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี คิมหันต์ชะงักมือหนาที่กำลังถือไขควงอันจิ๋วสำหรับขันน็อตพลาสติก เขาดงศีรษะขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนระคนสำนึกผิด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยโสและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี บัดนี้กลับมีคราบเหงื่อซึมตามไรผม เส้นผมสีเข้มหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง เสื้อสูทแบรนด์ดังถูกถอดพาดไว้บนโซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แขนเสื้อถูกพับขึ้นจนถึงข้อศอก ภาพลักษณ์ของท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เหลือเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อซื้อใจเด็กชายวัยสามขวบ "ลีลา... ผมแค่อยากช่วยให้น้องลีโอมีของเล่นที่ประกอบเสร็จทันก่อนนอน วันนี้ผมเห็นแกบอกว่าอยากได้ไทรันโนซอรัสพ่นไฟได้รุ่นลิมิเต็ด ผมก็เลยให้เลขาไปเหมามาจากห้างมาให้ทั้งชั้นแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ซึ่งหากใครมาได้ยินประโยคนี้คงต้องตกตะลึง เพราะคิมหันต์ผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับยอมนั่งพับเพียบอยู่แทบเท้าของอดีตภรรยาที่เขาเคยเขี่ยทิ้งราวกับไม่มีค่า "เงินของคุณมันซื้อได้ทุกอย่างสินะคะคุณคิม แต่เสียดายอย่างเดียว..." ลีลาวดีแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววดูแคลนชัดเจน "ซื้อความรู้สึกของลูกฉันไม่ได้ และที่สำคัญ... ซื้อเวลาในอดีตที่คุณทำลายมันพังทศวรรษลงไปไม่ได้ด้วยค่ะ!" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิม คิมหันต์สะอึกในลำคอ ดวงตาคมเข้มไหวระริกด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง ความทรงจำในคืนวันหย่าเมื่อหลายเดือนก่อนผุดขึ้นมาซ้ำเติมหัวใจ เขานึกเกลียดตัวเองในอดีตเหลือเกิน ผู้ชายโง่เง่าคนนั้นที่มองไม่เห็นความรักอันบริสุทธิ์ที่ผู้หญิงตรงหน้ามอบให้ จนกระทั่งวันที่เธอหันหลังให้และเดินจากไปพร้อมกับสายเลือดในไส้ เขาถึงตระหนักว่าหัวใจของตัวเองได้ตายไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่เธอเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนั้น พรึ่บ! เสียงเปิดประตูห้องนอนเด็กเล็กดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างป้อมกลมของเด็กชายวัยสามขวบในชุดนอนลายการ์ตูนไดโนเสาร์ก้าวออกมาขยี้ตา "คุณแม่ครับ... เสียงดังอะไรกันเหรอฮะ ลีโอนอนไม่หลับเลย" น้องลีโอเอ่ยด้วยเสียงงיתเงอ นัยน์ตากลมโตใสแป๋วหันไปมองหน้ามารดา ก่อนจะกวาดสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายแปลกหน้าที่นั่งอยู่บนพรม เด็กชายเอียงคอมองด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ เพราะช่วงนี้คุณอาแปลกหน้าคนนี้มาป้วนเปี้ยนแถวห้องบ่อยเหลือเกิน แถมยังขยันเอาของเล่นราคาแพงมาล่อตาล่อใจอยู่เรื่อย คิมหันต์รีบปรับสีหน้าให้เป็นมิตรที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขารีบคลานเข่าเข้าไปใกล้เด็กชายตัวน้อยช้าๆ เพื่อไม่ให้แกตกใจ พลางชูหุ่นยนต์ไดโนเสาร์ที่ประกอบเสร็จครึ่งๆ กลางๆ ขึ้นมานำเสนอ "น้องลีโอครับ... ดูนี่สิครับที่คุณพ่อ... เอ๊ย! คุณอาซื้อมาฝาก ไทรันโนซอรัสพ่นไฟได้นะ ชอบไหมครับ?" เสียงของคิมหันต์อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นนอกจากแม่ของตัวเอง บัดนี้ถูกเทให้เด็กชายตัวน้อยตรงหน้าจนหมดสิ้น น้องลีโอกะพริบตาปริบๆ มองหุ่นยนต์ในมือของคิมหันต์สลับกับใบหน้าคมสันที่มีโครงสร้างคล้ายคลึงกับตนเองอย่างน่าประหลาด เด็กน้อยถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วซบหน้าลงกับชายกระโปรงของมารดา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาผู้เป็นพ่อใจแทบสลาย "ผมไม่เอาของเล่นพวกนี้หรอกฮะ... คุณแม่บอกว่าของเล่นที่ซื้อด้วยเงินมันไม่มีความหมายหรอก ถ้าคนที่ให้เขาไม่ได้รักเราจริง... อีกอย่าง หน้าตาคุณอาก็ดูดุเหมือนยักษ์ใจร้ายในนิทานที่แม่เล่าให้ฟังเลยฮะ ลีโอกัว..." คำพูดไร้เดียงสาแต่เชือดเฉือนหัวใจของลูกชาย ทำให้คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ หัวใจของเขาบีบรัดจนเจ็บแปลบ ลีลาวดีเองก็ชะงักไปเช่นกัน เธอก้มลงลูบศีรษะลูกชายเบาๆ ด้วยความรัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอดีตสามีด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย "ได้ยินแล้วสินะคะ... ลูกเขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าใครจริงใจและใครที่แค่พยายามไถ่บาปด้วยเศษเงิน เพราะฉะนั้น กรุณากลับไปเสียทีค่ะ อย่ามาทำลายความสงบสุขของเราแม่ลูกอีกเลย" คิมหันต์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือหนากำหมัดเข้าหากันอย่างสะกดกลั้นความรู้สึกอัดอั้น เขาไม่อยากไป... เขาไม่อยากก้าวเท้าออกจากห้องนี้และปล่อยให้เธอกับลูกหายลับไปจากสายตาอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ความลับอันดำมืดเกี่ยวกับอุบัติเหตุของแม่เธอกำลังจะถูกเปิดเผยออกมา "ลีลา... ฟังผมก่อน..." คิมหันต์เอ่ยเสียงเครือ ดวงตาแดงก่ำด้วยความอัดอั้น "เรื่องอุบัติเหตุของคุณแม่... ผมสืบเจอหลักฐานใหม่แล้ว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ! คนที่อยู่เบื้องหลังการตัดเบรกในคืนนั้น... คือคนในตระกูลของผมเอง! และถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะอยู่ห่างจากผม คุณอาจจะตกเป็นเป้าหมายรายต่อไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ!" บรรยากาศในห้องรับแขกพลันดิ่งวูบลงสู่ความหนาวยะเยือกทันที ลีลาวดีเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตากลมโต ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ขณะที่คิมหันต์กำลังจะเอ่ยปากพูดหลักฐานชิ้นสำคัญที่ซ่อนอยู่ในซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาเพิ่งควักออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทร ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรงสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะบทสนทนาอันตึงเครียดภายในห้อง ลีลาวดีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ดึกมากแล้วและเธอไม่ได้นัดใครไว้ คิมหันต์หรี่ตามองหน้าประตูด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจผู้ระแวดระวังภัย เขารีบผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวไปบังร่างของลีลาวดีและลูกชายไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณปกป้อง ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูช้าๆ เพื่อเปิดออกดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาล แอ๊ด... บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของพิชญ์ยืนหอบหายใจรวยริน ใบหน้าของเพื่อนสนิทหนุ่มซีดเผือดไร้สีเลือด เสื้อผ้าหลุดลุ่ยราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งหนีตายมาอย่างไม่คิดชีวิต ในมือหนากำโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอกำลังแสดงข้อความแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับนับสิบสาย "ลีลา! คิมหันต์!" พิชญ์ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "พวกคุณรีบเปิดทีวีข่าวช่องด่วนเดี๋ยวนี้เลย! สำนักงานใหญ่ของบริษัทตระกูลคิม... ระเบิดแล้ว! และ... และคลิปเสียงหลักฐานการฆาตกรรมแม่ของคุณ ถูกปล่อยกระจายว่อนอินเทอร์เน็ตไปทั่วประเทศแล้วตอนนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความเจ็บปวดและการเติบโตของลีลาวดีเสมอนะคะ