สงครามประสาทเริ่มต้น

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องพักโรงแรมระดับสามดาวที่ตั้งอยู่ห่างจากร้าน "บ้านลีลา" เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสง่าของประธานหนุ่มผู้เคยนอนแต่เตียงคิงไซส์ราคาหลักแสนรู้สึกระคายเคืองเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่แผดเผาหัวใจของคิมหันต์ในยามนี้ คือภาพรอยยิ้มเย็นชาและประโยคประกาศิตที่ว่า *“เชิญป้ายหน้าเลยค่ะคุณสามี”* มันยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบซ้ำลงบนแผลสดที่ไม่มีวันสมาน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส บัดนี้มีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกเก่าๆ ริมหน้าต่าง มองลอดม่านสีตุ่นออกไปเบื้องล่าง ร้านกาแฟและเบเกอรี่เล็กๆ ของลีลาวดีกำลังเปิดต้อนรับลูกค้าในยามสาย ภาพอดีตภรรยาผู้เคยสวมชุดนอนไม่ได้นอนรอเขาด้วยความหวังอย่างไร้ค่าเมื่อหลายปีก่อน ซ้อนทับกับหญิงสาวในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมที่กำลังคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้กับลูกค้าหนุ่มหล่อคนหนึ่ง... พิชญ์ "ไอ้สารเลว..." คิมหันต์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกหนقหน่วงที่หน้าอกข้างซ้าย มันคือบทลงโทษที่สาสมแล้วใช่ไหม สำหรับผู้ชายโง่เง่าที่เพิ่งตื่นรู้ว่าเพชรเม็ดงามที่อยู่ในมือตลอดเวลา แท้จริงแล้วคือลมหายใจทั้งชีวิตของเขา ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะความคิด มาร์ค เลขานุการส่วนตัวที่บินตามมาสมทบ เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ สีหน้าของเลขาหนุ่มดูไม่สู้ดีนัก "ท่านประธานครับ... สืบเรื่องตึกแถวฝั่งตรงข้ามร้านของคุณลีลาแล้วครับ เจ้าของเดิมประกาศขาย แต่..." มาร์คชะงักไปนิด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นรังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากตัวเจ้านาย "แต่อะไร พูดมา!" คิมหันต์ตวาดเสียงต่ำโดยไม่ละสายตาจากหน้าต่าง "มีคนกว้านซื้อไปหมดแล้วครับ และคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... คือคุณพิชญ์ครับ เขาจดทะเบียนนิติบุคคลเตรียมรีโนเวทตึกนั้นให้เป็นสตูดิโอออกแบบภายในเชื่อมต่อกับร้านของคุณลีลาเรียบร้อยแล้วครับ" เพล้ง! แก้วกาแฟบนโต๊ะถูกปัดร่วงลงมากระแทกพื้นแตกกระจาย เศษแก้วกระเด็นบาดข้อเท้าของคิมหันต์จนมีเลือดซึมออกมา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงจนน่ากลัว พิชญ์กำลังเดินเกมรุกอย่างเปิดเผยเพื่อเข้ามาแทนที่เขา... แทนที่พ่อของลูก! "คิดจะใช้เงินซื้อความใกล้ชิดงั้นเหรอ หึ ฝันไปเถอะ!" คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สููดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "เตรียมรถ ฉันจะไปที่ร้าน" *** กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูร้าน "บ้านลีลา" ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อบานประตูถูกผลักเปิดออก ลีลาวดีที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเค้กมะพร้าวอ่อนใส่ตู้แช่ ชะงักมือไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน้ำหอมคุ้นจมูก—กลิ่นซีดาร์ผสมความเย็นยะเยือกของคิมหันต์ที่เธอเคยเกลียดชัง เธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง ทำราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศธาตุคนหนึ่ง ขณะที่ลูกค้าคนอื่นเริ่มหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ยืนโดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางร้าน "รับอะไรดีคะคุณลูกค้า... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ร้านเราไม่ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทและไม่รู้จักเคารพความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น" ลีลาวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้คลื่นอารมณ์ เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามฉายแววเยียบเย็นจนคิมหันต์ถึงกับหายใจสะดุด "ลีลา..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับคนหมดแรง คิมหันต์ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละนิด แต่ลีลาวดีกลับถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน "กรุณาเรียกฉันว่าคุณลีลา หรือไม่ก็ 'คุณลีลาวดี' ค่ะคุณคิมหันต์ เราหย่ากันตามกฎหมายแล้ว และสถานะของเราตอนนี้คือ 'คนแปลกหน้า' ที่บังเอิญมีลูกชายร่วมกันเท่านั้น อย่าลืมมารยาททางสังคมสิคะ ประธานบริษัทใหญ่โตไม่น่าจะมีความจำสั้นขนาดนั้น" คำพูดเชือดเฉือนที่ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน คิมหันต์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชน แต่เขาก็ทำได้เพียงกลืนเลือดลงคอ "ผมไม่ได้มาทะเลาะกับคุณ ลีลา... ผมมาขอโอกาส" คิมหันต์พยายามส่งสายตาเวทนาและอ้อนวอนไปให้เธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอย่าง 'คิมหันต์' ไม่เคยทำกับใครในชีวิต "ให้โอกาสผมได้แก้ตัว ได้ทำหน้าที่พ่อ... และสามีที่ดี สักครั้งเถอะนะ" ลีลาวดีแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิบอิ่ม มันช่างงดงามแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สามีที่ดีเหรอคะ?" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ตอนที่ฉันกราบกรานขอร้องให้คุณกลับบ้านมากินข้าวด้วยกันในวันครบรอบแต่งงาน คุณอยู่ที่ไหนคะคุณคิมหันต์? ตอนที่ฉันแท้งลูกคนแรกเพราะความเครียดและถูกคุณละเลย คุณจำได้ไหมว่าคุณพูดกับฉันว่ายังไง? คุณบอกว่าฉันเรียกร้องความสนใจ!" ดวงตาของลีลาวดีเริ่มมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอ แต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ เธอเชิดหน้าขึ้นสูง เม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดในอดีตที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาประจันหน้า "ความเจ็บปวดที่คุณมอบให้มันสะสมมาหลายปีนะคะคุณคิมหันต์ คุณคิดว่าคำว่า 'ขอโทษ' หรือการตามตื๊อทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ จะลบแผลเป็นในใจฉันได้หรือไง? ฝันไปเถอะค่ะ!" "ลีลา! ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ..." คิมหันต์พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยความร้อนรน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ประตูหลังร้านก็เปิดออกพร้อมกับร่างป้อมกลมของเด็กชายวัยสามขวบที่วิ่งเตาะแตะออกมา "ม้ามี๊จ๋า... น้องลีโอหิวขนมแบ้ว" เด็กชายหยุดชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้าหน้าตาหล่อเหลาแต่ดูน่ากลัวกำลังจับข้อมือมารดาอยู่ ดวงตากลมโตใสแป๋วหันไปมองคิมหันต์ด้วยความฉงน ก่อนที่คิ้วเล็กๆ จะขมวดมุ่นอย่างไม่ชอบใจ คิมหันต์ชะงักงัน ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา เด็กน้อยคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่คิมหันต์จะทันได้เอמהคำว่า "ลูก" ออกมาจากปาก ประตูหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของพิชญ์ที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นในมือถือถุงอุปกรณ์ช่าง "ลีลาครับ ช่างไฟบอกว่า..." พิชญ์ชะงักไปเมื่อเห็นสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้า ก่อนจะวางถุงลงแล้วก้าวเข้ามาดึงข้อมือของลีลาวดีออกจากมือของคิมหันต์อย่างถือวิสาสะ "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับคุณคิมหันต์ ถ้าจะมาหาเรื่องแถวนี้ ผมคงต้องเชิญคุณออกไปก่อนนะครับ เจ้าของร้านเขาไม่ต้อนรับแขกไร้มารยาท" พิชญ์จ้องหน้าอดีตสามีของเพื่อนสนิทด้วยแววตาท้าทาย คิมหันต์หันขวับไปมองพิชญ์ด้วยสายตาฆาตกร เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโทสะที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เขาเงื้อมัดขึ้นเตรียมจะซัดหน้าไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมียที่บังเอิญอาจหาญมาแตะต้องอดีตภรรยาต่อหน้าต่อตา! แต่ก่อนที่หมัดหนักๆ จะพุ่งเข้าเป้า ลีลาวดีกลับก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างผู้ชายทั้งสองคนไว้ ร่างบางยืนบังร่างป้อมของลูกชายมิดชิด ดวงตาสีดำสนิทที่มองตรงมายังคิมหันต์ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากความว่างเปล่า "ถ้าคุณกล้าต่อyต่อยในร้านของฉันแม้แต่หมัดเดียว..." ลีลาวดีเว้นจังหวะ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวน้ำแข็งขั้วโลก "ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและทำลายทรัพย์สินทันที และคุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกชายของฉันไปจนวันตาย!" คิมหันต์ชะงักหมัดค้างกลางอากาศ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ความโกรธเกรี้ยวสลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว... กลัวว่าจะสูญเสียเด็กน้อยคนนั้นไปตลอดกาลจริงๆ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบระเบิด น้องลีโอที่แอบอยู่ข้างหลังมารดา ก็เอื้อมมือเล็กๆ ไปดึงชายเสื้อผ้ากันเปื้อนของลีลาวดี พร้อมกับเอียงคอมองคิมหันต์ด้วยความไร้เดียงสา แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของประธานหนุ่มหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ม้ามี๊ฮะ... ทำไมคุณลุงหน้าดุคนนี้ ถึงหน้าเหมือนหนูเป๊ะเลยล่ะฮะ?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับลีลาวดีนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!