ค่ำคืนแห่งพายุฝน

"คุณแม่ขา... น้องลีโอหนาวจังเลยค่ะ" เสียงเล็กอู้อี้ที่ดังลอดมาจากกองผ้าห่มผืนหนาบนโซฟาตัวยาวในมุมร้าน ดึงสติของลีลาวดีให้หลุดออกจากห้วงความคิดอันดำมืดและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นในอดีต หัวใจของเธอหล่นวูบ รีบพับเก็บเอกสารและข้อกล่าวหาอันน่ารังเกียจพวกนั้นโยนทิ้งไปจากสมองทันที ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปโอบอุ้มร่างเล็กจ้อยที่กำลังสั่นเทาด้วยพิษไข้และความเย็นยะเยือกของอากาศภายนอก ด้านนอกกระจกใสของร้านกาแฟและเบเกอรี่เล็กๆ ในเมืองชนบทอันเงียบสงบแห่งนี้ บัดนี้ถูกโหมกระหน่ำด้วยพายุฝนฤดูร้อนที่รุนแรงราวกับฟ้าถล่ม ลมกระโชกแรงพัดปะทะบานกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว และในเสี้ยววินาทีต่อมา... เสียงเปรี้ยะใหญ่ก็ดังขึ้นพร้อมกับความมืดมิดสนิทที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างภายในร้าน ไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหัน เหลือเพียงแสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือในมือของเธอที่ส่องสะท้อนใบหน้าซีดเผือดของลูกชายวัยสามขวบ "ไม่เป็นไรนะคะคนเก่ง คุณแม่อยอยู่นี่แล้ว" ลีลาวดีกระซิบปลอบโยนลูกน้อยด้วยน้ำเสียงที่พยายามสั่นให้น้อยที่สุด แม้ในใจเธอจะเริ่มหวาดหวั่นกับความมืดและเสียงคำรามของฟ้าผ่าที่ดังสนั่นไม่ขาดสาย ร้านของเธอตั้งอยู่ในทำเลที่ค่อนข้างเปลี่ยว และในยามวิกาลที่พายุโหมกระหน่ำเช่นนี้ ย่อมไม่มีลูกค้าคนใดหลงเหลืออยู่แน่นอน มีเพียงเธอกับลูกน้อยตามลำพัง... และความโดดเดี่ยวที่เธอกอดประคองมันมาตลอดนับตั้งแต่ตัดสินใจเดินออกมาจากกรงทองอันหนาวเหน็บของอดีตสามี แต่แล้ว สัญชาตญาณบางอย่างก็กรีดร้องเตือนภัย ลีลาวดีเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกฝ้าที่ถูกสายฝนซัดสาด เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกำลังฝ่าม่านพายุหนาทึบตรงมาที่ประตูก้านหน้า ปลายทางของเขาคือร้านของเธอ เสียงเคาะกระจกหนักหน่วงตามด้วยแรงบิดลูกบิดประตูดังกร็อกแกร็กทำให้เธอต้องกอดกระชับน้องลีโอแนบอก ถอยร่นไปด้านหลังอย่างระแวดระวังภัย "เปิดประตูให้ผมหน่อย... ลีลา!" เสียงทุ้มต่ำที่ตะโกนแข่งกับเสียงสายฝนภายนอก ทำให้ลมหายใจของลีลาวดีสะดุดกึก ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดพวยพุ่งขึ้นมาทันที... คิมหันต์! เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ผู้ชายที่เย็นชาและผลักไสเธอตกนรกทั้งเป็น บัดนี้กลับยืนอยู่เบื้องหน้าประตูร้านของเธอในค่ำคืนพายุโหมกระหน่ำ "คุณมาทำไม! ที่นี่ไม่มีอะไรที่คุณต้องการแล้ว เชิญกลับไปซะ!" ลีลาวดีตะโกนตอบผ่านกระจกหนา น้ำเสียงของเธอทั้งแข็งกร้าวและสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนหวาดหวั่น "ผมบอกให้เปิดประตู! ลูกอยู่ในนั้นไม่ใช่เหรอ ลีลา! คุณจะปล่อยให้ลูกหนาวตายรึไง!" เสียงตวาดของคิมหันต์เต็มไปด้วยความร้อนรนและตื่นตระหนก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้เห็นจากเขาเลยตลอดเวลาที่อยู่กินกันมา เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดผ่าลงมาใกล้จนเกิดแสงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับเสียงต้นไม้ใหญ่หักโค่นล้มทับสายไฟหน้าร้าน ทำให้ประกายไฟสпар์กวูบวาบและดับสนิทลงอีกครั้ง ความมืดมิดเข้าปกคลุมอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงร้องไห้งอแงด้วยความตกใจของน้องลีวัยสามขวบดังขึ้นระงม ทำให้ลีลาวดีหมดสิ้นหนทาง เธอไม่มีเวลามาทิฐิอีกต่อไปแล้ว ความปลอดภัยของลูกชายคือสิ่งสำคัญที่สุด มือบางรีบวิ่งไปปลดกลอนประตูและผลักมันออก แรงลมพายุพัดโหมกระหน่ำเข้ามาทันทีพร้อมกับร่างสูงเปียกโชกของคิมหันต์ที่ก้าวเข้ามาในร้านอย่างรวดเร็ว เขารีบผลักประตูปิดและลงกลอนแน่นหนา บรรยากาศภายในร้านแคบๆ ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเย็นเยียบของสายฝนและกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ลีลาวดีคุ้นเคยจนน่าใจหาย แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของคิมหันต์สาดส่องมาที่เธอและลูกน้อย ใบหน้าคมคายที่เคยหยيโบยและเย่อหยิ่ง บัดนี้เปียกปอนไปด้วยหยดน้ำฝนและหยาดเหงื่อ แววตาคู่คมที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่ มีเพียงความตื่นตระหนก ความห่วงหา และร่องรอยของความสำนึกผิดที่กัดกินลึกถึงขั้วหัวใจ "น้องลีโอ..." คิมหันต์คุกเข่าลงตรงหน้าโซฟา มือหนาที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปแตะหน้าผากเด็กน้อยที่ร้อนจัดด้วยพิษไข้ หัวใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด บัดนี้กลับบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบเมื่อเห็นคราบน้ำตาบนแก้มป่องของเด็กชาย "คุณ... ลูกตัวร้อนมาก เราต้องพาหาหมอเดี๋ยวนี้" "ไม่ต้องมายุ่ง!" ลีลาวดีปัดมือเขาออกอย่างไม่ใยดี ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจ้องมองเขาด้วยความเกลียดชังและหวาดระแวง "คุณมาที่นี่ทำไม คิมหันต์? คุณตามรังควานฉันยังไม่พออีกหรือไง ถึงได้ตามมาถึงที่นี่!" "ผมไม่ได้มาเพื่อรังควานคุณ..." คิมหันต์เงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา แววตานั้นไหวระริก เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เธอบรรจงมอบให้ "ผมแค่... ทนอยู่ไม่ได้ที่รู้ว่าคุณกับลูกต้องลำบากอยู่ในที่แบบนี้... ลีลา ผมรู้แล้วว่าผมมันเลวแค่ไหน ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันสาหัสแค่ไหน... ขอร้องล่ะ ให้ผมได้ไถ่บาปเถอะนะ" "คำก็ไถ่บาป สองคำก็สำนึกผิด!" ลีลาวดีแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา น้ำเสียงของเธอบาดลึกและเชือดเฉือนหัวใจคนฟังจนแทบแหลกสลาย "สายไปแล้วค่ะคุณคิมหันต์ วันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉัน วันที่คุณไม่เคยเหลียวแลลูก... คุณไม่เคยพูดคำนี้เลยสักครั้ง! ออกไปจากที่นี่ซะ อย่ามาทำSสำออยต่อหน้าฉัน!" "ลีลา! ฟังผมก่อน..." คิมหันต์พยายามจะเอื้อมมือไปจับข้อมือบาง แต่ลีลาวดีกลับถอยร่นหนีราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ ยิ่งทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผา ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำอย่างไร้ความปรานี และความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉายสลัวๆ ส่องประกายกระทบใบหน้าของทั้งคู่ ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปีระเบิดออกเป็นหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น คิมหันต์ขยับเข้าไปใกล้ร่างบางหมายจะดึงเธอกับลูกเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อปกป้องจากความหนาวเหน็บ ทว่าในวินาทีที่มือหนากำลังจะแตะลงบนไหล่บอบบางนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคิมหันต์ก็แผדเสียงดังลั่นตัดผ่านความเงียบงัน คิมหันต์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะกดตัดสายทิ้ง แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอและเห็นชื่อผู้โทรเข้า ดวงตาคมกริบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบหน้าครึ่งมืดครึ่งสว่างฉายแววเคร่งเครียดทันที "ว่าไง..." เขากดรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ปลายสายคือเลขานุการส่วนตัวที่น้ำเสียงร้อนรนจนแทบขาดใจ "เราเพิ่งตรวจสอบเอกสารลับชุดใหม่ที่ถูกส่งมาจากต่างประเทศเกี่ยวกับพินัยกรรมของตระกูล... และ... และผลการตรวจ DNA ลับที่คุณสั่งให้ผมแอบตรวจสอบก่อนหน้านี้... ออกมาแล้วครับ!" คิมหันต์ชะงักกึก ลมหายใจของเขาติดขัดอยู่ในลำคอ ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองหน้าลีลาวดีที่ยืนกอดลูกชายแน่นด้วยความสงสัยระคนเย็นชา "ผล... ออกมาว่ายังไง?" คิมหันต์เอ่ยถามเสียงแหบพร่า หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก "เด็กชายคิรากร หรือน้องลีโอ... เป็นบุตรแท้ๆ ของคุณร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ! และที่สำคัญที่สุด... เอกสารชิ้นนี้ระบุชัดเจนว่า คุณคือทายาทโดยธรรมเพียงคนเดียวที่มีสิทธิ์ถือครองสมบัติทั้งหมด... แต่ถ้าคุณเซ็นเอกสารสละสิทธิ์ใบนั้น... มรดกและทุกสิ่งทุกอย่างจะตกเป็นของ 'พิชญ์' ชายชู้รักฝ่ายชายทันทีครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเติบโตของลีลาวดีนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนนี้นะคะ!