ความเย็นชาที่ไม่เคยเปลี่ยน

เสียงกระดาษราคาแพงถูกกรีดด้วยปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงไม่แพ้กันดัง *แกร็ก* เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของลีลาวดีเต้นช้าลงอย่างสงบ เธอไม่ได้กะพริบตาแม้แต่วินาทีเดียวขณะจ้องมองแผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีเข้มของอดีตสามี คิมหันต์จรดปลายปากกาลงบนมุมขวาของกระดาษแผ่นสุดท้ายด้วยความรวดเร็ว ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ราวกับว่าพันธะทางกฎหมายที่ผูกพันพวกเขากว่าสามปีเป็นเพียงเศษขยะชิ้นหนึ่งที่เขารอเวลาจะกวาดทิ้งลงถังขยะมานานแสนนาน "เสร็จเสียที" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นชาจนติดลบเอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำกลับมาตรงหน้าเธอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเขาคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีด "หวังว่าหลังจากนี้ คุณคงไม่หาข้ออ้างอะไรมาเรียกร้องเงินทองจากผมอีกนะ ลีลาวดี... ความอดทนของผมมีขีดจำกัด และคุณก็คงรู้ดีว่าผมเกลียดคนหน้าด้านที่สุด" ลีลาวดีไม่ได้โกรธ ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย หรือแม้แต่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาได้เห็นแม้แต่นิดเดียว เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มตอบกลับไป รอยยิ้มที่ทำให้คิมหันต์ชะงักกึกไปชั่วขณะ เพราะมันไม่ใช่รอยยิ้มออดอ้อนขอความเห็นใจแบบที่เธอเคยทำตลอดสามปีที่ผ่านมา แต่มันคือรอยยิ้มของความว่างเปล่า... และความสมเพช "ค่ะ ฉันเข้าใจดี" ลีลาวดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับคนแปลกหน้า "เชิญป้ายหน้าเลยนะคะคุณคิมหันต์ ขอให้คุณมีความสุขกับอิสรภาพที่คุณโหยหา... ส่วนฉันกับใบหยานี้ เราขาดกันแค่นี้ค่ะ" มือเรียวบางดึงเอกสารแผ่นนั้นมาเก็บใส่กระเป๋าเอกสารของตัวเองอย่างใจเย็น ทุกย่างก้าว ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความสง่างามและเด็ดเดี่ยว ผู้หญิงที่เคยยอมก้มหัวให้เขาในทุกเรื่อง หญิงสาวที่เคยนั่งรอเขาบนโต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดจนถึงตีสอง บัดนี้ได้ตายไปจากโลกใบนี้แล้ว เหลือเพียงลีลาวดีคนใหม่ ที่แข็งแกร่งราวกับเพชรและเย็นชาไม่แพ้กัน คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแล่นแปลบขึ้นมาในอกข้างซ้าย มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความหงุดหงิดที่เห็นว่าอดีตภรรยาไม่ได้ฟูมฟายคร่ำครวญอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ เขามองตามร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปที่หันหลังเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวไปอย่างไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง ทว่า... ภาพดวงตากลมโตและรอยยิ้มกวนๆ ของเด็กชายวัยสามขวบจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เขาเพิ่งบังเอิญเห็นเมื่อครู่ กลับยังคงวนเวียนหลอนอยู่ในหัวสมองอย่างสลัดไม่หลุด *เด็กคนนั้น... หน้าตาเหมือนเขาอย่างกับแกะ* ความคิดนั้นทำให้คิมหันต์รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาบนโต๊ะทำงาน นิ้วแกร่งกดเข้าไปดูประวัติการรักษาและข้อมูลส่วนตัวของลีลาวดีที่ถูกเก็บไว้ในระบบของบริษัท ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอลาพักร้อนไปช่วงสั้นๆ สองครั้ง และมีช่วงหนึ่งที่เธอหายตัวไปอยู่ต่างจังหวัดนานนับเดือน... ช่วงเวลานั้นตรงกับช่วงที่บริษัทของเขากำลังเผชิญวิกฤตพอดี และเขาก็เป็นคนไล่ให้เธอไสหัวไปให้พ้นหน้าเองด้วยซ้ำ หัวใจของประธานหนุ่มเริ่มเต้นผิดจังหวะ สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าเขากำลังมองข้ามเรื่องสำคัญบางอย่างไป เรื่องที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล ในขณะเดียวกัน ลีลาวดีที่เดินพ้นจากประตูตึกสูงตระหง่านออกมาได้ ก็สูดหายใจเข้าลึก and กลิ่นอายของอิสรภาพช่างหอมหวานเสียเหลือเกิน เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนทันที "พิชญ์คะ ฉันเซ็นใบหย่าเรียบร้อยแล้วค่ะ... ใช่ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี" เสียงทุ้มอ่อนโยนของพิชญ์เพื่อนสนิทดังลอดออกมาจากปลายสาย "เก่งมากคนเก่ง เดี๋ยวฉันไปรับเธอกับน้องลีโอเราไปฉลองมื้อค่ำกันนะ" "ตกลงค่ะ แล้วเจอกันนะคะ" ลีลาวดีวางสายด้วยความรู้สึกโล่งอก เธอหันไปมองตึกสูงของอดีตสามีเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ราบเรียบ ไร้เยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะก้าวขึ้นรถที่มารับไปหาดวงใจเพียงดวงเดียวของเธอ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังอย่างร้อนรน "ลีลาวดี! หยุดรอดูก่อน!" ลีลาวดีชะงักเท้า หันกลับไปมองตามเสียงเรียกด้วยความแปลกใจ และภาพที่เห็นก็ทำให้รอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเธอค้างเติ่ง... คิมหันต์ยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม แววตาคมกริบของอดีตสามีผู้หยิ่งยโส บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและคำถามมากมายที่อัดแน่นจนแทบระเบิด เมื่อในมือถือของเขาไม่ได้มีแค่รูปภาพเด็กชายวัยสามขวบอีกต่อไป แต่เขากำลังถือ "เอกสารใบสูติบัตร" ที่ระบุชื่อบิดaอย่างชัดเจน... ว่าคือตัวเขาเอง! ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้นะคะ